بررسی شیائومی ۱۸ پرو مکس؛ باتری شگفت‌انگیز و یک ضعف غیرمنتظره

شیائومی در سال‌های اخیر نشان داده است که برخلاف بسیاری از رقبا، هنوز از آزمودن ایده‌های جدید در گوشی‌های پرچم‌دارش ترسی ندارد؛ شیائومی ۱۸ پرو و ۱۸ پرو مکس نتیجه‌ی همین رویکرد هستند؛ پرچم‌داری که دو دوربین ۲۰۰مگاپیکسلی دارد، از باتری غول‌آسای ۸۵۰۰میلی‌آمپرساعتی بهره می‌برد، در پنل پشتی‌اش نمایشگر دوم دارد و حتی مثل پرچم‌دار سامسونگ می‌تواند زاویه‌ی دید نمایشگر را طوری محدود کند که فرد کناری متوجه محتوای صفحه نشود.

شیائومی ۱۸ پرو مکس کمتر از یک‌ماه پیش و تنها یک‌روز پس‌از رونمایی تراشه‌های خانواده‌ی اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ رونمایی شد و اکنون صرفا در بازار چین به‌فروش می‌رسد؛ بنابراین پرچم‌دار شیائومی جزو نخستین گوشی‌های هوشمند دنیا است که از جدیدترین تراشه‌ی کوالکام قدرت می‌گیرد. آیا شیائومی ۱۸ پرو مکس می‌تواند با این تراشه و انبوهی از قابلیت‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری دیگر، رقیب هم‌نامش، آیفون ۱۸ پرو مکس را شکست دهد؟ برای یافتن پاسخ، با بررسی شیائومی ۱۸ پرو مکس همراه زومیت باشید.

شیائومی ۱۸ پرو مکس درست‌مانند نسل گذشته، شباهت‌های ظاهری انکارناپذیری با آیفون دارد؛ فراتر از نام محصول، از فُرم کلی بدنه گرفته تا طراحی بخش دوربین‌ها، همه‌‌وهمه، آیفون را در ذهن تداعی می‌کند؛ البته شیائومی با قراردادن نمایشگر کوچکی در کنار دوربین‌های پشتی، ظاهر گوشی‌اش را از آیفون متمایز کرده، از سوی دیگر، بدنه‌ی دستگاه به‌اندازه‌ی رقیبش، چگال و قطور نیست و تا ۱۴ گرم از آن سبک‌تر است.

بدنه‌ی شیائومی ۱۸ پرو از ترکیب فریم آلومینیومی، محافظ شیشه‌ای اختصاصی شیائومی موسوم به Dragon Crystal 3.0 برای نمایشگر و پنل پشتی فایبرگلس در چهار رنگ صورتی، سفید، سیاه و آبی کهکشانی ساخته می‌شود؛ البته نسخه‌ی ویژه‌ای از دستگاه با پنل پشتی شفاف به‌رنگ قرمز و از جنس Dragon Crystal 3.0 نیز وجود دارد که ظاهر زیبایش، در زمان معرفی دستگاه، نظر کاربران را در شبکه‌های اجتماعی به خود جلب کرده بود.

شیائومی می‌گوید شعاع انحنای گوشه‌های بدنه به ۱٫۹ میلی‌متر افزایش یافته تا شیائومی ۱۸ پرو مکس راحت‌تر در دست جای گیرد، ضخامت حاشیه‌های نمایشگر اصلی و پشتی نیز به‌ترتیب به ۰٫۹۹ و ۱٫۲۲ میلی‌متر کاهش یافته است تا کاربر بهتر از گذشته، در محتوا غوطه‌ور شود. لنزهای دوربین هم تقریبا هم‌سطح شیشه‌ی اطرافشان قرار گرفته‌اند؛ به‌همین دلیل وقتی گوشی را روی میز می‌گذارید، تقریبا لق نمی‌زند.

