با آرتمیس ۲ بعد از نیم‌قرن به دور ماه بازگشتیم؛ اکنون گام بعدی چیست؟

ماموریت آرتمیس ۲ با موفقیتی چشم‌گیر به ایستگاه پایانی رسید و فضانوردان به سلامت به خانه بازگشتند، اما این فرود چشمگیر تنها آغاز یک ماجراجویی بزرگ‌تر است. ناسا اکنون با جدیتی مضاعف، چشم به فتح پایدار قمر زمین دوخته است. چهار فضانورد آرتمیس ۲ که نخستین مسافران به‌دور ماه پس از ماموریت آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ بودند، هفته‌ی گذشته در در آب‌های ساحل سن‌دیگو فرود آمدند تا فصلی تازه در تاریخ سفرهای فضایی ورق بخورد.

دستاورد اخیر ناسا گامی حیاتی محسوب می‌شود، اما این آژانس فضایی قصد ندارد در همین‌جا متوقف شود. برنامه‌های سال‌های آینده حتی از آرتمیس ۲ هم جسورانه‌تر طراحی شده‌اند و هدف نهایی، بازگشت انسان به سطح ماه در فاصله‌ای بسیار کوتاه، یعنی تا دو سال دیگر است.

آرتمیس ۳، ماموریت بزرگ بعدی، ابتدا قرار بود فضانوردان را مستقیماً بر خاک ماه بنشاند. با‌این‌حال، جرد ایزاکمن، مدیر ناسا، در اواخر فوریه از تغییری استراتژیک در ساختار این برنامه پرده برداشت. براساس تصمیمات تازه، آرتمیس ۳ در مدار زمین انجام می‌شود تا توانایی کپسول اوراین برای اتصال ایمن به ماه‌نشین‌های تجاری، یعنی استارشیپ اسپیس‌ایکس و بلو مون بلو ارجین اثبات شود.

ماموریت آرتمیس ۳ برای اواسط سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است چنان‌چه تمامی قطعات پازل طبق نقشه کنار هم قرار بگیرند، ماموریت آرتمیس ۴ در سال ۲۰۲۸ با استفاده از فضاپیمای اوراین و یکی از سامانه‌های فرود انسانی تجاری (HLS)، فضانوردان را در نزدیکی قطب جنوب ماه فرود خواهد آورد.

پس از این مرحله، هیجان سفر به اعماق فضا به اوج می‌رسد؛ چراکه تداوم ماموریت‌های سرنشین‌دار آرتمیس قرار است بستر لازم برای احداث نخستین پایگاه دائمی ماه تا سال ۲۰۳۲ را فراهم کند. اقامت و فعالیت طولانی‌مدت در پایگاه سطحی، آزمایشگاهی بی‌نظیر برای کسب مهارت‌ها و فناوری‌هایی خواهد بود که بشر برای جهش بزرگ بعدی، یعنی سفر به مریخ، به آن‌ها نیاز مبرم دارد.

چشم‌انداز ترسیم‌شده برای پروژه، با توجه به موفقیت‌های فنی آرتمیس ۱ و ۲، بسیار امیدوارکننده به نظر می‌رسد. ایزاکمن در یک نشست خبری اخیر فاش کرد که درست در روز بازگشت فضانوردان، جلسات سطح بالای طراحی ماموریت آرتمیس ۳ کلید خورده است. آمادگی فنی تأمین‌کنندگان تجهیزات نشان می‌دهد که بسیاری از اهداف تعیین‌شده دردسترس هستند و اکنون تیم‌های مهندسی در حال بررسی دقیق بهترین موقعیت ممکن، در مدارهای پایینی یا مدارهای مرتفع زمین، برای این ماموریت هستند.

مسیر پیش‌رو با وجود تمام موفقیت‌ها، با چالش‌های فنی متعددی دست‌به‌گریبان است. ماه‌نشین‌های تجاری هنوز در شرایط واقعی آزمایش نشده‌اند؛ بلو مون هنوز پروازی نداشته و استارشیپ با وجود پیشرفت‌های چشمگیر در ۱۱ پرتاب آزمایشی، هنوز باید توانایی خود در رسیدن به مدار، سوخت‌گیری در فضا و تجهیز به سیستم‌های پیشرفته‌ی پشتیبانی حیات را به اثبات برساند.

پسول اوراین نیز در ماموریت اخیر با مشکلاتی نظیر نشت هلیوم در سیستم پیشران و نقص‌های کوچکی در بخش‌های خدماتی روبرو بود که مهندسان ناسا را ناچار به بازطراحی و بهینه‌سازی برخی قطعات پیش از سفرهای آتی به سطح ماه می‌کند.

احداث پایگاه در دنیایی فراتر از زمین، ماموریتی بی‌سابقه در تاریخ بشر محسوب می‌شود که قطعاً با موانع پیش‌بینی‌نشده‌ای روبرو خواهد شد. با‌این‌حال، پیروزی در ماموریت آرتمیس ۲ نشان داد که ناسا برای مواجهه با چالش‌ها کاملاً آماده است. برنامه آرتمیس تنها آغازی بر یک عصر جدید است؛ دورانی که سفرهای پی‌درپی به ماه به روالی تبدیل می‌شود تا در نهایت، در سال ۲۰۲۸، انسان دوباره بر خاک قمر زمین قدم بگذارد و ساخت نخستین سکونتگاه فرازمینی را آغاز کند.