تصاویر ماهواره‌ای، خسارات سنگین به محوطه پرتاب موشک بلو ارجین را نشان می‌دهند

گردوخاک ناشی از انفجار عظیم موشک نیوگلن در هفته‌ی گذشته که هم «ساحل فضایی» فلوریدا و هم صنعت فضایی را به لرزه درآورد، اکنون فرو نشسته است.

شرکت بلو ارجین در ۲۸ مه (۷ خرداد)، پیش از چهارمین مأموریت نیوگلن، در حال انجام آزمایش سوخت‌گیری بود که رخدادی با علت هنوز نامشخص به نابودی کامل موشک و واردشدن خسارت سنگین به زیرساخت‌های زمینی مجتمع پرتاب ۳۶ (LC-36) منجر شد.

در حادثه‌ی انفجار کسی آسیب ندید، اما این شکست ضربه‌ای جدی به توانایی بلو ارجین برای پایبندی به برنامه زمانی ناسا در پشتیبانی از مأموریت‌های آرتمیس جهت بازگرداندن فضانوردان به ماه وارد کرد. این حادثه همچنین ساخت منظومه اینترنت ماهواره‌ای «لئو» آمازون را که قرار است با شبکه استارلینک اسپیس‌ایکس رقابت کند، بیش از پیش به تأخیر انداخت.

انفجار نیوگلن به مجتمع پرتاب ۳۶ خسارت گسترده‌ای وارد کرد. این مجتمع تنها سکوی پرتاب بلو ارجین است که توانایی پشتیبانی از موشکی به بزرگی نیوگلن را دارد. میزان خسارت آن‌قدر زیاد است که حتی از فضا نیز به چشم می‌خورد؛ به‌طوری که عکس‌های ثبت‌شده توسط ماهواره‌ی اسکای‌ست C9 از شرکت پلنت لبز، پیامدهای انفجار نیوگلن را به تصویر کشیده‌اند.

تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهند پوشش گیاهی اطراف سکوی نیوگلن با قطر حدود یک کیلومتر، تقریباً در تمام جهات سوخته و سیاه شده است. بلو ارجین این مجتمع را در پایگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال اجاره کرده است. در تصاویر، خسارات واضح به برج پرتاب، کانال هدایت شعله و دیگر سامانه‌های پشتیبانی در سراسر مجموعه، دیده می‌شود.

بلو ارجین اکنون در حال بررسی روش‌های رفع آسیب‌ها است. دیو لیمپ، مدیرعامل شرکت، ۳۱ مه در شبکه ایکس نوشت: «به‌زودی پاکسازی سکو را آغاز می‌کنیم و برنامه‌ای مناسب برای بازسازی خواهیم داشت.» لیمپ و جف بزوس، بنیان‌گذار بلو ارجین، ۳۰ مه به همراه جرد آیزاکمن، مدیر ناسا، از LC-36 بازدید کردند. آیزاکمن اعلام کرد که ناسا در روند تحقیقات پیش‌رو از این شرکت به‌طور کامل حمایت خواهد کرد.

نیوگلن یکی از موشک‌هایی است که ناسا برای فرود آوردن فضانوردان روی ماه در مأموریت‌های آینده برنامه آرتمیس روی آن حساب باز کرده است. ماه‌نشین بلومون بلو ارجین، در کنار استارشیپ اسپیس‌ایکس، یکی از دو فضاپیمایی محسوب می‌شود که ناسا برای این مأموریت‌ها انتخاب کرده است. اما تا زمانی که بلو ارجین نتواند LC-36 را تعمیر کند، بلومون راهی برای رسیدن به فضا نخواهد داشت.

بلو ارجین قصد داشت نخستین ماه‌نشین عملیاتی خود به نام بلومون مارک ۱ (MK1) را که نسخه‌ی کوچک‌تر باری از مدل نهایی سرنشین‌دار MK2 است، پاییز امسال به سطح ماه بفرستد. این مأموریت قرار بود مجموعه‌ای از محموله‌های ناسا را در چارچوب فاز اول ساخت پایگاه قمری این سازمان به ماه حمل کند. اما بازسازی LC-36 به احتمال زیاد این پرتاب را چندین ماه به تعویق خواهد انداخت.

چنین تأخیری پیامدهای زنجیره‌ای برای آمادگی بلو ارجین در تأمین ماه‌نشین بلومون برای آرتمیس ۳ خواهد داشت؛ مأموریتی که در آن ماه‌نشین‌ها به مدار زمین فرستاده می‌شوند تا مانورهای الحاق و اتصال با فضاپیمای اوراین را آزمایش کنند. در نتیجه، این وضعیت می‌تواند یا مأموریت آرتمیس ۳ را به تأخیر بیندازد یا زمان‌بندی بسیار فشرده‌ای برای دریافت گواهی حمل فضانورد توسط بلومون ایجاد کند؛ آن هم پیش از نخستین فرود سرنشین‌دار برنامه آرتمیس که فعلاً برای آرتمیس ۴ برنامه‌ریزی شده است.

بلو ارجین هنوز برآوردی از زمان لازم برای تعمیر LC-36 منتشر نکرده و ارزیابی جامعی از میزان خسارت‌ها نیز ارائه نداده است. بااین‌حال، دیو لیمپ اول ژوئن گفت زیرساخت‌های کلیدی در مجتمع پرتاب ۳۶، از جمله مخازن ذخیره اکسیژن مایع، هیدروژن و متان، پس از انفجار نیوگلن در وضعیت خوبی قرار دارند.

لیمپ همچنین افزود که با وجود آسیب به برج پشتیبانی موشک، می‌توان به‌جای حذف و جایگزینی، آن را در همان محل بازسازی کرد. مدیرعامل بلو ارجین اظهار امیدواری کرد که تمام تعمیرات می‌تواند ظرف مدت ۷ ماه آینده انجام شود. در این صورت، بلو ارجین می‌تواند تا پیش از پایان سال ۲۰۲۶، نیوگلن را دوباره به پرواز درآورد.