پرش به محتوای اصلی
مغزهای انسانی در کپسول‌های شیشه‌ای داخل یک آزمایشگاه پیشرفته

از مومیایی مغز تا کلون‌های دیجیتال و بدن یدکی؛ چطور ذهنتان را جاودانه می‌کنید؟

مطالعه ۱۴ دقیقه

پروژه‌های بازگشت از مرگ و جاودانگی شناختی با ورود سرمایه‌های کلان، صندوق‌های امانی و بودجه‌های دولتی وارد مرحله‌ای تازه شده‌اند.

در گوشه‌ای از یک انبار صنعتی ساکت، درون مخزن استیل بزرگی به نام دوئر، پیکر انسانی در نیتروژن مایع و دمای نزدیک به منفی ۱۹۶ درجه سانتی‌گراد نگهداری می‌شود. صاحب این بدن از نظر قانونی مرده، اما کسانی که او را منجمد کرده‌اند، امیدوارند روزی علم بتواند دوباره به زندگی بازش گرداند. ماجرای عجیب‌تر اما بیرون مخزن و در دفاتر وکلای مالی جریان دارد.

بعضی از کسانی که به بازگشت از مرگ امیدوارند، فقط به انجماد بدنشان اکتفا نمی‌کنند و برای ثروتشان هم برنامه‌ای صدساله می‌ریزند، مثلا با استفاده از ساختارهای حقوقی خاص؛ دارایی‌هایشان را به صندوق‌های امانی می‌سپارند تا در دوران غیبتشان سرمایه‌گذاری و مدیریت شود. شاید پول در این مدت رشد کند و بعدا به صاحب احیاشده‌اش برگردد.

قراردادها به لحاظ اقتصادی منطقی‌اند، چون سرمایه‌ای که یک قرن سود مرکب بگیرد، احتمالا به ثروتی افسانه‌ای تبدیل می‌شود. البته مشکل کوچکی وجود دارد؛ کسی که در مخزن فلزی می‌خوابد، عملاً دستش به جایی نمی‌رسد. تمام نقشه‌ها در صورتی محقق می‌شوند که انسان‌های زنده در طول صد سال، وسوسه نشوند پولش را بالا بکشند و شیر نیتروژن را ببندند!

چکیده مقاله: آیا انسان می‌تواند از مرگ فرار کند؟ از انجماد بدن و حفظ ثروت برای قرن‌های آینده تا پرورش کلون‌های بدون مغز، جایگزینی بافت مغز و آپلود ذهن روی سرورها، سرمایه‌گذاران و پژوهشگران مسیرهایی عجیب برای جاودانگی دنبال می‌کنند. آنتونیو رگالادو، خبرنگار MIT Technology Review، در بررسی این پروژه‌ها از آزمایشگاه‌های واقعی، بودجه‌های میلیون‌دلاری و ایده‌هایی پرده برمی‌دارد که تا همین اواخر فقط در داستان‌های علمی‌تخیلی دیده می‌شدند. اما اگر روزی نسخه‌ای کامل از ذهنمان ساخته شود، خودمان زنده مانده‌ایم یا فقط شبیه‌مان را ساخته‌اند؟

اگر با خودتان فکر کردید از سناریوهای تخیلی مشابه خسته‌اید، کمی صبر کنید. به گفته آنتونیو رگالادو، دبیر ارشد زیست‌پزشکی نشریه MIT Technology Review، همین الان میلیون‌ها دلار سرمایه واقعی به همین شکل جابه‌جا می‌شود.

آنتونیو رگالادو، استاد زیست‌پزشکی MITMIT

رگالادو ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶ در جلسه‌ای با موضوع «جاودانگی شناختی» روبه‌روی مری بث گریگز کارشناس ارشد علوم سلامت و دبیر علمی نشست و توضیح داد پس از ماه‌ها ردیابی پول، پژوهش‌های محرمانه و استارتاپ‌های حاشیه‌ای، حالا می‌تواند بگوید پشت ایده‌هایی که تا دیروز مضحک به نظر می‌رسیدند، امروز آزمایشگاه‌های واقعی، سرمایه‌گذاران خطرپذیر و حتی بودجه‌های دولتی ایستاده‌اند.