شیائومی ۱۸ پرو مکس با طول، عرض و ضخامت ۱۶۳٫۴ × ۷۷٫۶ × ۸٫۴ میلی‌متر بزرگ‌تر و قطورتر نسل گذشته شده است و بسته به رنگ و جنس پنل پشتی، ضخامت و وزن آن تغییر می‌کند. نسخه‌های مشکی، سفید و صورتی ضخامت ۸٫۳۹میلی‌متری و وزن ۲۳۵گرمی دارند؛ درحالی‌که در نسخه‌ی آبی و نسخه‌ی ویژه با پنل پشتی شفاف، ضخامت به ۸٫۴۷ میلی‌متر و وزن به ۲۴۰ گرم می‌رسد.

بدنه همچون نسل قبل از گواهی IP68 برای مقاومت در برابر آب و گردوغبار بهره می‌برد و حسگر اثر انگشت اولتراسونیک سه‌بعدی نیز زیر نمایشگر اصلی قرار دارد. شیائومی امسال یک دکمه‌ی فیزیکی اختصاصی برای هوش مصنوعی هم به لبه‌ی گوشی اضافه کرده که برای ذخیره‌ی محتوای روی صفحه و اجرای برخی قابلیت‌ها استفاده می‌شود؛ اما امکان شخصی‌سازی آن بسیار محدود است و نمی‌توانید آزادانه انتخاب کنید که با یک بار فشردن دکمه، چه برنامه‌ای باز شود.

ویژگی متمایزکننده‌ی شیائومی ۱۸ پرو مکس به نمایشگر ۲٫۹ اینچی و OLED در پنل پشتی‌اش بازمی‌گردد که وضوح ۹۷۶ × ۵۹۶ پیکسل و نرخ نوسازی و نمونه‌برداری لمسی تا ۱۲۰ هرتز دارد و با شیشه‌ی Dragon Crystal محافظت می‌شود. درمقایسه‌با شیائومی ۱۷ پرو مکس، ابعاد و وضوح این نمایشگر تغییری نکرده، اما شیائومی حداکثر روشنایی اعلامی آن را از ۳۵۰۰ نیت در نسل قبل به ۴۰۰۰ نیت ارتقا داده و پوشش رنگی آن را هم از P3 به فضای رنگی گسترده‌تر BT.2020 رسانده است.

روی نمایشگر پشتی شیائومی ۱۸ پرو مکس می‌توان اعلان‌ها را دید، ویجت گذاشت، ظاهر صفحه را تغییر داد و حتی با کمک AI، کارت‌های کاربردی جدیدی برایش ساخت؛ اما کاربردی‌ترین ویژگی‌، همچنان عکاسی است؛ با برگرداندن گوشی، می‌توان به‌کمک دوربین اصلی، عکس‌های سلفی پرجزئیاتی گرفت و هم‌زمان تصویر را روی نمایشگر پشتی دید. گذشته از عکاسی، به‌ندرت پیش می‌آید که برای دیدن ساعت یا اعلان‌ها به سراغ صفحه‌ی پشتی بروید؛ بنابراین نمایشگر دوم بیشتر از آنکه نیازی روزمره را برطرف کند، وظیفه‌ای فراتر از جذاب‌تر کردن گوشی ندارد.

شیائومی ۱۸ پرو مکس از نمایشگر ۶٫۹ اینچی OLED با عمق رنگ ۱۲بیتی، پشتیبانی از نمایش ۶۸ میلیارد رنگ، وضوح ۲۶۲۴ × ۱۲۰۸ پیکسل و نرخ نوسازی تطبیقی یک تا ۱۲۰ هرتز بهره می‌برد؛ شاید روی کاغذ چنین به‌نظر برسد که پنل به‌کاررفته در پرچم‌دار جدید، تفاوتی با نسل گذشته ندارد؛ اما شیائومی می‌گوید که چنین نیست.

