پرش به محتوای اصلی

شاخص BMI را فراموش کنید؛ روشی جدید افراد چاق را با دقت بالاتر تشخیص می‌دهد

مطالعه ۴ دقیقه
زنی در حال پیاده‌روی با سگ

کارشناسان می‌گویند ترکیب شاخص توده بدنی با سایر اندازه‌گیری‌ها و آزمایش‌های پزشکی می‌تواند به تشخیص دقیق‌تر چاقی و بهبود مراقبت‌های درمانی منجر شود.

پزشکان معتقدند استفاده از روشی جایگزین برای شاخص توده بدنی (BMI) در تشخیص چاقی می‌تواند از تشخیص اشتباه میلیون‌ها نفر در سراسر جهان جلوگیری کند. پژوهشگران دریافته‌اند که روش جدید، افراد سالم را در مقایسه با کسانی که چربی اضافی بدنشان برای سلامتشان زیان‌آور است، با دقت بیشتری تشخیص می‌دهد.

متخصصان پزشکی مدت‌هاست که شاخص توده بدنی را معیاری ناکافی برای تشخیص چاقی می‌دانند. نگرانی اصلی این است که این شاخص ممکن است چربی اضافی بدن را در تعداد زیادی از افراد تشخیص ندهد و در مقابل، برخی افراد سالم را به‌اشتباه در گروه مبتلایان به چاقی قرار دهد.

به گزارش گاردین، رویکرد جدید که شاخص توده بدنی را با سایر اندازه‌گیری‌های بدن و آزمایش‌های عملکرد اندام‌ها ترکیب می‌کند، نشان می‌دهد که استفاده از BMI به‌تنهایی ممکن است چاقی را در ۵ تا ۹ درصد بزرگسالان تشخیص ندهد و تا سه درصد افراد را نیز به‌اشتباه چاق تشخیص دهد.

فرانچسکو روبینو، استاد جراحی متابولیک و چاقی در کینگز کالج لندن، می‌گوید: «این طبقه‌بندی اشتباه می‌تواند ده‌ها میلیون نفر را تحت تأثیر قرار دهد؛ بنابراین، نادقیق‌بودن BMI هم در مقیاس جمعیتی و هم برای افراد، مشکلی بزرگ محسوب می‌شود.»

کپی لینک

چرا شاخص توده بدنی برای تشخیص چاقی کافی نیست؟

شاخص توده بدنی با تقسیم وزن فرد برحسب کیلوگرم بر مجذور قد او برحسب متر محاسبه می‌شود.

در سراسر جهان، حدود ۱٫۶ میلیارد نفر با BMI بین ۲۵ تا ۲۹٫۹ در گروه دارای اضافه‌وزن قرار می‌گیرند و نزدیک به یک میلیارد نفر با BMI برابر یا بیشتر از ۳۰، چاق محسوب می‌شوند. صرفاً براساس معیار BMI، حدود دوسوم بزرگسالان بریتانیا و بیش از ۷۰ درصد بزرگسالان آمریکا دارای اضافه‌وزن یا چاقی هستند.

استفاده از شاخص توده بدنی به‌تنهایی ممکن است چاقی را در ۵ تا ۹ درصد بزرگسالان تشخیص ندهد و تا ۳ درصد افراد را نیز به‌اشتباه چاق تشخیص دهد

روبینو و همکارانش برای بررسی روش جدید تشخیص چاقی، اطلاعات پزشکی بیش از ۸۰۰هزار نفر را در بریتانیا، آمریکا، چین و اسپانیا مورد تجزیه‌وتحلیل قرار دادند. پژوهشگران با استفاده از پرونده‌های پزشکی، وضعیت سلامت افراد را تا ۱۵ سال پیگیری کردند.

براساس تعریف جدید، افرادی که شاخص توده بدنی آن‌ها بالاتر از ۴۰ باشد، چاق محسوب می‌شوند؛ اما برای افراد دارای BMI پایین‌تر، پزشکان باید با بررسی اندازه دور کمر، وجود چربی اضافی بدن را نیز ارزیابی کنند.

در این روش، افراد با BMI برابر یا بیشتر از ۳۰، در صورتی که دور کمر یا نسبت دور کمر به قد آن‌ها بالا باشد، چاق محسوب می‌شوند. همچنین افرادی با BMI بین ۲۵ تا ۲۹٫۹، اگر هم دور کمر و هم نسبت دور کمر به قد بالایی داشته باشند، در گروه مبتلایان به چاقی قرار می‌گیرند.