کپی لینک

تکثیر یا تداوم؛ دوراهی اول جاودانگی

پشت پروژه‌های جاودانگی ذهن، اختلافی اساسی وجود دارد و فعالین متخصص این حوزه را به دو گروه تقسیم می‌کند. ریشه‌ی این تضاد هم به سوالی مشخص برمی‌گردد. آیا کافی است نسخه‌ای از انسان بسازیم که مثل او فکر کند و حرف بزند، یا باید همان ذهنی را که اکنون در بدنش زندگی می‌کند، از مرگ نجات بدهیم؟

اگر نسخه‌ای دیجیتال از شما همه خاطراتتان را داشته باشد، آیا واقعاً شما زنده مانده‌اید؟

اردوگاه اول هدفش را تکثیر (Replication) می‌داند و می‌گوید شما مجموعه‌ای از اطلاعات، الگوهای رفتاری، خاطرات و اتصالات عصبی هستید. پس اگر بتوان الگو را استخراج کرد و روی بستر جدیدی مثل یک سرور ابری یا مدل زبانی پیشرفته بازسازی کرد، نسخه دیجیتالِ شما می‌تواند تا ابد ادامه پیدا کند.

اردوگاه دوم این ایده را نوعی فریب می‌داند و باور دارد یک کپیِ بسیار دقیق از شما، هرچقدر هم شبیهتان حرف بزند، باز هم خود شما نیست؛ زیرا انسان در لحظه مرگ تمام می‌شود و برنامه‌ای کامپیوتری جایش را می‌گیرد. فعالین گروه دوم تداوم آگاهی (Continuity of Self) را دنبال می‌کنند؛ یعنی مغز زیستیِ خودتان را طوری زنده نگه دارید، ترمیم کنید یا ذره‌ذره جایگزین کنید که رشته‌ی تجربه و خودآگاهی‌تان پاره نشود.

کپی لینک

۱۹۰ میلیون دلار زیر نقاب درمان سکته

دوگانگی فلسفی جاودانگی وقتی جدی‌تر می‌شود که رد پای پول را در آن دنبال کنیم. گرچه رقم‌های این حوزه هنوز با سرمایه‌گذاری‌های کلان هوش مصنوعی قابل مقایسه نیست؛ مثل جذب سرمایه‌ی ۵ میلیارد دلار آزمایشگاه ایزومورفیک لبز وابسته به مجموعه آلفابت که می‌خواهد با هوش مصنوعی داروهای جدیدی کشف کند؛ اما اینجا هم جریان پول به سمت پروژه‌های مهندسی مغز آرام و پیوسته افزایش می‌یابد.

مغز انسانن متصل به دستگاه تنفس مصنوعی، شرکت BexorgBexorg/ endpoints

برنامه‌ی FRONT آژانس پژوهش‌های پیشرفته سلامت آمریکا (ARPA-H) را یکی از بارزترین پروژه‌هایی می‌دانند که بودجه‌ای بین ۱۷۵ تا ۱۹۰ میلیون دلار دریافت کرد تا دانشمندانش بافت قشر مغز را پرورش دهند، برنامه‌ای پنج‌ساله که قرار است راه را برای نخستین آزمایش‌های انسانی پیوند بافت قشر مغز باز کند.

ژان هبر عصب‌پژوه و مدیر برنامه‌ی فرانت، سال ۲۰۲۰ کتابی با عنوان جایگزینی پیری (Replacing Aging) نوشت و صریحا استدلال کرد که برای شکست دادن مرگ، باید تمام اعضای بدن و حتی مغز را با بافت‌های جوان جایگزین کرد.