در وب‌سایت شیائومی آمده که شیائومی ۱۸ پرو مکس از پنل اختصاصی M11 بهره می‌برد؛ شیائومی پنل M11 را با همکاری محققان دانشگاه چینهوا توسعه داده و با به‌کارگیری ذرات درخشانی به‌رنگ سبز، مصرف انرژی پنل را تا ۲۰ درصد کاهش داده است. به‌موجب معماری Super Pixel 2.0 نیز هر پیکسل، ساب‌پیکسل‌های قرمز، سبز و آبی اختصاصی دارد و آن‌ها را با پیکسل‌ها مجاور به‌اشتراک نمی‌گذارد؛ بنابراین تصاویر بسیار شفاف و پروضوح به‌نمایش درمی‌آیند.

نمایشگر شیائومی ۱۸ پرو مکس با استانداردهای Dolby Vision و +HDR10 سازگاری دارد و به‌گفته‌ی شرکت سازنده فضای رنگی بسیار وسیع BT.2020 را به‌طور کامل پوشش می‌دهد، به روشنایی بیشینه‌ی ۴۰۰۰نیتی دست می‌یابد و از تنظیم نور DC در تمامی سطوح روشنایی پشتیبانی می‌کند؛ بنابراین روی کاغذ با یک ایستگاه چندرسانه‌ای تمام‌عیار روبه‌رو هستیم.

در آزمایش‌های ما، روشنایی نمایشگر در حالت دستی ۴۹۴ نیت، در حالت خودکار ۱۵۴۰ نیت و هنگام پخش محتوای HDR عدد ۲۹۳۷ نیت به‌دست آمد؛ حداقل روشنایی هم ۰٫۵ نیت بود. دلیل اختلاف حدود هزار نیتی میان عدد ما و ادعای ۴۰۰۰نیتی شیائومی این است که ما برای اندازه‌گیری روشنایی HDR، ده درصد از سطح نمایشگر را روشن می‌کنیم تا دستگاه حداکثر روشنایی را در آن ناحیه ارائه دهد؛ اما چینی‌ها احتمالا اندازه‌گیری را در ناحیه‌ی بسیار کوچک‌تری انجام داده‌اند تا عدد نهایی بزرگ‌تر باشد.

مهم‌ترین ویژگی نمایشگر شیائومی ۱۸ پرو مکس، قابلیت حریم خصوصی سخت‌افزاری است که باعث می‌شود افرادی که از کناره‌ها به گوشی نگاه می‌کنند، محتوای صفحه را به‌درستی ببینند. با فعال‌کردن حالت حریم خصوصی، زاویه‌ی دید افقی نمایشگر محدود می‌شود و تصویر از چپ و راست به‌شدت تاریک دیده می‌شود. این ایده را پیش‌تر در گلکسی S26 اولترا دیده بودیم؛ اما چینی‌ها از ساختار متفاوتی برای پیکسل‌ها استفاده کرده‌اند تا افت وضوح تصویر کمتر باشد. همین ساختار متفاوت باعث می‌شود عملکرد حالت حریم خصوصی به‌خوبی پرچم‌دار سامسونگ نباشد؛ زیرا از سمت بالا و پایین عملا همچنان می‌توان صفحه را دید و شدت تاریکی در زوایا هم به‌اندازه‌ی گلکسی S26 اولترا نیست.

درست مثل رقیب کره‌ای، در شیائومی ۱۸ پرو مکس هم می‌توانید حالت حریم خصوصی را با فرمان صوتی تنظیم کنید، آن را فقط برای اعلان‌ها، پنجره‌های کوچک یا برنامه‌های دلخواهتان فعال بگذارید و حتی اجازه دهید گوشی با استفاده از دوربین سلفی، نگاه فرد کناری به نمایشگر را تشخیص دهد و روشن‌کردن حالت حریم خصوصی را پیشنهاد کند. نکته‌ی مهم اینکه نمایشگر حتی هنگامی‌که حالت حریم خصوصی خاموش است، زاویه‌ی دید خوبی ندارد و وقتی از کنار به آن نگاه می‌کنید، رنگ‌ها کمی تغییر می‌کنند.

در بخش صوتی، شیائومی ارتقاء محسوسی را نسبت به نسل گذشته رقم زده است؛ درحالی‌که شیائومی ۱۷ پرو مکس به دو اسپیکر استریو مجهز بود، شیائومی ۱۸ پرو مکس از ترکیب سه اسپیکر استریو با پشتیبانی از Dolby Atmos، صدای فضایی (Spatial Audio)، گواهی صوتی Hi-Res و قابلیت حفظ حریم خصوصی صدا حین مکالمه استفاده می‌کند.

