در جنوب پاتاگونیا، منطقهی وسیع واقع در آمریکای جنوبی، دو دریاچه با فاصلهای اندک در کنار هم قرار گرفتهاند، اما رنگ آب آنها تفاوت چشمگیری دارد؛ یکی آبی سیر و دیگری فیروزهای روشن. این دو دریاچه که امروز بهوسیلهی نواری باریک از خشکی از هم جدا شدهاند، هزاران سال پیش بخشی از یک پهنهی آبی واحد بودند.
این منظرهی غیرمعمول را فضانوردی ناشناس در ایستگاه فضایی بینالمللی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰ ثبت کرده است. تصویر، دریاچههای پوئیردون و پوساداس را در منطقهی پاتاگونیا در جنوب آرژانتین نشان میدهد.
در سمت چپ تصویر، دریاچهی پوئیردون دیده میشود؛ بخش آرژانتینی یک دریاچهی یخچالی بزرگ که تا مرز شیلی ادامه دارد و بخش دیگر آن در شیلی با نام کاکرین شناخته میشود. این دریاچه حدود ۶۵ کیلومتر طول دارد و آب زلال و عمق زیاد آن که در برخی نقاط به حدود ۵۰۰ متر میرسد، باعث شده از بالا به رنگ آبی تیره دیده شود.
در مقابل، دریاچهی کوچکتر پوساداس با رنگ فیروزهای روشن خود دیده میشود. تفاوت رنگ این دو دریاچه به عمق کمتر آب پوساداس و ورود حجم زیادی از رسوبات رودخانههای اطراف مربوط است؛ ذراتی که در آب معلق میمانند و ظاهر آن را روشنتر میکنند.
به نوشته لایوساینس، جدایی این دو دریاچه نتیجهی فرایندی است که هزاران سال پیش آغاز شد. در آن زمان، تجمع لایهای ضخیم از رسوبات در بخش جنوبی پوئیردون یک سد طبیعی ایجاد کرد و باعث شکلگیری دریاچهی جداگانهی پوساداس شد. این نوار خشکی باریک، یادگاری از تغییرات طولانیمدت زمینشناسی در منطقهای است که زمانی زیر نفوذ یخچالهای عظیم قرار داشت.
- 13 مرداد 05مطالعه '3
- 2 روز قبلمطالعه '6
- 20 تیر 05مطالعه '3
هزاران سال پیش، این منطقه یک پهنهی آبی یکپارچه بود. با گذشت زمان، تجمع حجم زیادی از رسوبات در بخش جنوبی دریاچهی پوئیردون سدی طبیعی ایجاد کرد و باعث شکلگیری دریاچهی جداگانهی پوساداس شد.
این نوار باریک خشکی در نگاه اول شبیه زبانهای ماسهای به نظر میرسد؛ ساختاری که معمولاً بر اثر جابهجایی شن و رسوبات توسط باد و جریان آب شکل میگیرد. اما پژوهشگران احتمال میدهند این بخش در واقع یک مورن باشد؛ تودهای از سنگ، خاک و رسوبات که از فعالیت یخچالهای طبیعی بهجا مانده است.
تفاوت رنگ آب دو دریاچه به عواملی مانند عمق آب و میزان رسوبات واردشده از رودخانههای اطراف مربوط است
یخچالها هنگام حرکت، مقدار زیادی سنگ و خاک را با خود جابهجا میکنند. وقتی یخچال عقبنشینی میکند، این مواد در مسیر باقی میمانند و به مرور زمان میتوانند مانند یک سد طبیعی، بخشهایی از یک پهنهی آبی را از هم جدا کنند.
دو دریاچهی پوئیردون و پوساداس درون درهای بزرگ قرار دارند که میلیونها سال پیش بر اثر حرکت ورقهی یخی عظیمی شکل گرفته است. بقایای این سامانهی یخی هنوز در بخشهایی از شمال پاتاگونیا دیده میشود.
پاتاگونیا پر از درهها و آبدرههایی است که همین یخچالهای عظیم گذشته آنها را شکل دادهاند. حدود ۳۴۰ کیلومتر جنوبغربی این منطقه، چند درهی یخچالی به هم میرسند و منظرهای کمنظیر ایجاد میکنند که در آن یک دریاچه، رودخانه و یخچال طبیعی در یک نقطه به هم نزدیک میشوند.
اگرچه اطراف این دو دریاچه تقریباً خالی از سکنه است، مقصدی محبوب برای علاقهمندان به طبیعت به شمار میرود. گردشگران برای کمپینگ، پیادهروی، ماهیگیری و قایقسواری به این منطقه سفر میکنند. در نزدیکی دریاچهی پوساداس، جزیرهای خاص با طاق سنگی عظیمی نیز وجود دارد که یکی دیگر از جاذبههای طبیعی این منطقه محسوب میشود.
