بعضی آغوشها فقط بخشی از یک احوالپرسی ساده هستند، اما بعضی دیگر حتی پس از گذشت سالها در ذهنمان باقی میمانند.
پژوهشی جدید روی بیش از ۱۵هزار نفر در بریتانیا نشان میدهد که احساس آرامش، درکشدن و حمایت عاطفی، مهمترین دلایل ماندگارشدن خاطره یک آغوش هستند. برخلاف تصور رایج، تعداد دفعاتی که دیگران را در آغوش میگیریم، لزوماً تعیین نمیکند که چند خاطره خوشایند از این تجربه داشته باشیم.
بهگزارش ZME Science، پژوهشگران با بررسی پاسخهای ۱۵٬۰۴۹ بزرگسال دریافتند که ویژگیهای شخصیتی، میزان همدلی و نگرش افراد به تماس جسمی میتوانند بر خاطرات آنها از آغوش تأثیر بگذارند.
برای مثال، افرادی که معمولاً در روابط عاطفی فاصله خود را با دیگران حفظ میکنند، کمتر احتمال دارد آغوشی مثبت و معنادار را به خاطر بیاورند. در مقابل، کسانی که بیشتر نگران ازدستدادن محبت و صمیمیت دیگران هستند، احتمال بیشتری دارد چنین خاطرهای داشته باشند.
میزان همدلی نیز با خاطرات آغوش ارتباط دارد. افرادی که بهتر میتوانند احساسات دیگران را درک کنند، بیشتر احتمال دارد آغوشی خوشایند را به یاد بیاورند. البته پژوهشگران تأکید میکنند که این ارتباطها نسبتاً ضعیف هستند و نمیتوان تنها براساس ویژگیهای شخصیتی، خاطرات افراد را پیشبینی کرد.
پژوهشگران از شرکتکنندگان خواستند دلیل بهیادماندن یک آغوش خوشایند را مشخص کنند. از میان ۹٬۷۰۳ نفری که یکی از دلایل تعیینشده را انتخاب کردند، نتایج به این شکل بود:
- ۳۲٫۵ درصد آغوش را بهدلیل احساس آرامش و تسلی به خاطر داشتند.
- ۲۸٫۷ درصد احساس درکشدن را دلیل اصلی میدانستند.
- ۲۰ درصد به احساس حمایت عاطفی اشاره کردند.
- ۸٫۱ درصد احساس شادی را انتخاب کردند.
- ۶٫۵ درصد آغوش را بهدلیل احساس صمیمیت به یاد میآوردند.
فقط ۱٫۵ درصد از شرکتکنندگان، برانگیختگی جسمی را مهمترین دلیل ماندگارشدن خاطره آغوش عنوان کردند.
تفاوتهایی نیز میان زنان و مردان وجود داشت. زنان بیشتر از مردان آغوش را بهدلیل احساس آرامش به خاطر میآوردند؛ درحالیکه مردان بیشتر احتمال داشت به برانگیختگی جسمی اشاره کنند. بااینحال، این دلیل در هر دو گروه سهم بسیار کمی داشت.
یکی از یافتههای جالب پژوهش این بود که تعداد دفعات دریافت آغوش یا بوسه، پس از درنظرگرفتن سایر عوامل بررسیشده، ارتباط معناداری با احتمال یادآوری یک آغوش خوشایند نداشت.
برخلاف تصور رایج، تعداد دفعات در آغوش گرفتهشدن لزوماً ارتباطی با احتمال بهیادماندن یک آغوش خوشایند ندارد
بااینحال، کسانی که معمولاً هنگام سلامکردن دوستان و اعضای خانوادهشان را در آغوش بگیرند، بیشتر از دیگران آغوشهای خوشایند را به یاد میآورند. این نتیجه نشان میدهد که احساس و نگاه ما به بغلکردن دیگران، ممکن است از تعداد دفعات آن مهمتر باشد.
البته آغوشگرفتن مکرر همچنان میتواند فوایدی داشته باشد. پژوهشی در سال ۲۰۲۲ روی ۹۴ بزرگسال نشان داد روزهایی که افراد بیشتر در آغوش گرفته میشدند، معمولاً حال روحی بهتری داشتند. بررسی دیگری در سال ۲۰۲۴ نیز نشان داد که تماس جسمی میتواند به کاهش درد، اضطراب و احساسات افسردگی کمک کند.
پژوهشگران توضیح میدهند که تجربه آغوش به احساسات و ویژگیهای فردی بستگی دارد. برای کسی که از صمیمیت جسمی خوشش نمیآید، آغوش ممکن است ناخوشایند باشد؛ اما همان رفتار برای فردی که به حمایت عاطفی نیاز دارد، میتواند آرامشبخش باشد.
البته پژوهش مورد بخث محدودیتهایی نیز دارد. شرکتکنندگان داوطلبانه در نظرسنجی شرکت کرده بودند، بیشتر آنها زن بودند و دادهها در اوایل سال ۲۰۲۰ جمعآوری شده بود. همچنین، پژوهش فقط خاطرات مثبت از آغوش را بررسی کرد و نمیتواند ثابت کند که ویژگیهای شخصیتی مستقیماً باعث شکلگیری این خاطرات میشوند.
پژوهش در ژورنال PLOS One منتشر شده است.