شیائومی ۱۸ پرو مکس جزو نخستین گوشی‌های هوشمندی است که از تمام‌عیارترین پرچم‌دار کوالکام Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6 قدرت می‌گیرد؛ تراشه‌ای که از نسل چهارم هسته‌های Oryon قدرت می‌گیرد، فرکانس دو هسته‌ی اصلی آن به ۵٫۰۱ گیگاهرتز می‌رسد، از گرافیک Adreno با ۱۸ مگابایت حافظه‌ی پرسرعت اختصاصی بهره می‌برد و با پیشرفته‌ترین لیتوگرافی ۲نانومتری TSMC تولید می‌شود.

پرچم‌دار شیائومی به‌همراه تراشه‌ی قدرتمندش از ۱۲ یا ۱۶ گیگابایت رم LPDDR5X و ۲۵۶، ۵۱۲ گیگابایت یا یک ترابایت حافظه‌ی ذخیره‌سازی UFS 4.1 بهره می‌برد. به‌گفته‌ی شیائومی ترکیب بسته‌بندی جدید تراشه که بخشی از سطح پردازنده را در تماس مستقیم با خنک‌کننده قرار می‌دهد و هیت‌سینک حلقه‌ای ۵٬۵۱۳میلی‌مترمربعی دستگاه به بهبود ۵۰درصدی عملکرد سیستم خنک‌کننده می‌انجامد؛ به‌طوری‌که گوشی می‌تواند بازی‌های سنگین را با میانگین ۵۹٫۲۶ فریم‌برثانیه و دمای ۴۳٫۶ درجه‌ی سانتی‌گراد اجرا کند؛ اما نتایج تست‌های ما داستان دیگری را نشان می‌دهند.

شیائومی ۱۸ پرو مکس باوجود بهره‌گرفتن از قدرتمندترین تراشه‌ی پرچم‌دار کوالکام، پیشرفت ناچیزی درمقایسه‌با نسل گذشته تجربه می‌کند. پرچم‌دار شیائومی در بنچمارک‌های زومیت، حتی با وجود فعال‌بودن حالت High Performance، کمتر از ۵ درصد سریع‌تر از نسل گذشته عمل می‌کند که نتیجه‌ی بسیار ناامیدکننده‌ای به‌حساب می‌آید؛ اما در شبیه‌ساز‌های بازی 1440p و Ray Tracing، به‌ترتیب شاهد پیشرفت محسوس ۱۸ و ۴۳درصدی هستیم.

گوشی گران‌قیمت شیائومی در پردازش‌های مبتنی‌بر CPU شکاف عملکردی معناداری با رقیب آمریکایی دارد. در پردازش تک‌هسته‌ای که نمودی از سرعت و چابکی دستگاه در کاربری‌های روزمره است، پرچم‌دار شیائومی ۲۰ درصد ضعیف‌تر از آیفون ۱۸ پرو عمل می‌کند و در شبیه‌ساز بازی 1440p و Ray Tracing نیز عرصه را با اختلاف ۷ و ۴۴درصدی به آیفون می‌بازد.

از آنجا که در نمره‌دهی بنچمارک GeekBench 6، پردازش‌های هوش مصنوعی تأثیر محسوسی دارند و تراشه‌ی A20 Pro حتی در هسته‌های CPU نیز شتاب‌دهنده‌ی یادگیری ماشین دارد، برای مقایسه‌ی عادلانه‌تر، سراغ بنچمارک جدیدترِ GeekBench 7 رفتیم که با ایجاد تغییراتی در سازوکارش، تصویر واقعی‌تر از عملکرد دستگاه در کاربری‌های روزمره به‌تصویر می‌کشید. در این آزمون نیز، شاهد شکاف عملکردی ۲۰درصدی بین دو دستگاه هستیم؛ ضمن اینکه تراشه‌ی ۸هسته‌ای کوالکام، کماکان حدود ۱۵ درصد در پردازش‌های چندهسته‌ای ضعیف‌تر از رقیب ۶هسته‌ای ظاهر می‌شود!

