در ۱۶ آگوست ۱۹۹۴ (۲۵ مرداد ۱۳۷۳)، شرکت IBM همراه با اپراتور BellSouth، دستگاهی را وارد بازار آمریکا کرد که بعدها بهعنوان نخستین گوشی هوشمند تاریخ شناخته شد: IBM Simon Personal Communicator.
ساینس میوزیوم بریتانیا نیز سایمون را نخستین گوشی هوشمندی میداند که بهصورت عمومی به فروش رسید. این دستگاه در واقع ترکیبی از موبایل و دستیار دیجیتال شخصی (PDA) بود.
پخش از رسانه
سایمون در دورهای عرضه شد که گوشیها عمدتاً برای تماس و پیامهای ساده استفاده میشدند؛ اما این دستگاه نمایشگر لمسی، قلم مخصوص و مجموعهای از نرمافزارها را ارائه میکرد.
کاربران میتوانستند با آن تماس بگیرند، ایمیل ارسال کنند، فکس بفرستند، یادداشت بنویسند، از تقویم و دفترچه تلفن استفاده کنند و حتی روی نمایشگر آن طراحی کنند. نمایشگر لمسی و نرمافزارهای قابل استفاده، مهمترین ویژگیهایی بودند که سایمون را از موبایلهای معمول آن دوران جدا میکردند.
البته IBM Simon با استانداردهای امروزی دستگاهی بسیار بزرگ و سنگین بود؛ طول آن حدود ۲۲٫۲ سانتیمتر و وزنش حدود ۵۰۰ گرم بود. سایمون به پردازندهی ۱۶ مگاهرتزی، حدود یک مگابایت فضای ذخیرهسازی و نمایشگر لمسی تکرنگ مجهز بود و حتی از کارتهای PCMCIA برای افزایش فضای ذخیرهسازی پشتیبانی میکرد. باتری دوام چندانی نداشت و یکی از نقاط ضعف اصلی دستگاه محسوب میشد.
سایمون با وجود امکانات پیشرفته برای زمان خود، عمر تجاری کوتاهی داشت و پس از حدود ۶ ماه از بازار کنار رفت؛ بااینحال، ایدهای را بهنمایش گذاشت که سالها بعد به استاندارد صنعت موبایل تبدیل شد.