در بیشتر کشورها، دور کمر بیش از ۱۰۲ سانتی‌متر برای مردان و ۸۸ سانتی‌متر برای زنان، بالا در نظر گرفته می‌شود. آستانه نسبت بالای دور کمر به قد نیز حدود ۰٫۵۷ است.

در مرحله دوم تشخیص، پزشکان میان دو وضعیت متفاوت تمایز قائل می‌شوند:

  • چاقی بالینی: وضعیتی که در آن چربی اضافی بدن به بیماری فعال تبدیل شده و عملکرد اندام‌ها را مختل کرده است.
  • چاقی پیش‌بالینی: وضعیتی که در آن فرد چربی اضافی دارد، اما این چربی هنوز باعث اختلال در عملکرد اندام‌ها نشده و فعلاً به‌عنوان عاملی خطرزا برای سلامت شناخته می‌شود.

با استفاده از تعریف جدید، شیوع کلی چاقی فقط اندکی افزایش یافت. بااین‌حال، تنها حدود یک‌چهارم تا یک‌سوم افرادی که چاق تشخیص داده شدند، به چاقی بالینی مبتلا بودند؛ یعنی حدود ۵ تا ۱۰ درصد کل جمعیت بررسی‌شده. این افراد با خطر مرگ به‌مراتب بالاتری روبه‌رو بودند.

کپی لینک

افراد با BMI یکسان ممکن است وضعیت سلامت کاملاً متفاوتی داشته باشند

روش جدید به پزشکان امکان می‌دهد میان افراد سالم و بیمار با شاخص توده بدنی یکسان تفاوت قائل شوند. برای مثال، سه نفر با BMI برابر با ۳۲ را در نظر بگیرید. براساس معیار متداول، هر سه نفر چاق محسوب می‌شوند؛ اما ارزیابی دقیق‌تر ممکن است نتایج کاملاً متفاوتی نشان دهد.

روش جدید با درنظرگرفتن اندازه دور کمر، میزان چربی بدن و عملکرد اندام‌ها نشان می‌دهد که افراد با BMI یکسان لزوماً وضعیت سلامت مشابهی ندارند

نفر اول ممکن است چربی اضافی نداشته باشد و از سلامت خوبی برخوردار باشد. نفر دوم ممکن است چربی اضافی داشته باشد، اما عملکرد اندام‌های بدنش مختل نشده باشد و در گروه چاقی پیش‌بالینی قرار بگیرد. نفر سوم نیز ممکن است علاوه‌بر چربی اضافی، دچار اختلال عملکرد اندام‌ها باشد و به چاقی بالینی مبتلا شده باشد.

پژوهشگران در مقاله خود توضیح می‌دهند که برخی افراد با BMI بالا، براساس تعریف جدید اصلاً چاق محسوب نمی‌شدند و حتی خطر مرگ در آن‌ها کمتر از برخی افرادی بود که سالم در نظر گرفته می‌شدند.

یکی دیگر از یافته‌های امیدوارکننده پژوهش این بود که ۸۰ تا ۹۰ درصد افراد مبتلا به چاقی پیش‌بالینی در طول ۱۰ سال بعد به چاقی بالینی یا بیماری فعال مبتلا نشدند.

کپی لینک

تشخیص دقیق‌تر می‌تواند به درمان مناسب‌تر منجر شود

اگرچه استفاده از روش جدید، فرآیند تشخیص را برای پزشکان پیچیده‌تر می‌کند، روبینو معتقد است ارزیابی چاقی باید متناسب با وضعیت هر فرد انجام شود تا بتوان بهترین مراقبت پزشکی را ارائه داد. این مراقبت ممکن است شامل توصیه‌های مربوط به سبک زندگی، تجویز داروهای کاهش وزن از گروه GLP-1 یا جراحی چاقی باشد.

به گفته روبینو، تشخیص دقیق‌تر به پزشکان کمک می‌کند درمان مناسب‌تری برای هر فرد انتخاب کنند و از منابع درمانی به‌شکل مؤثرتری استفاده شود. او می‌گوید: «می‌توانیم مداخلات درمانی خود را بهینه و در نهایت، با ایمنی و اثربخشی بیشتر، از منابعمان بهتر استفاده کنیم.»

پژوهش در ژورنال Nature منتشر شده است.

مقاله رو دوست داشتی؟
نظرت چیه؟

به محتوای این مطلب چه امتیازی میدی؟

نظر شما برامون مهمه و به بهتر شدن کیفیت مطالب کمک می‌کنه.

۱ - بسیار بد۱۰ - بسیار خوب

نظرات

از دیگر اعضاء خانواده قلم