موضوع نگران‌کننده درباره‌ی عملکرد شیائومی ۱۸ پرو مکس، اختلاف عملکردی بسیار فاحش آن، با دستگاه معیاری است که کوالکام هنگام رونمایی تراشه‌ی اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ به‌نمایش گذاشت. پرچم‌دار شیائومی تقریبا ۱۵ درصد در پردازش‌های CPU-محور و حدود ۲۵ درصد در پردازش‌های GPU-محور ضعیف‌تر از ادعای کوالکام ظاهر می‌شود و همین موضوع، آینده‌ی نگران‌کننده‌ای برای پرچم‌داران ۲۰۲۶-۲۰۲۷ اندروید ترسیم می‌کند.

برای صحت‌سنجی ادعاهای شیائومی درباره‌ی سیستم خنک‌کننده‌ی پرچم‌دارش، سراغ آزمون ۲۰دقیقه‌ای زومیت رفتیم که در آن از بنچمارک 3DMark Wild Life Extreme، برای فشار آوردن به سخت‌افزار گوشی استفاده می‌کنیم. شیائومی ۱۸ پرو مکس طی ۴ دقیقه‌ی ابتدایی آزمون حدود ۲۵ درصد از سطح عملکردش را از دست داد؛ اما از دقیقه‌ی چهارم تا دوازدهم با همان سطح عملکرد ادامه داد و در دقایق پایانی، افت دیگری را تجربه کرد تا در مجموع، پایداری ۵۰درصدی عملکرد را رقم بزند.

بهای پایداری عملکرد شیائومی ۱۸ پرو مکس در دقایق میانی آزمون، افزایش بسیار زیاد درجه حرارت آن بود؛ به‌طوری که در طول آزمون دمای دستگاه تا ۵۲ درجه‌ی سانتی‌گراد افزایش یافت که ۸ درجه بالاتر از دمای ۴۴ درجه‌ی سانتی‌گراد ثبت‌شده برای پرچم‌دار اپل در بررسی آیفون ۱۸ پرو مکس است. توجه داشته باشید که در استفاده‌ی روزمره به‌ندرت می‌توان چنین فشاری بر تراشه وارد آورد؛ بنابراین حتی در بازی‌های جهان‌بازی مثل Genshin Impact نیز افت عملکرد یا درجه‌حرارتی مشابهی را تجربه نخواهید کرد.

حافظه‌ی ذخیره‌سازی شیائومی ۱۸ پرو مکس در نسخه‌ی ۲۵۶گیگابایتی مورد بررسی زومیت، با ثبت اعداد ۲۷۱۲ و ۱۰۷۳ مگابایت‌برثانیه در تست‌های خواندن و نوشتن ترتیبی، به‌طور محسوسی ضعیف‌تر از رقبا ظاهر شد. گوشی در بخش ارتباطات از وای‌فای ۷، بلوتوث ۶٫۰ دوگانه و درگاه USB 3.2 Gen 1 بهره می‌برد؛ هرچند کابل موجود در جعبه همچنان از استاندارد قدیمی USB 2.0 پشتیبانی می‌کند.

بخشی از گوشی که بیش از همه در تست‌های زومیت درخشید، باتری آن بود. شیائومی امسال ظرفیت اسمی باتری را از ۷۵۰۰ میلی‌آمپرساعت در شیائومی ۱۷ پرومکس به ۸۵۰۰ میلی‌آمپرساعت در شیائومی ۱۸ پرومکس رسانده است. شیائومی می‌گوید به‌لطف تراشه‌ی مدیریت باتری Surge G2، باتری غول‌پیکر دستگاه حتی بعد از ۲٬۰۰۰ چرخه‌ی شارژ، بیش‌از ۸۰ درصد از ظرفیت شارژدهی‌اش را حفظ می‌کند.

