به گفتهی Chantel Prat:
ما فناوری لازم برای فهمیدن سیگنالهای مغز را داریم، همین طور فناوری انتقال آن را از یک مغز به مغز دیگر به کمک رایانهها را پس تنها کافی است با یک آزمایش عملی بودن آن را اثبات کنیم.
این تیم به کمک Skype ارتباطی بین دو آزمایشگاه جداگانه برقرار کردند و در حالی که هیچ یک از دو طرف قادر به دیدن صفحهی نمایشگرSkype نبودند، رائو به صفحهی نمایشگر جداگانه ای نگاه میکرد که در آن بازی رایانه ای ساده ای در حال اجرا بود.هنگامی که رائو میخواست به سمت اهداف شلیک کند، او در ذهن خود حرکت دست راست خود را تصور کرد- البته بدون تکان دادن دست خود- و تقریبا بلافاصله استاکو که هیچ نمایشگر در دید خود نداشت دست راست خود را تکان داد. و با فشردن space bar فرمان شلیک را به رایانه صادر کرد. استاکو احساس حرکت دست خود را به یک تیک عصبی تشبیه کرده است.
البته قضیه به این سادگیها هم که فکر میکنید نبوده رائو وقت زیادی را صرف تمرین دادن مغر خود کرده تا رایانه بتواند الگوهای حرکتی مغز او را کامل و بی نقص درک کند. رایانه با دریافت سیگنال درست آن را به کمک اینترنت به رایانهی دیگری میفرستد که به محرک مغناطیسی جمجمه ای (همان کلاهی که بر سر استاکو رفته است) متصل است. این دستگاه محرک درست در همان ناحیه ای که کنترل دست راست را دارد (در نیمکره چپ) قرار گرفته و به کمک میدان مغناطیسی، جریان الکتریکی را در سطح مغز (کورتکس) القا میکند که موجب حرکت طبیعی دست میشود.
درست است که در حال حاضر تنها راه ساده و آسان برای ارسال اطلاعات از یک مغز به مغزی دیگر گفتار است اما با پیشرفت علوم اعصاب و رایانهها انسانها قادر خواهند بود تا کارهای پیچیده تری همچون پرواز، رقص و... را با هم شریک شوند (ماتریکس را بیاد بیاورید و البته به ویروسهای تله پاتیک هم اندکی بیاندیشید!) . طبیعتا مهارتهای پیچیده تر مانند ریاضی و فیزیک نیز با پیشرفت بیشتر دانش بشری قابل انتقال خواهند شد.
هر چند این موضوع ممکن است برای برخی نگرانی هایی به دنبال داشته باشد ولی باید به خاطر داشت که فعلا برای هرگونه ارتباط تله پاتیک میبایست اتصالی فیزیکی با تجهیزاتی نسبتا سنگین برقرار شود، پس حداقل فعلا نگران نباشید، مغز شما در امان است! (Inception را دیده اید؟)
شما چه کاربردهای دیگری را برای چنین وسیله ای متصور میشوید؟