پژوهشگران اکنون می‌توانند فعالیت متابولیکی مغز انسان را پس از مرگ، برای ساعت‌ها حفظ کنند

به تعبیر رگالادو، درمان سکته در این پروژه هدفی واقعی دیده می‌شود، اما هم‌زمان مثل یک «برگ انجیر» عمل می‌کند تا جاه‌طلبیِ اصلیِ پنهان بماند؛ یعنی عوض کردن مغز پیر، تکه به تکه، بدون اینکه هویت صاحبش پاک شود.

دوگانگی میان اهداف اعلام‌شده و رؤیای پنهان در استارتاپ‌های خصوصی هم دیده می‌شود. برای مثال شرکت Bexorg که ریشه‌هایش به دانشگاه ییل برمی‌گردد، مغز اهداکنندگان را بلافاصله پس از مرگ تحویل می‌گیرد و با گردش مایع اکسیژن‌دار در رگ‌های مغز، فعالیت متابولیکی بافت را برای حدود ۲۴ ساعت حفظ می‌کند؛ دستاوردی که شرکت امیدوار است در آینده مدت آن را به دو هفته برساند.

شرکت ظاهرا قصد دارد تست داروهای آلزایمر و ژن‌درمانی را به جای موش‌های آزمایشگاهی روی مغز واقعی انسان انجام دهد و پژوهشگرانش هم به مغز داروی بیهوشی پروپوفول تزریق می‌کنند تا هیچ‌گونه شائبه‌ای در مورد فرایند کارشان وجود نداشته باشد.

با این حال وقتی صحبت از آینده فناوریِ زنده نگه داشتن اندام‌ها خارج از بدن می‌شود، سوال دیگری در پس زمینه‌ی ذهن همه می‌چرخد. اگر روزی توانستند مغز را نه دو روز، بلکه دو سال در مخزن روشن نگه دارند، چه کسی حاضر می‌شود از بدنش بگذرد و زندگی در شیشه را امتحان کند؟

کپی لینک

کلون‌های بی‌مغز؛ نقشه پشت پرده برای بدن یدکی

اگر ایده‌ی نگه داشتن مغز در محفظه‌ای شیشه‌ای را بیش از حد خام و ترسناک می‌دانید، گروهی دیگر از مهندسانِ جاودانگی راه‌حل سرراست‌تری پیشنهاد می‌دهند و می‌گویند به جای حذف بدن، یک بدن نو پیدا کنید.

EDDIE GUY / MIT Technology Review

ایده‌ای که غالبا با نام «پیوند سر» یا به تعبیر دیگری «پیوند بدن» شناخته می‌شود، ریشه‌ای تاریک در سال ۱۹۷۰ دارد، وقتی جراح مغز و اعصابی به نام رابرت وایت سر یک میمون رزوس را جدا کرد و به بدن میمون دیگری دوخت. سرِ پیوندخورده چند ساعتی زنده ماند، چشم‌هایش را چرخاند و دهانش را تکان داد، اما چون نخاع قطع شده بود هرگز نتوانست بدن جدیدش را کنترل کند.

نیم قرن بعد، جراح جنجالی ایتالیایی، سرجیو کاناورو، دوباره این ایده را به تیتر خبرها برگرداند و حتی مدعی شد داوطلبی به نام والری اسپریدینوف پیدا کرده؛ برنامه‌نویسی مبتلا به تحلیل عضلانی که قرار بود سرش روی بدن یک اهداکننده مرگ مغزی در چین قرار بگیرد.

اسپریدینوف در نهایت از برنامه کنار کشید و ازدواج کرد، اما ژوئن ۲۰۲۶، پژوهشگران روسی گزارش دادند که توانسته‌اند پس از قطع کامل نخاع سه خوک، با ترکیباتی شیمیایی توانایی راه رفتن را به آن‌ها بازگردانند و نام کاناورو نیز در میان نویسندگان مقاله دیده می‌شد.

در یکی از سناریوهای جاودانگی، انسان مغز قدیمی‌اش را نگه می‌دارد و بدنش را عوض می‌کند

پژوهشگران سرشناس نخاع مثل گرگوار کورتین در دانشگاه EPFL سوئیس نظریات کاناورو را بی‌ارزش می‌خوانند و ادعایش درباره‌ی امکان پیوند سر انسان را به‌شدت رد می‌کنند.