در تست ما برای استفاده‌های روزمره، گوشی توانست ۲۷ ساعت و ۲۶ دقیقه دوام بیاورد که تقریبا هم‌سطح نتیجه‌ی کم‌نظیر به‌دست‌آمده با وان‌پلاس ۱۵ است؛ بنابراین شیائومی ۱۸ پرو مکس در شرایط عادی و کاربری‌های نیمه‌سنگین، با یک‌بار شارژ کامل به‌راحتی می‌تواند دو روز یا حتی بیشتر، همراهی‌تان کند.

تست پخش ویدیو هم نتیجه‌ی درخشانی داشت و گوشی توانست ۴۰ ساعت و ۳۲ دقیقه به‌طور مداوم ویدیو پخش کند تا ثابت شود باتری بزرگ شیائومی فقط یک عدد تبلیغاتی نیست؛ مثل نسل قبل، پشتیبانی از شارژ سیمی ۱۰۰ وات (سازگار با ۱۰۰ وات PPS) و شارژ بی‌سیم ۵۰ وات ادامه دارد؛ اما توان شارژ معکوس سیمی از ۲۲٫۵ وات در نسل گذشته به ۲۷ وات ارتقا یافته است.

شیائومی ۱۸ پرو مکس با اندروید ۱۷ و HyperOS 4 به‌فروش می‌رسد؛ ظاهر رابط کاربری آشناست و بعضی قسمت‌هایش شباهت زیادی به تجربه‌ی کار با آیفون دارند. امسال قابلیت‌های هوش مصنوعی بیشتری از جمله دستیار Super XiaoAi 2.0، حالت کارشناس، حافظه‌ی یکپارچه‌ی هوش مصنوعی، خلاصه‌سازی محتوای صفحه، شخصی‌سازی نمایشگر پشتی و امکان ارتباط با کامپیوترهای مک و اکوسیستم اپل در اختیار کاربر قرار گرفته‌اند.

توجه داشته باشید که گوشی‌های موجود در بازار فعلا نسخه‌ی چین هستند؛ بنابراین بسیاری از امکانات هوش مصنوعی که به زبان و سرویس‌های چینی وابسته‌اند، برای کاربر ایرانی کاربردی نخواهند بود. شیائومی تأیید کرده است که در ماه نوامبر، عرضه‌ی جهانی شیائومی ۱۸ پرومکس را نیز عرضه خواهد کرد؛ باید منتظر ماند و دید که چه تعداد از قابلیت‌های رام چینی، در نهایت به رام گلوبال راه پیدا خواهند کرد.

شیائومی در نسل جدید با همکاری لایکا و بهره‌گیری از لنزهای Summilux، تغییرات مهمی در حسگرهای دوربین ایجاد کرده؛ در‌حالی‌که شیائومی ۱۷ پرو مکس از ترکیب ۳ ماژول ۵۰مگاپیکسلی در مجموعه‌ی دوربین سه‌گانه‌‌اش بهره می‌برد، امسال دوربین‌های اصلی و تله‌فوتو به حسگرهای ۲۰۰مگاپیکسلی مجهز شده‌اند و دوربین اولتراواید همچنان ۵۰مگاپیکسلی است.

در دوربین اصلی، شیائومی حسگر ۵۰مگاپیکسلی Light Hunter 950L نسل قبل را کنار گذاشته و به‌سراغ حسگر ۲۰۰مگاپیکسلی جدید Light Hunter 960L با ابعاد 1/1.28 اینچ، گشودگی دیافراگم f/1.67، فاصله‌ی کانونی معادل ۲۳ میلی‌متر، فوکوس QPD، لرزش‌گیر اپتیکال OIS و ساختار لنز 1G+6P (یک عدسی شیشه‌ای و شش عدسی پلاستیکی) رفته است.

