ستاره‌شناس‌ها روشی جدید برای جست‌وجوی تمدن‌های فرازمینی پیشنهاد می‌دهند

دوشنبه ۳ مهر ۱۴۰۲ - ۱۷:۰۰
مطالعه 2 دقیقه
سیاره بیگانه
با توجه به کشف سیاره‌های فراخورشیدی متعدد در سال‌های اخیر، پژوهشگرها روشی جدید و منحصر‌به‌فرد را برای جست‌وجوی تمدن‌های فرازمینی پیشنهاد می‌دهند.
تبلیغات

در سال ۲۰۱۸، ستاره‌ای عجیب نظر دنیا را به خود جلب کرد. KIC 8462852 معروف به ستاره‌ی بویاجیان یا ستاره‌ی ابرسازه‌ فضایی، درخششی غیرمعمول داشت. معمولاً وقتی سیاره‌ای به دور ستاره‌اش می‌چرخد، مقدار مشخصی از نور ستاره را مسدود می‌کند و باعث می‌شود نور ستاره از دید ناظر زمینی به‌صورت موقتی کاهش پیدا کند.

پژوهشگرها با بررسی ستاره‌ی بویاجیان به درخشش متغیر آن پی بردند. بدین‌ترتیب شکی بزرگ مبنی بر وجود کره‌ دایسون در اطراف ستاره به وجود آمد. کره‌های دایسون ابرسازه‌های تئوری عظیمی هستند که توسط تمدن‌های فرازمینی پیشرفته در اطراف یک ستاره برای برداشت انرژی ساخته می‌شوند.

البته، توضیحات مربوط به بویاجیان با ابهامات زیادی همراه بود، اما ستاره‌شناس‌ها در نسخه‌ی پیش‌انتشار مقاله‌ی خود پیشنهاد دادند که احتمالاً کره‌های دایسون بهترین فرضیه برای وجود تمدن‌های پیشرفته نیستند و در عوض فرضیه‌ی پایدارتری را پیشنهاد دادند: جابه‌جایی سیاره‌ها با پرتوهای لیزر.

بر اساس توضیحات پژوهشگرها، وقتی فریمن دایسون نظریه‌ی کره‌ی دایسون را ارائه داد، از وجود میلیاردها سیاره‌ی احتمالی حتی در کهکشان خودمان اطلاع نداشتیم. آن‌ها در مقاله‌ی خود می‌نویسند: «با چنین فراوانی از سیاره‌ها، نیازی به تخریب کل منظومه‌ی سیاره‌ای برای ساخت کره دایسون نیست. علاوه‌براین، برای ساخت فقط یک پوسته‌ی ضخیم ۸ تا ۲۰ سانتی‌متری به تمام مواد سنگی منظومه شمسی ازجمله زمین نیاز است.»

در عوض پژوهشگرها به بررسی انرژی لازم برای جابه‌جایی سیاره‌ها در مدارهای مختلف پرداختند. بر اساس این فرضیه، تمدن پیشرفته می‌تواند با هدف جست‌وجوی منابع یا جابه‌جایی کمربند حیات منظومه‌ی ستاره‌ای خود، کل سیاره‌ها را جابه‌جا کند. این تغییرات را می‌توان با شتاب ثابت با استفاده از لیزرهای پرقدرت انجام داد که در نهایت به انتقال مارپیچی تدریجی از یک مدار به مدار دیگر می‌انجامد.

تمدن‌های پیشرفته شاید بتوانند با لیزر سیاره‌ها را جابه‌جا کنند

روش یادشده را می‌توان همچنین برای انتقال منابع سیاره‌های دیگر به زمین به‌کار برد یا برای مثال می‌توان مریخ را به کمربند حیات منتقل کرد. یا حتی برای زمینی‌سازی مریخ می‌توان پوشش‌های یخی آن را ذوب و آب را به جو این سیاره منتقل کرد. بر اساس محاسبات پژوهشگران این روش به انرژی و منابع کمتری نسبت به روش کره دایسون نیاز دارد.

شاید گونه‌هایی مثل ما برای چنین برنامه‌ای آماده نباشند، با این حال اگر فرازمینی‌ها این روش را پیاده‌سازی کرده باشند، چیزی برای جست‌وجو خواهیم داشت. پژوهشگرها متوجه شدند که لیزرها با فناوری‌های فعلی و با هزینه‌ی نسبتاً پایین قابل آشکارسازی هستند. حتی اگر این تمدن‌ها تلاش کنند خود را پنهان کنند، می‌توان آن‌ها را پیدا کرد.

پژوهشگران می‌گویند اگر تمدن‌های فرازمینی قادر به جابه‌جایی سیاره‌ها با استفاده از لیزر باشند، به احتمال زیاد توانایی‌های فناورانه برای انجام این کار بدون به جا گذاشتن هیچ ردی را دارند. احتمالاً این تمدن‌ها روش‌های پیشرفته‌ی پیشرانه‌ای دارند که هیچ خروجی آشکاری تولید نمی‌کنند؛ بنابراین از کجا بدانیم تمدن‌های فرازمینی سیاره‌ها را به کمربند حیات می‌برند؟ اگر گونه‌های پیشرفته سیاره‌ها را جابه‌جا کرده باشند، احتمالاً باید شاهد تعداد زیادی از سیاره‌ها در کمربندهای حیات باشیم.

با رصد منظومه‌های فراخورشیدی مثل تراپیست ۱ که دارای تعداد زیادی سیاره‌ در محدوده‌ی کمربند حیات است، شاید بهتر باشد به دنبال ردپاهایی از تمدن‌های حرکت‌دهنده‌ی سیاره‌ها باشیم. منظومه‌ی ستاره‌ای کپلر ۲۰ (فیلم بالا) با شش سیاره در نزدیکی ستاره‌ی میزبان، نمونه‌ی جذاب دیگری به شمار می‌رود.

نکته‌ی عجیب این است که برخی سیاره‌های کوچک و بزرگ در فاصله‌ نزدیک یا دور از ستاره‌های خود قرار دارند. این روند با موقعیت رایج قرار گرفتن سیاره‌های کوچک در بخش داخلی و سیاره‌های بزرگ در بخش خارجی منظومه‌ها متفاوت است. همچنین احتمال دارد چنین منظومه‌هایی به‌صورت مصنوعی با جابه‌جایی سیاره‌ها به وجود آمده باشند.

تبلیغات
داغ‌ترین مطالب روز
تبلیغات
تبلیغات

نظرات