آنتونیو رگالادو می‌گوید پشت درهای بسته، سرمایه‌گذاران جدیِ حوزه‌ی طول عمر واقعاً دارند روی نسخه به‌روزتر و مخفیانه‌تر همین ایده پول می‌گذارند. وقتی پیوند به بدن یک غریبه با پس‌زدگی ایمنی و بحران اخلاقی روبه‌رو می‌شود، ایده‌ی بعدی چیزی نیست جز کلون کردن خودتان.

اوایل سال ۲۰۲۶، گزارش تحقیقی رگالادو به استارتاپ R3 Bio در کالیفرنیا رسید؛ شرکتی با حمایت سرمایه‌گذارانی چون تیم دریپر که ظاهرا از تولید کیسه‌های اندام بدون هوشیاری در میمون‌ها برای جایگزینی آزمایش‌های حیوانی حرف می‌زد و در جلسات خصوصی با سرمایه‌گذاران، طرح پرورش «کلون‌های انسانی بدون مغز» را روی میز گذاشته بود.

تصور کنید روزی بتوانند نسخه ژنتیکی خودتان را پرورش دهند، اما رشد مغز آن را چنان محدود کنند که هرگز به آگاهی نرسد. چنین موجودی قرار است اندام‌هایی سازگار با بدن شما داشته باشد؛ و در بلندپروازانه‌ترین نسخه این ایده، حتی تمام بدنش می‌تواند جایگزین بدن فرسوده شما شود.

اگر سناریو به نظرتان آشنا است، شاید داستان یا فیلم Never Let Me Go را به یاد می‌آوردید، چون شباهت عجیبی به ایده مطرح شده دارد. در این فیلم مشهور، کلون‌ها انسان‌هایی کاملا آگاه‌اند و احساس دارند، اما متخصصان R3 Bio می‌توانند با حذف آگاهی، مسئله‌ی اخلاقی را دور بزنند.

کپی لینک

رؤیای آپلود ذهن؛ از مغز مگس تا سال ۲۱۲۵

EDDIE GUY/ MIT Technology Review

اما اگر به جای جراحی‌های خونین و کلون‌سازی، بخواهید سراغ راه ظاهراً تمیزتر آپلود ذهن بروید، با دیواری به نام زمان و مرگ روبه‌رو می‌شوید. فرضیه مشهور عصب‌پژوه پرینستون، سباستین سونگ، می‌گوید: «شما کانکتوم خودتان هستید.»

به باور سونگ، هویت ما و آنچه ما را به خودمان تبدیل می‌کند، تا حد زیادی در نقشه اتصالات میان نورون‌های مغز جای دارد. اگر فرضیه‌ی او درست باشد، شاید روزی بتوان با بازسازی نقشه مغز چیزی بسیار فراتر از خاطرات پراکنده را بازیابی کرد، حتی خودِ یک انسان را.

بازسازی دیجیتال ذهن انسان هنوز رؤیایی دوردست است

دانشمندان تا امروز توانسته‌اند نقشه کامل مغز یک مگس سرکه شامل ۱۳۹ هزار و ۲۵۵ نورون و حدود ۵۵ میلیون سیناپس را با برش‌های نازک زیر میکروسکوپ الکترونی استخراج کنند.

به گفته‌ی رگالادو، در راهروهای MIT هیچ استاد ارشدی جرئت نمی‌کند علنا بگوید روی آپلود ذهن کار می‌کند، اما وقتی صفحه شخصی دانشجویان دکتری‌شان را باز می‌کنید با چنین طرح‌هایی مواجه می‌شوید: «من روی نقشه مغز مگس کار می‌کنم، چون هدف واقعی‌ام آپلود ذهن انسان است!»

