آیا ما در عصر مرغ‌ها زندگی می‌‌کنیم

مصرف سالیانه ۶۵ میلیارد مرغ در جهان، دانشمندان را به فکر فرو برده که در نهایت آخرین فسیل‌‌های به‌‌جا‌‌مانده از دوران بشر چه خواهد بود؟

اینکه هر روز مرغ بخوریم، یک مسئله است و اینکه مرغ را به‌‌عنوان تنها میراث دوران حیات خود روی زمین به یادگار بگذاریم، مسئله‌‌‌ای دیگر. تصور کنید در آینده باستان‌‌شناسان یا بیگانگان فضایی روزی تصمیم بگیرند آثار زمین‌‌شناسی مربوط به دوران حیات ما را بررسی کنند و تنها فسیل‌‌های موجود مربوط به بقایای مرغ‌‌هایی باشد که خورده‌‌ایم!

گروهی از دانشمندان در یک مقاله‌‌ی تازه که روز چهارشنبه در ژورنال علمی Royal Society Open Science منتشر شد، این ایده را مطرح کرده‌‌اند که تنها آثار حیات ما روی زمین دقیقاً همین بقایای استخوان‌های مرغ خواهد بود؛ این یعنی ما اکنون در «عصر مرغ» زندگی می‌کنیم.

امروزه حدود ۲۳ میلیارد مرغ در زمین وجود دارد. این جمعیت حداقل ده‌‌برابر بیشتر از جمعیت هر پرنده‌‌ی دیگری است؛ حتی چهل برابر تعداد کل گنجشک‌‌های روی زمین. پس از مرغ، پرجمعیت‌‌ترین پرنده‌‌ی روی کره‌‌ی زمین (با جمعیتی بالغ بر ۱.۵ میلیارد)، جانوری کوچک به نام سرخ‌پرک نوک‌سرخ است که برخی اوقات مردم بومی در صحرای آفریقا به آن «ملخ پَردار» هم می‌‌گویند.

مرغ / chicken

مجموع جرم این ۲۳ میلیارد مرغ بیشتر از جرم تمام پرندگان دیگر روی زمین است. کَریز بِنِت، عضو افتخاری در دانشگاه لستر و یکی از نویسندگان این مقاله می‌‌گوید:

تنها تعداد سرسام‌‌آور این مرغ‌‌ها نیست که داستان دوران حیات ما را در آینده روایت خواهد کرد؛ بلکه شکل، ژن‌ها و شیمی این موجودات نیز در حافظه‌‌ی تاریخ ثبت خواهد شد. ما بیولوژی واقعی این جانوران را نیز تغییر داده‌ایم.

شواهد می‌‌گویند مرغ‌ها در حدود ۸۰۰۰ سال پیش اهلی شده‌ و به‌‌تدریج پرورش یافتند تا بزرگ‌تر و گوشتی‌‌تر از اجداد جنگلی خود شوند. اما سیر تغییرات با پیدایش مرغ‌‌های گوشتی در دهه‌‌ی ۱۹۵۰ شدتی دوچندان یافت و روش‌های نوین، شیوه‌‌ی پرورش این گونه را متحول کرد.

برآورد می‌‌شود که یک مرغ گوشتی مدرن با متوسط عمر ۵ تا ۹ هفته‌‌ای (تا پیش از ذبح) به وزنی حدود پنج برابر وزن اجداد خود می‌‌رسد. یک جهش ژنتیکی باعث شده است که خوراک حیوان به‌‌طرز حیرت‌‌انگیزی زیاد شود و درنتیجه در مدت کوتاهی بتواند وزن‌‌گیری کند. امروزه این حیوان در معرض بیماری‌های استخوانی فراوانی قرار گرفته؛ چراکه تنها به‌‌شیوه‌‌ای پرورش می‌‌یابد که به‌‌سرعت رشد کند و به‌‌واسطه‌‌ی رژیم غذایی سرشار از غلات (و البته عاری از بذر دیگر گیاهان و حشرات)، ترکیب شیمیایی مواد موجود در استخوان‌‌هایش تغییر کرده است.

