پایان ماموریت آرتمیس ۲؛ فضاپیمای اوراین با موفقیت در اقیانوس آرام فرود آمد

فضاپیمای اوراین «اینتگریتی» دقایقی پیش با فرود ایمن در جنوب غربی کالیفرنیا در اقیانوس آرام، به مأموریت ۱۰ روزه‌ی آرتمیس ۲ خاتمه داد. به‌گزارش ناسا، چهار فضانورد اوراین به‌نام‌های رید وایزمن، ویکتور گلوور، کریستینا کوک و جرمی هانسن در وضعیت خوبی قرار دارند و تیم‌های بازیابی درتلاش برای خارج‌کردن آن‌ها از کپسول و انتقالشان با هلی‌کوپتر به یواس‌اس جان پی مورتا، کشتی نیروی دریایی ایالات متحده هستند.

فرود ایمن اوراین با مجموعه‌ای از رویدادهای سریع در ساعت پایانی مأموریت هنگام بازگشت فضاپیما به زمین همراه بود. ماژول سرویس اوراین در ساعت ۱۹:۳۳ به وقت ساحل شرقی آمریکا (۰۳:۳۰ به وقت ایران) از ماژول خدمه جدا شد. چهار دقیقه بعد، ماژول خدمه سوزشی کوتاه در حد ۱۸ ثانیه انجام داد تا کپسول را برای ورود دوباره به جو زمین تراز کند.

ورود فضاپیما به جو سیاره به‌طور رسمی در ساعت ۱۹:۵۳ به وقت ساحل شرقی آمریکا (۰۳:۲۳ به وقت ایران) آغاز شد؛ زمانی که فاصله‌ی فضاپیما از سطح زمین به ۱۲۱٫۹ کیلومتر کاهش یافت. تقریباً در همین زمان بود که فضاپیما به حداکثر سرعت خود، یعنی ۳۹٬۶۸۸ کیلومتر بر ساعت رسید.

توده‌ی پلاسمای اطراف فضاپیما که دراثر ورود به جو شکل گرفت، همزمان با نزول اوراین موجب قطع ارتباط با فضانوردان به‌مدت تقریباً ۶ دقیقه شد. سپس فضاپیما دو چتر نجات کمکی‌اش را در ساعت ۰۳:۳۳ به وقت ایران در ارتفاع ۶۷۰۰ متری گشود و یک دقیقه بعد، سه چتر نجات اصلی نیز در ارتفاع ۱۸۰۰ متری باز شدند.

ورود دوباره‌ی اوراین به جو زمین به‌دقت زیر نظر گرفته شد؛ زیرا سپر حرارتی مستعد همان مشکلاتی است که در مأموریت آرتمیس ۱ در سال ۲۰۲۲ رخ داده بود. این سپر فرسایش بیشتری نسبت به حد انتظار داشت و تحقیقات ناسا، آن را به تجمع گرما در ماده‌ی عایق به‌نام اوکوت (Avcoat) مرتبط دانست. ناسا طراحی سپر حرارتی را برای ماموریت‌های آرتمیس ۳ و بعد از آن اصلاح کرد و برای آرتمیس ۲، مسیر ورود فضاپیما به جو را تغییر داد تا تجمع گرما را محدود کند.

فرود ایمن اوراین، پایان‌بخش آرتمیس ۲ شد؛ ماموریتی که ۱۳ فروردین با پرتاب موشک اسپیس لانچ سیستم (SLS) از مرکز فضایی کندی آغاز شد و نزدیک به ۱۰ روز به‌طول انجامید. سپس اوراین پس از گذراندن یک روز در مداری بیضوی برفراز زمین، پیشرانه‌ی اصلی‌اش را روشن کرد و خود را در مسیر بازگشت آزاد به دور ماه قرار داد. با این مانور، فضانوردان آرتمیس ۲ به اولین انسان‌هایی تبدیل شدند که از زمان پایان ماموریت آپولو ۱۷ در دسامبر ۱۹۷۲، به فراتر از مدار زمین سفر می‌کنند.

اوراین ۱۸ فروردین با رسیدن به کم‌ترین فاصله از ماه، از ارتفاع ۶۵۴۵ کیلومتری بالای سطح آن پرواز کرد. خدمه آرتمیس ۲ در این ماموریت ۴۰۶٬۷۷۱ کیلومتر از زمین فاصله گرفتند و رکورد دورترین پرواز فضایی انسانی را از آن خود کردند. فضانوردان در مجموع مسافتی به طول ۱٬۱۱۷٬۶۵۹ کیلومتر را در فضا پیمودند.

آرتمیس ۲ در وهله‌ی اول پروازی آزمایشی برای اوراین بود تا توانایی این فضاپیما در حمل ایمن فضانوردان به ماه و بازگرداندن آن‌ها به زمین ثابت شود. اوراین پس از دو پرواز آزمایشی بدون سرنشین در سال‌های قبل، در آرتمیس ۲ برای اولین بار انسان‌ها را حمل کرد. فضانوردان بخشی از زمانشان را برای آزمایش قابلیت‌های فضاپیما، از کنترل دستی گرفته تا عناصر مختلف سامانه‌ی پشتیبانی حیات، صرف کردند.

اوراین اکنون بیشتر آزمایش‌ها را پشت سر گذاشته است و فضانوردان صرفاً چند مشکل را در فضاپیما گزارش دادند؛ ازجمله گرفتگی مسیر فاضلاب توالت که امکان تخلیه مخزن ادرار آن را محدود می‌کرد.

ناسا همچنین از نشتی در شیرهایی گزارش داد که برای تحت فشار قراردادن مخازن سوخت در ماژول سرویس فضاپیما استفاده می‌شوند. هرچند این مشکل بر توانایی اوراین برای انجام مانورهای جزئی در مسیر رفت به ماه و بازگشت به زمین اثر نمی‌گذاشت، مقام‌های ناسا روز جمعه گفتند که احتمالاً باید سامانه‌ی شیرها را پیش از مأموریت بعدی اوراین به ماه، یعنی آرتمیس ۴ در سال ۲۰۲۸، بازطراحی کنند.

داده‌های به‌دست‌آمده از آرتمیس ۲ به انجام بهتر مأموریت‌های آینده کمک می‌کند. آرتمیس ۳ برای پرتاب تا اواسط سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است. در آن ماموریت، اوراین در مدار نزدیک زمین باقی می‌ماند و فضانوردان توانایی اتصال و پهلوگیری آن با ماه‌نشین‌های ساخت اسپیس‌ایکس و بلو ارجین را آزمایش می‌کنند. سپس آرتمیس ۴، اولین تلاش برای فرود انسان روی ماه خواهد بود که طبق برنامه، اوایل ۲۰۲۸ انجام خواهد شد و به‌دنبال آن، آرتمیس ۵ در اواخر ۲۰۲۸، فرود قمری بعدی را رقم خواهد زد.