نظرسنجی سال ۲۰۲۵ از ۳۱۲ عصب‌پژوه نشان داد متخصصان پیش‌بینی می‌کنند به احتمال ۵۰ درصد شبیه‌سازی کامل مغز انسان تا سال ۲۱۲۵ ممکن می‌شود. این فاصله صدساله، پای مدلی از کسب‌وکار را به میدان باز کرده که رگالادو آن را «سخت‌ترین محصول دنیا برای فروش» می‌نامد.

کپی لینک

تیم مومیایی پشت در اتاق؛ محصولی که مشتری ندارد

Nectome/ MIT Technology Review

به‌گفته رگالادو شرکت آمریکایی Nectome فناوری واقعی و بسیار دقیقی در حفظ بافت دارد و روند کارش از انجماد بدن شرکت کرایونیکس پیشی می‌گیرد.

نکتوم با تزریق مواد شیمیایی ویژه، مغز را به نوعی «مجسمه مومی میکروسکوپی» تبدیل می‌کند تا ساختار ظریف اتصالات سیناپسی برای بلندمدت حفظ شود؛ به این امید که دانشمندان قرن آینده بتوانند آن را برش بزنند، اسکن کنند و اطلاعاتش را برای بازسازی دیجیتال ذهن به کار بگیرند.

نکتوم می‌خواهد ساختار مغز انسان را پس از مرگ حفظ کند تا شاید آیندگان ذهن او را بازسازی کنند

شاید بزرگ‌ترین چالش این باشد که بافت مغز پس از ایست قلبی شروع به فروپاشی می‌کند و به گفته رگالادو، نکتوم برای اجرای روش موردنظرش باید فرآیند تثبیت مغز را حداکثر ظرف ۱۲ دقیقه پس از مرگ آغاز کند.

نکتوم و رقیبش Sparks Brain Preservation چشم به بیمارانی دوخته‌اند که در برخی کشورها یا ایالت‌ها، از مرگ با کمک پزشکی استفاده می‌کنند؛ رویکردی که اکنون در ۱۳ ایالت آمریکا و واشینگتن دی‌سی قانونی است. طبق آمار رسمی سال ۲۰۲۴ نیز مرگ با کمک پزشکی ۵٫۱ درصد از کل مرگ‌ومیرهای کانادا را تشکیل می‌داد.

نکتوم پیشنهاد می‌دهد تیم پزشکی‌‌اش در اتاق مجاور منتظر بماند و به محض اینکه بیمار دوز کشنده را تزریق کرد و مرگش اعلام شد، در عرض چند دقیقه مغز او را به خط تثبیت شیمیایی ببرد. شرکت این پروژه را یک اقدام بشردوستانه برای نجات هویت انسان‌ها می‌نامد، اما واقعیت بازار چیز دیگری می‌گوید.

تیم نگهداری مغز باید تقریباً بلافاصله پس از مرگ وارد عمل شود

رگالادو تلخ و طنز می‌گوید: «اگر به دنبال محصولی پرفروش هستید، این گزینه مناسبتان نیست.» تا لحظه‌ی ضبط گفت‌وگو، نکتوم هنوز نتوانسته بود حتی یک مشتری هم از میان متقاضیان مرگ با کمک پزشکی بیابد.

انگار انسان‌ها حتی وقتی مرگ را حس می‌کنند، بازهم دلشان نمی‌خواهد آخرین دقایق زندگی‌شان را با یک تیم مومیایی‌کننده پشت در اتاق سپری کنند، به‌خصوص وقتی هیچ تضمینی نیست کسی که صد سال بعد از روی نقشه شیمیاییِ مغزشان ساخته می‌شود، واقعاً خودشان باشد.

کپی لینک

اثر الایزا؛ وقتی کپی شما برای بقیه کافی است

سال ۲۰۱۴، مارتین راث‌بلات آینده‌پژوه و مدیر زیست‌فناوری، در کتاب Virtually Human پیش‌بینی کرد که روزی مردم دفترچه خاطرات، صداها و پست‌های شبکه‌های اجتماعی‌شان را در یک مخزن دیجیتال بارگذاری می‌کنند تا نرم‌افزاری به نام Mindware از آن‌ها «مایندکلون» بسازد؛ آواتاری آن‌قدر واقعی که حتی بتواند پس از آزمون‌های روان‌شناختی، حقوق شهروندی بگیرد.

