سناریوی آخرالزمانی در مدار زمین؛ نابودی تقریباً تمام ماهواره‌ها با یک انفجار هسته‌ای
پژوهشگران هشدار می‌دهند وقوع تنها یک انفجار هسته‌ای در مدار پایینی زمین می‌تواند ۹۹ درصد از ماهواره‌های فعال را در مدت چند روز کاملا از کار بیندازد.
انفجار یک کلاهک هسته‌ای یک مگاتنی در مدار پایینی زمین قادر است تقریبا تمام ناوگان ماهواره‌ای فعال را در کمتر از یک ماه نابود کند. محاسبات پژوهشگران نشان می‌دهد به دلیل وابستگی شدید پیش‌بینی وضع هوا، ناوبری، خطوط تلفن و اینترنت جهانی به زیرساخت‌های مداری، چنین رخدادی عواقب فلج‌کننده‌ای برای تمدن بشری به همراه خواهد داشت.
دانشمندان دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و دانشگاه پرینستون سناریوی انفجار یک کلاهک هسته‌ای را در ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری بالای اقیانوس اطلس جنوبی شبیه‌سازی کرده‌اند.
موقعیت انتخابی محققان بر منطقه‌ای موسوم به ناهنجاری اقیانوس اطلس جنوبی منطبق است؛ جایی که میدان مغناطیسی سیاره شدت کمتری دارد و ذرات پرانرژی رادیواکتیو ناشی از شکافت هسته‌ای را به دام می‌اندازد تا کمربندهای تابشی مصنوعی و ویرانگری پیرامون زمین شکل بگیرد.
زک پیترسن، دانشجوی اخترفیزیک و پژوهشگر ارشد مطالعه، گفت: «الکترون‌های حاصل از فروپاشی محصولات شکافت رادیواکتیو در میدان مغناطیسی زمین به دام می‌افتند و کمربند تابشی مصنوعی ایجاد می‌کنند که به ماهواره‌ها آسیب می‌زند.
برخلاف انفجار آنی، کمربند به دام افتاده فضاپیماها را با عبور مداوم از میان خود به طور مکرر در معرض تابش قرار می‌دهد. وقوع رویدادی مشابه در حال حاضر، در یک محیط مداری بسیار متراکم‌تر رخ خواهد داد.»
بررسی وضعیت ۱۳٬۳۰۰ ماهواره فعال در مدار پایینی زمین آشکار کرد که پس از گذشت یک روز از چنین انفجاری، ۲۵ درصد از فضاپیماها خاموش می‌شوند. سهم ماهواره‌های از کار افتاده در پایان روز سوم به ۷۸ درصد، پس از یک هفته به ۹۸ درصد و تا روز پانزدهم به ۹۹٫۴ درصد می‌رسد. فضاپیماهایی که محافظت پرتویی تقویت‌شده دارند نیز تاب نیاورده و ۹۹٫۳ درصد آن‌ها طی ۳۰ روز کارایی خود را از دست می‌دهند. آزمایش یک کلاهک ضعیف‌تر ۱۰۰ کیلوتنی نیز با سرعتی کمتر، همین میزان نابودی را در بازه یک‌ساله رقم می‌زند.
از دست رفتن قابلیت کنترل پیشرانه‌ها خطر برخورد ماهواره‌های خاموش را به شدت بالا می‌برد. دانشمندان تخمین می‌زنند در دو سال نخست حدود ۲۰ برخورد رخ دهد و طی ۱۰ سال بعد، نزدیک به ۳٬۹۰۰ قطعه زباله فضایی تازه به چرخش در مدار اضافه شود.
پژوهشگران دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و پرینستون، در بخشی از مقاله‌ی خود نوشتند: «پیش‌بینی می‌شود برخوردهای پی‌درپی میان اجرام با عمر طولانی، تولید زباله را فراتر از دهه شبیه‌سازی‌شده تداوم بخشد و احتمال انباشت تدریجی و رشد مهارناپذیر در مقیاس‌های سده‌ای وجود دارد.
«بازیابی خدمات مداری نیازمند چیزی بیش از جایگزینی فضاپیماهای ازدست‌رفته است؛ ماهواره‌های جدید باید از تابش‌ها و آوارهای باقی‌مانده جان سالم به در ببرند. چشم‌انداز از دست رفتن سریع زیرساخت‌ها و به‌دنبال آن سال‌ها اختلال، ضرورت جلوگیری از استقرار و استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در فضا را تقویت می‌کند.»
جیمز مک‌کین، تحلیلگر حوزه سیاست‌های هسته‌ای، گفت: «خلاصه ماجرا این است که شرایط بد خواهد بود؛ بسیار بد. ما باید هر کاری از دستمان برمی‌آید انجام دهیم تا مانع از وقوع چنین سناریویی شویم.»
