آیا اختلال در ساعت زیستی بدن می‌تواند در بروز افسردگی نقش داشته باشد؟
بااین‌حال، برانت هَسلر، روان‌شناس و پژوهشگر خواب در دانشگاه پیتسبرگ که در مطالعه مشارکت نداشت، هشدار می‌دهد که وجود این مجموعه نشانه‌ها لزوماً به معنای اختلال در ساعت زیستی بدن نیست. پژوهشگران الگوهای خواب را براساس گزارش خود شرکت‌کنندگان ارزیابی کردند؛ درحالی‌که این گزارش‌ها تنها همبستگی محدودی با سنجش‌های مستقیم زمان‌بندی ریتم شبانه‌روزی، مانند اندازه‌گیری ملاتونین در بزاق، دارند.
افسردگی شبانه‌روزی فراتر از افسردگی همراه با اختلال خواب است
هسلر می‌گوید: «ممکن است فرد خود را شب‌زنده‌دار بداند و گزارش کند که دیر می‌خوابد، اما زمان‌بندی فیزیولوژیکی ریتم شبانه‌روزی بدنش لزوماً تأخیر چشمگیری نداشته باشد.»
پژوهشگران برای بررسی بیشتر، سراغ سرنخ‌های ژنتیکی رفتند و DNA نمونه‌های بزاق شرکت‌کنندگان را تحلیل کردند. سپس با محاسبه «امتیاز خطر چندژنی»، تأثیر مجموع هزاران گونه ژنتیکی را برای برآورد احتمال ابتلا به بیماری‌های مشخص ارزیابی کردند.
نتایج نشان داد که افراد گروه پیشنهادی افسردگی شبانه‌روزی در مقایسه با سایر شرکت‌کنندگان، از نظر ژنتیکی بیشتر مستعد ابتلا به افسردگی، اضطراب، اختلال کم‌توجهی بیش‌فعالی (ADHD) و اختلال دوقطبی بودند. خطر ژنتیکی بیشتر برای وزن بالاتر، مقاومت به انسولین، التهاب، بی‌خوابی و عادت به دیر خوابیدن نیز در این گروه مشاهده شد. بنابراین، افسردگی شبانه‌روزی چیزی فراتر از افسردگی همراه با خواب نامناسب است و ترکیبی از فرایندهای مرتبط با سوخت‌وساز بدن، التهاب، ریتم شبانه‌روزی و خلق‌وخو را دربر می‌گیرد.
- 07 مرداد 05مطالعه '3
- 30 شهریور 04مطالعه '3
پژوهشگران تجربه پیشین شرکت‌کنندگان از مصرف داروهای ضدافسردگی را نیز بررسی کردند. افراد گروه پیشنهادی افسردگی شبانه‌روزی گزارش دادند که از داروهای رایج سود کمتری برده‌اند. این افراد همچنین عوارض جانبی بیشتری، ازجمله خواب‌آلودگی، تهوع، اضطراب و افزایش وزن، گزارش کردند.
روث بنکا، روان‌پزشک و پژوهشگر خواب در دانشکده پزشکی دانشگاه ویک فارست، می‌گوید اگر اختلال ریتم شبانه‌روزی یکی از سازوکارهای زیستی اصلی در این افراد باشد، درمان‌هایی که این اختلال را هدف نمی‌گیرند ممکن است اثربخشی کمتری داشته باشند. بااین‌حال، وی تأکید می‌کند که اختلال ساعت زیستی لزوماً تنها علت واکنش ضعیف‌تر به داروهای رایج نیست. شدت بیشتر بیماری و وجود اختلالات روان‌پزشکی دیگر نیز ممکن است در مقاومت به درمان نقش داشته باشند.
به گفته‌ی بنکا، پایش الگوهای خواب، اندازه‌گیری ریتم شبانه‌روزی و بررسی تغییرات فصلی خلق‌وخو می‌تواند به پزشکان در شناسایی زودتر افراد در معرض خطر و انتخاب درمان مناسب‌تر کمک کند. تنظیم برنامه خواب، ایجاد عادت‌های رفتاری منظم و زمان‌درمانی از رویکردهای احتمالی هستند. در زمان‌درمانی، زمان مصرف دارو یا قرارگرفتن در معرض نور را با ریتم بدن هماهنگ می‌کنند.
بااین‌حال، برای نتیجه‌گیری قطعی درباره درمان‌های احتمالی، به کارآزمایی‌های بالینی نیاز است. یافته‌ها همچنین باید در جمعیت‌های گسترده‌تر تأیید شوند؛ زیرا پژوهش حاضر فقط یک گروه از شرکت‌کنندگان استرالیایی را بررسی کرده و تحلیل ژنتیکی فقط شامل افراد دارای تبار اروپایی بوده است. تونینی در پایان می‌گوید: «پژوهش گامی مهم به‌سوی رویکردی شخصی‌سازی‌شده‌تر در درمان است.»
مقاله در مجله‌ی The British Journal of Psychiatry منتشر شده است.
مقاله جنبه‌ی اطلاع‌رسانی دارد و جایگزین توصیه‌های پزشکی نیست. افرادی که با نشانه‌های افسردگی یا افکار خودکشی مواجه هستند، باید برای ارزیابی و دریافت کمک حرفه‌ای به متخصص سلامت روان یا خدمات فوریتی خود مراجعه کنند.