ابعاد فیزیکی حسگر دوربین اصلی درمقایسه‌با نسل قبل ثابت مانده؛ اما تعداد پیکسل‌ها از ۵۰ به ۲۰۰ مگاپیکسل ارتقا یافته؛ بنابراین اندازه‌ی پیکسل‌ها از ۱٫۲۲ به ۰٫۶۱ میکرومتر کاهش یافته است. شیائومی برای جبران کوچک‌ترشدن پیکسل‌ها، به‌جای ۴:۱ پیکسل‌ها، اطلاعات هر ۱۶ پیکسل را با هم ترکیب می‌کند تا عکس‌های پیش‌فرض ۱۲٫۵مگاپیکسلی، دقیقا با همان اندازه‌ی پیکسل بزرگ ۲٫۴۴ میکرومتر ذخیره شوند و نور و جزئیات مناسبی داشته باشند.

حسگر دوربین اصلی از فناوری LOFIC هم پشتیبانی می‌کند که به حفظ بهتر جزئیات در بخش‌های خیلی روشن و تاریک تصویر کمک می‌کند. در نمونه‌عکس‌های زومیت، دوربین اصلی عملکرد خوبی در حفظ جزئیات و دامنه‌ی دینامیکی نشان داد و ضعف بزرگی را تجربه نکردیم. شیائومی حالت‌های عکاسی جدیدی هم برای تمرکز روی حس‌وحال تصویر در نظر گرفته است که امکان ثبت عکس‌هایی با ظاهر سینمایی یا شبیه دوربین‌های دیجیتال قدیمی را فراهم می‌کند؛ از جمله سبک CCD که رنگ‌ها را اشباع‌تر و تصویر را کمی نویزی می‌کند تا حال‌وهوای دوربین‌های قدیمی را بازسازی کند.

مهم‌ترین ارتقای سخت‌افزاری دوربین‌ها به ماژول تله‌فوتو بازمی‌گردد. حسگر ۵۰مگاپیکسلی با ابعاد 1/1.95 اینچ، دیافراگم f/2.6 و زوم اپتیکال ۵برابر به‌کاررفته در نسل قبلی به نمونه‌ی ۲۰۰مگاپیکسلی با ابعاد بسیار بزرگ‌ترِ 1/1.56 اینچ با دیافراگم بازترِ f/2.4 ارتقا یافته تا به‌گفته‌ی شیائومی ۸۳ درصد نور بیشتری جذب کند؛ فاصله‌ی کانونی لنز روی ۷۵ میلی‌متر (۳٫۲ برابر زوم اپتیکال) تنظیم شده و حداقل فاصله‌ی فوکوس هم از ۳۰ به ۱۲ سانتی‌متر کاهش یافته است تا دوربین تله‌فوتو برای عکاسی ماکرو بسیار کاربردی‌تر از نسل قبل باشد.

در بررسی‌های ما، کیفیت تصاویر دوربین تله‌فوتو یکی از نقاط قوت اصلی گوشی بود و حتی در زوم‌های بالاتر مثل ۵ یا ۱۰ برابر هم که با بُرش تصویر و پردازش نرم‌افزاری انجام می‌شوند، عکس‌ها جزئیات خوبی داشتند؛ اما دو مشکل تجربه کردیم که اگر با به‌روزرسانی نرم‌افزاری برطرف نشوند، شاید تجربه‌ی عکاسی را خراب کنند؛ اول اینکه تراز سفیدی گاهی درست عمل نمی‌کند و گاهی از یک سوژه‌ی ثابت، دو عکس با دمای رنگ متفاوت می‌گیرد؛ دوم هم جابه‌جایی کادر هنگام فشردن دکمه‌ی شاتر است که باعث می‌شود عکس نهایی ترکیب‌بندی مورد انتظارتان را نداشته باشد.

برخلاف دو دوربین اصلی و تله‌فوتو، در دوربین اولتراواید شیائومی ۱۸ پرو مکس هیچ ارتقایی درمقایسه‌با نسل قبلی دیده نمی‌شود؛ مشخصاتی مانند حسگر ۵۰مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.4، فاصله‌ی کانونی معادل ۱۷ میلی‌متر، زاویه‌ی دید ۱۰۲ درجه، فوکوس خودکار و قابلیت ماکرو از فاصله‌ی ۵سانتی‌متری، روی کاغذ، همان مواردی هستند که قبلا تجربه کرده بودیم.