در آن زمان، ایده‌ی آواتار راث‌بلات بیشتر شبیه رویاپردازی خوش‌بین‌های افراطی به نظر می‌رسید. اما تنها ۱۲ سال بعد، در ۲۰۲۶، مدل‌های زبانی بزرگ و چت‌بات‌های هوش مصنوعی بسیاری از پیش‌بینی‌ها را از دل داستان‌ها بیرون کشیده‌اند.

سال گذشته در رویدادی در دانشگاه UCLA، آواتار دیجیتال راث‌بلات با نام Marvatar روی پرده ظاهر شد، با نسخه واقعی خودش مثل یک همتا گفت‌وگو کرد و بسیاری از تماشاگران از شگفتی به گریه افتادند. این نمایش قرار بود نشان دهد یک نسخه دیجیتال تا چه اندازه می‌تواند حضور صاحب واقعی‌اش را تقلید کند.

شاید نسخه دیجیتال شما برای کسانی که دوستتان دارند، به‌اندازه کافی واقعی به نظر برسد

امروز اینفلوئنسرهای تیک‌تاکی برای خودشان دوقلوهای دیپ‌فیک می‌سازند که با صدا و لحن خودشان تولید محتوا می‌کنند، و سرویس‌هایی مثل StoryFile و Afterlife AI به بازماندگان اجازه می‌دهند با نسخه شبیه‌سازی‌شده‌ی بستگان درگذشته‌شان حرف بزنند.

رگالادو به پدیده‌ای روان‌شناختی به نام اثر الایزا اشاره می‌کند که سابقه‌ای شصت ساله دارد. در آزمایش‌های اولیه یک برنامه ساده روان‌کاو کامپیوتری، پژوهشگران دیدند انسان‌ها به طرز عجیبی مشتاق‌اند به ماشین‌هایی که فقط چند جمله همدلانه و مرتبط تحویلشان می‌دهند، شخصیت و احساس نسبت دهند.

از نظر رگالادو، ماجرای جاودانگی دیجیتال را می‌توان با همین خطای شیرین مغز انسان توضیح داد. او می‌گوید: «شاید آواتار دیجیتال برای شما آن‌قدرها واقعی نباشد که فکر کنید خودتان زنده مانده‌اید؛ اما اگر برای من به اندازه کافی قانع‌کننده باشد چطور؟ شاید شخصیت روبه‌روی من در همین تماس تصویری فقط یک کپی ویدیویی باشد، اما تا وقتی کارم را راه می‌اندازد، مشکلی ندارم!»

کپی لینک

سرورهای اجاره‌ای؛ اگر پول هاستینگ مغزتان تمام شود چه؟

EDDIE GUY /MIT Technology Review

به محض اینکه از مغز واقعی وارد «فایل آپلودشده روی سرور» می‌شویم، پرسش‌های هولناک‌تری سر برمی‌آورند که در بخش پرسش‌وپاسخ همین نشست هم صدای مخاطبان را درآورد. یکی از شرکت‌کنندگان پرسید: «اگر آگاهی‌مان را آپلود کنیم و بعد بمیریم، مالکیت داده‌های مغزمان با کیست؟»

اگر ذهن انسان روی سرورها زندگی کند، چه کسی مالک خاطرات، شخصیت و نسخه دیجیتال او خواهد بود؟

آیا شرکتی که سرورها را نگه‌می‌دارد می‌تواند نسخه‌ی دیجیتال شما را دست‌به‌دست کند، بفروشد یا ویرایش کند؟ مخاطب دیگری نیز به شوخی نوشت: «من توی دیتاسنتر بوده‌ام و اصلاً دلم نمی‌خواهد ابدیت را آنجا بگذرانم؛ تازه وقتی هزینه هاستینگ مغزتان هر سال گران‌تر می‌شود، چه کسی قرار است اشتراک ماهانه‌تان را بدهد؟»