همچنین زندگی این مرغ‌‌های گوشتی به‌‌طور کامل وابسته به سیستم صنعتی تولید گوشتی است که برای آن‌‌ها طراحی شده‌‌اند و تنها می‌توانند به‌‌واسطه‌‌ی فناوری انسانی به زندگی خود ادامه دهند. دانشمندان می‌گویند که تخم‌ها به‌‌شیوه‌‌ای مصنوعی کشت می‌شوند و جوجه‌ها در سالن‌هایی با آب‌‌وهوای کنترل‌‌شده (با میانگین ظرفیت ۵۰ هزار جوجه) پرورش پیدا می‌‌کنند.

مرغ / chicken

جوجه‌‌مرغ‌‌هایی که در یکی از مزارع پرورش کارولینای شمالی به‌‌تازگی از تخم بیرون آمده‌‌اند

در شرایطی که این مرغ‌‌ها در پناهگاه‌‌های محلی می‌توانند تا پنج سال عمر کنند؛ اما در شیوه‌‌ی صنعتی این حیوانات تا پیش از انتقال به کشتارگاه، بیش از ۹ هفته زمان در اختیار نخواهند داشت. در این کشتارگاه‌‌ها بیشتر محصولات زائد (شامل پر، کود، خون و غیره) از طریق هضم غیرهوازی، سوزاندن یا تبدیل به محصولات جانبی خوراکی بازیافت می‌‌شوند.

البته هنوز یک پرسش باقی می‌‌ماند و آن اینکه اثر استخوان‌های باقیمانده از این ۶۵ میلیارد مرغی که هر ساله مصرف می‌شود، در بقایای فسیلی چگونه خواهد بود؟ معمولاً روند فسیل‌‌شدن استخوان‌های پرندگان به‌‌درستی انجام نمی‌‌شود؛ اما مشکل اینجاست که بسیاری از این استخوان‌های مرغ به محل دفن زباله‌‌ها می‌‌روند و در آنجا می‌‌توانند با کیفیتی در حد یک فسیل معمولی مومیایی شوند. در این مکان‌‌ها استخوان‌‌های بسیار زیادی وجود دارد.

مسئله بزرگ این است که این استخوان‌های مرغ به آیندگان چه درباره‌‌ی ما خواهند گفت. مقاله‌‌ی موردنظر در رابطه با این پرسش موضع‌‌گیری خاصی نداشته و قضاوت را به خواننده واگذار کرده است. دکتر بنت می‌‌گوید برخی افراد بر این باورند که این یک دستاورد تکنولوژیکی فوق‌العاده است.

مرغ / chicken

تام سوپر، سخنگوی یک گروه صنعتی تولیدی می‌‌گوید که تولید مرغ، دست‌کم در آمریکا، یک موفقیت بزرگ از نظر کارآیی، آسایش پرندگان و تولید مسئولانه بیشترین گوشت با صرف کمترین منابع محسوب می‌‌شود. در طرف دیگر، لوری گرون، یک استاد فلسفه در دانشگاه وسلین و از مدافعین حقوق حیوانات می‌‌گوید که رقت‌‌انگیز است که می‌‌بینیم بشر از عاجزکردن این حیوانات از بدو تولد احساس افتخار می‌‌کند.

البته باستان‌‌شناسان آینده در میان انبوه فسیل‌‌های تکنولوزیکی نظیر پلاستیک و بتن و غیره نخواهند توانست استخوان‌های مرغ را پیدا کنند. همچنینی نشانه‌‌هایی از تشعشعات هسته‌‌ای ناشی از آزمایش‌های هسته‌ای نیز در میان سنگ‌ها باقی خواهند ماند. همه‌‌ی اینها نشانگر چیزی هستند که برخی دانشمندان از آن به‌‌عنوان دوره‌‌ی آنتروپوسین یا «عصر انسان‌ها» یاد می‌‌کنند.

اما از نظر دانشمندان، مهم‌ترین بقایای بیولوژیکی که نشان خواهند داد ما چگونه دنیای جانداران را تغییر داده‌‌ایم، همین مرغ‌‌های گوشتی خواهند بود؛ چه از لحاظ تعدادشان و چه از لحاظ زندگی عجیبشان.

منبع nytimes

از سراسر وب

  دیدگاه
کاراکتر باقی مانده

بیشتر بخوانید