درحالی‌که بعضی رقبای پرچم‌دار از لنزهای بازترِ ۱۳میلی‌متری استفاده می‌کنند، لنز ۱۷میلی‌متری شیائومی هنگام عکاسی از مناظر یا فضاهای بسته، بخش کمتری از صحنه را داخل کادر جا می‌دهد. در نور روز کیفیت عکس‌های دوربین اولتراواید قابل‌قبول است؛ هرچند که تفاوت رنگ بین دوربین‌ها گاهی دیده می‌شود، در نور کم، جزئیات افت می‌کنند، زمان نوردهی بالا می‌رود و پردازش تصویر همیشه نتیجه‌ی خوبی ندارد.

در فیلم‌برداری نیز دوربین‌های پشتی توانایی ضبط ویدیوهای 8K با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه، 4K با نرخ ۳۰، ۶۰ و ۱۲۰ فریم‌برثانیه و ویدیوهای صحنه‌آهسته تا ۱۹۲۰ فریم‌برثانیه در وضوح 720p را دارند؛ اما هنگام فیلم‌برداری، اختلاف کیفیت میان دوربین اصلی و اولتراواید کاملا محسوس است. دوربین سلفی هم مشابه نسل قبل از حسگر ۵۰مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.2، زاویه‌ی دید ۹۰ درجه، فوکوس خودکار و قابلیت فیلم‌برداری 4K تا ۶۰ فریم‌برثانیه بهره می‌برد.

شیائومی همچنان از آزمودن ایده‌های تازه نمی‌ترسد؛ اما همه‌ی ایده‌ها لزوما به تجربه‌ی کاربری بهتر منجر نمی‌شوند. نمایشگر پشتی، جذاب است و هنگام ثبت سلفی با دوربین اصلی به‌کار می‌آید؛ اما در استفاده‌ی روزمره چندان کاربردی نیست. قابلیت حریم خصوصی در نمایشگر، گاهی به‌کار می‌‌آید؛ اما زاویه‌ی دید صفحه را در حالت عادی، تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. دستگاه در حفظ تعادل میان پایداری عملکرد و دمای بدنه ضعیف‌تر از آیفون ظاهر می‌شود. عملکرد تراشه‌ی جدید، تفاوت اندکی با نسل قبلی دارد و دوربین اولتراواید نیز در حد انتظارمان از گوشی ۴۰۰ میلیون تومانی نیست.

البته شیائومی ۱۸ پرو مکس نقاط قوت کم‌اهمیتی هم ندارد. باتری ۸۵۰۰میلی‌آمپرساعتی دستگاه در آزمایش‌های ما عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت و به‌نظر در استفاده‌ی روزمره، بسیار بیشتر از قابلیت‌های عجیب‌وغریب هوش مصنوعی به‌کار می‌آید. دوربین اصلی ارتقا یافته و بزرگ‌ترشدن حسگر دوربین تله‌فوتو، کیفیت عکس‌های زوم را بهبود داده است؛ تا جایی که می‌توان هر دو دوربین را از نقاط قوت اصلی گوشی دانست.

در نهایت، اگر به‌دنبال پرچم‌داری متفاوت با شارژدهی کم‌نظیر، دوربین اصلی و تله‌فوتوی توانمند و قدرت پردازشی بالا هستید، شیائومی ۱۸ پرو مکس می‌تواند وسوسه‌تان کند؛ اما پرداخت حدود ۴۰۰ میلیون تومان برای پرچم‌دار رجیسترنشده، تصمیم ساده‌ای نیست؛ به‌ویژه وقتی باید محدودیت‌های نسخه‌ی چین، زاویه‌ی دید نه‌چندان مطلوب نمایشگر و افت عملکرد زیر فشار را هم بپذیرید. به‌نظر ما، خرید پرچم‌دار جدید شیائومی تنها هنگامی توجیه دارد که ویژگی‌های منحصربه‌فردش برایتان اهمیت داشته باشند؛ وگرنه صِرف متفاوت‌بودن، دلیل کافی برای پرداخت چنین مبلغی نیست.