انگل پنهان در یک‌سوم انسان‌های دنیا تهدیدی جدی برای بینایی و بارداری است

پنج‌شنبه 11 تیر 1405 - 20:55
مطالعه 3 دقیقه
قرمزی چشم
پژوهشگران هشدار می‌دهند انگل توکسوپلاسموز که بخش زیادی از جمعیت جهان را آلوده کرده است، یکی از مهم‌ترین تهدیدهای پنهان برای سلامت چشم و بارداری است.
تبلیغات

انگل توکسوپلاسما گوندی یکی از گسترده‌ترین عفونت‌های انگلی در جهان است که با وجود شیوع بسیار بالا، همچنان در سایه کم‌توجهی علمی و سیاست‌گذاری‌های سلامت جهانی قرار دارد و بسیاری از افراد حتی از وجود آن یا پیامدهای بالقوه‌اش آگاه نیستند.

پژوهشگران در مقاله‌ای تازه هشدار داده‌اند که انگل توکسوپلاسما گوندی که عامل بیماری توکسوپلاسموز است، یکی از گسترده‌ترین عوامل عفونی در جهان محسوب می‌شود و تقریباً حدود یک‌سوم جمعیت انسان‌ها به آن آلوده هستند.

با‌این‌حال، توکسوپلاسموز همچنان در مقیاس جهانی به‌عنوان تهدید جدی سلامت عمومی به‌درستی شناخته نشده و توجه کافی در سیاست‌گذاری‌های بهداشتی و بودجه‌های تحقیقاتی دریافت نمی‌کند. در بیشتر افراد سالم، این عفونت ممکن است بدون علامت باقی بماند یا تنها علائم خفیف ایجاد کند، اما در برخی شرایط می‌تواند به مشکلات جدی، به‌ویژه در چشم و دوران بارداری، منجر شود.

یکی از مهم‌ترین پیامدهای عفونت انگل توکسوپلاسما گوندی، توکسوپلاسموز چشمی است که امروزه به‌عنوان شایع‌ترین عفونت داخل چشم در جهان شناخته می‌شود. این بیماری می‌تواند باعث التهاب بخش‌های حساس چشم، آسیب به شبکیه، ایجاد بافت زخم در ماکولا و در نهایت کاهش شدید بینایی یا حتی نابینایی شود. همین موضوع باعث شده است که متخصصان چشم‌پزشکی آن را یکی از علل مهم نابینایی قابل پیشگیری در جهان بدانند.

راه‌های انتقال انگل مورد بحث نسبتاً مشخص هستند، اما به دلیل گستردگی آن در محیط، پیشگیری کامل همیشه ساده نیست. انسان‌ها معمولاً از طریق مصرف گوشت خام یا نیم‌پز آلوده یا از طریق تماس با تخم‌های انگل موجود در مدفوع گربه‌ها به آن مبتلا می‌شوند.

توکسوپلاسموز چشمی می‌تواند باعث التهاب شبکیه، ایجاد بافت زخم در ماکولا و در نهایت کاهش شدید بینایی یا نابینایی شود

تخم‌های انگل می‌توانند در محیط‌هایی مانند خاک، باغچه یا جعبه خاک گربه باقی بمانند و در صورت ورود به دهان، فرد را آلوده کنند. همچنین یکی از خطرناک‌ترین مسیرهای انتقال زمانی رخ می‌دهد که زن برای نخستین بار در دوران بارداری آلوده شود؛ در این حالت انگل می‌تواند از طریق جفت به جنین منتقل شود و پیامدهایی مانند سقط جنین، آسیب‌های مغزی، مشکلات چشمی شدید و عفونت مادرزادی مزمن ایجاد کند.

پژوهشگران تأکید می‌کنند که با وجود این خطرات، توکسوپلاسموز همچنان در دسته بیماری‌هایی قرار دارد که به آن‌ها توجه کافی نمی‌شود. این بیماری در مناطق فقیر و کم‌برخوردار شیوع بیشتری دارد، در کشورهای گرمسیری و نیمه‌گرمسیری بسیار گسترده است، قابلیت پیشگیری و کنترل دارد، اما در عین حال در سطح جهانی به‌شدت از نظر پژوهش، بودجه و سیاست‌گذاری نادیده گرفته شده است.

به گزارش ساینس‌آلرت، در حال حاضر هیچ واکسن انسانی برای توکسوپلاسموز وجود ندارد و درمان استاندارد جهانی نیز برای همه موارد تعریف نشده است. علاوه‌بر‌این، تخمین‌ها نشان می‌دهد سالانه حدود ۱۹۰ هزار نوزاد با عفونت مادرزادی توکسوپلاسموز به دنیا می‌آیند. متخصصان تأکید می‌کنند که نبود داده‌های دقیق جهانی و کمبود تحقیقات، باعث شده تصویر واقعی از بار بیماری همچنان ناقص باشد.

بیماری ناشی از انگل توکسوپلاسما گوندی، بیشترین آسیب را در جوامعی وارد می‌کند که دسترسی محدود به خدمات بهداشتی دارند. در چنین مناطقی، نبود آب سالم، ضعف در ایمنی غذایی، و کمبود مراقبت‌های دوران بارداری باعث افزایش خطر ابتلا و تشدید پیامدها می‌شود.

انتقال توکسوپلاسما از سه راه اصلی صورت می‌گیرد: مصرف گوشت خام یا نیم‌پز آلوده، تماس با مدفوع گربه‌های حاوی تخم انگل، و انتقال از مادر به جنین در دوران بارداری.

با وجود چالش‌ها، متخصصان معتقدند بسیاری از موارد ابتلا قابل پیشگیری هستند. رعایت اصول ساده‌ای مانند پخت کامل گوشت، شست‌وشوی دقیق دست‌ها و مواد غذایی، دسترسی به آب سالم، ارتقای بهداشت عمومی و انجام مراقبت‌های منظم دوران بارداری می‌تواند به‌طور چشمگیری خطر انتقال را کاهش دهد. این اقدامات اگر در سطح جامعه اجرا شوند، می‌توانند بار بیماری را به‌طور قابل توجهی کاهش دهند.

در نهایت، پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که سازمان جهانی بهداشت این بیماری را به‌طور رسمی در دسته بیماری‌های گرمسیری نادیده گرفته‌شده قرار دهد. چنین اقدامی می‌تواند مسیر را برای افزایش بودجه‌های تحقیقاتی، توسعه روش‌های تشخیص و درمان، تقویت برنامه‌های پیشگیری در دوران بارداری و آموزش عمومی هموار کند. به باور آن‌ها، توکسوپلاسموز نمونه‌ای از تهدیدی جهانی است که با وجود قابل کنترل بودن، به دلیل کم‌توجهی علمی و سیاسی همچنان به‌عنوان چالشی جدی باقی مانده است.

نظرات