خودِ رگالادو هم اعتراف می‌کند که با ساده‌ترین فرضیه‌ها درباره هویت انسان به مشکل می‌خورد. مثلا دبیران مجله یکی از جملات او ایراد گرفتند که نوشته بود: «من بیشتر چیزهایی را که در عمرم دانسته‌ام و تجربه کرده‌ام فراموش کرده‌ام». اما رگالادو پای حرفش ایستاد: «من اصلاً مطمئن نیستم ادعای محکمی داشته باشم که بگویم الان همان آدمِ دیروز هستم؛ من، منِ این لحظه هستم، نه منِ دیروز و نه منِ فردا.»

کپی لینک

چرخش معکوس؛ وقتی هوش مصنوعی دنبال بدن می‌گردد

از ابهامات فلسفی که بگذریم، آخرین شاخه‌ی فناوری‌های این فهرست می‌خواهد زیست‌شناسی و سخت‌افزار را ترکیب کند و نئوکورتکس مصنوعی بسازد.

سال ۲۰۲۴، شرکت Science Corporation به مدیریت مکس هوداک از یک رابط زیست‌هیبریدی مغز-کامپیوتر رونمایی کرد؛ سلول‌های عصبی زنده‌ای که روی یک تراشه دیجیتال رشد داده شده‌اند و وقتی روی مغز حیوان قرار می‌گیرند، آکسون‌هایشان را به نورون‌های مغز پیوند می‌زنند تا ارتباط دوطرفه به زبان خود مغز شکل بگیرد.

استارتاپ Eightsix Science، که نامش به حدود ۸۶ میلیارد نورون مغز انسان اشاره دارد، حتی سناریوی بلندپروازانه‌تری را دنبال می‌کند و پیشنهاد می‌دهد بخش‌هایی از مغز را به تدریج با سامانه‌های زیست‌هیبریدی جایگزین کنیم، به امید روزی که آگاهی را بدون گسستن رشته تجربه، از مغز زیستی به سخت‌افزار منتقل شود.

در دقیقه‌های پایانی پادکست، وقتی مجری از رگالادو می‌پرسد که خودش به‌عنوان یک خبرنگار تحقیقی انتظار دارد در سال‌های آینده شاهد چه تحولی باشیم، او می‌گوید: « روی جاودانگی ذهن خودم شرط نمی‌بندم؛ دقیقا برعکس.»

به عقیده‌ی او وقتی به دیتاسنترها و انواع مدل‌های هوش مصنوعی، مانند چت‌جی‌پی‌تی و کلاد فکر کنید؛ موجوداتی با نوعی از هوشمندی را می‌بینید که بدن ندارند. به باور رگالادو، مهندسان به جای اینکه سال‌ها تلاش کنند ربات‌های انسان‌نمای مکانیکی بسازند، احتمالا از همین رابط‌های زیست‌هیبریدی استفاده می‌کنند تا مسیر را برعکس بروند.

شاید اول با یک موش کنترل‌ازراه‌دور شروع شود، اما دور نیست روزی که به جای آپلود شدن ذهن انسان در سرورهای خنک، این هوش مصنوعی داخل دیتاسنترها باشد که کنترل یک بدن زیستی واقعی را به دست می‌گیرد.

ما این جست‌وجو را با رؤیای فرار از بدن فانی و پناه بردن به ماشین‌ها شروع کردیم؛ اما اگر پیش‌بینی رگالادو درست از آب دربیاید، ممکن است در پایان جاده ببینیم ماشین‌ها هستند که برای تجربه کردن دنیا، به بدن‌های زیستی پناه آورده‌اند!

مقاله رو دوست داشتی؟
نظرت چیه؟

به محتوای این مطلب چه امتیازی میدی؟

نظر شما برامون مهمه و به بهتر شدن کیفیت مطالب کمک می‌کنه.

۱ - بسیار بد۱۰ - بسیار خوب

نظرات

از دیگر اعضاء خانواده قلم