نگاه نزدیک به آیفون ۱۸ پرو مکس؛ ظاهر آشنا، تغییرات پنهان

آیفون ۱۸ پرو مکس به زومیت آمده و امروز مشغول کار با آن بودیم و به زودی محتواهای مختلف از آن را منتشر خواهیم کرد. برای شروع ابتدا به نگاه نزدیک آن می‌پردازیم. پرچمدار گوشی‌های عادی اپل (از آنجایی که حالا اپل وارد تاشوها هم شده و احتمالا باید پرچمدار پرچمداران اپل را iPhone Duo بنامیم) در نگاه اول، بیشتر حس نسخه‌ای پخته‌تر از نسل قبل را منتقل می‌کند تا محصولی که بخواهد همه‌چیز را از نو تعریف کند؛ این بار برای پیداکردن تغییرات مهم، باید حسابی دقیق‌ شویم؛ حتی زیر نمایشگر، جایی که بخشی از مجموعه‌ی فیس‌آیدی پنهان شده است.

مقاله‌ی پیش‌رو صرفا نگاهی نزدیک به آیفون ۱۸ پرو مکس است؛ تیم تحریریه‌ی زومیت به‌زودی دوربین، شارژدهی، عملکرد و سایر بخش‌های گوشی آیفون را زیر ذره‌بین قرار می‌دهد و بررسی عمیق و تخصصی آیفون ۱۸ پرو را منتشر می‌کند. فعلا می‌خواهیم ببینیم پرچم‌دار جدید اپل در نخستین مواجهه چه تصویری از خودش ارائه می‌دهد و کدام تغییراتش ارزش توجه بیشتری دارند.

زبان طراحی آیفون ۱۸ پرو مکس ادامه‌ی مسیر نسل قبل است؛ همان طراحی سال گذشته که با بدنه‌ی یکپارچه‌ی آلومینیومی‌اش، تغییرات ظاهری محسوسی با نسل‌های گذشته تجربه کرده بود؛ اما امسال، تغییر ظاهری اصلی به رنگ‌بندی جدید و هماهنگ‌ترشدن رنگ بخش شیشه‌ای با بدنه مربوط می‌شود؛ تغییری که به‌ویژه در نسخه‌ی نقره‌ای، ظاهر یکدست‌تری به گوشی می‌دهد؛ البته ما اکنون در حال بررسی رنگ زرشکی تیره (burgundy) آیفون هستیم.

زرشکی برای کسانی که از رنگ‌های همیشگی فاصله می‌گیرند، انتخاب متفاوتی به‌نظر می‌رسد و به نظر شخصی من از رنگ سال گذشته به نظر قابل تحمل‌تر است؛ به‌نظر می‌رسد که اپل نیز با من هم‌نظر بوده؛ چراکه امسال از رنگ نارنجی خبری نیست و Burgundy، رنگ اصلی و ممتاز دستگاه محسوب می‌شود. رنگ‌های نقره‌ای، مشکی و آبی یخی هم در کنار زرشکی گزینه‌های این نسل هستند.

هماهنگی بیشتر رنگ‌ها از آن تغییراتی نیست که تجربه‌ی استفاده را زیرورو کند؛ به‌ویژه که عموما زیر قاب مخفی می‌شود؛ اما برای کسی که گوشی را بدون قاب استفاده می‌کند، می‌تواند خوشایند باشد. در مقابل، وزن دستگاه کمی بیشتر شده؛ نکته‌ای که در بررسی اولیه‌ی ما به‌چشم آمد. اینکه این افزایش وزن در استفاده‌ی طولانی چقدر احساس شود، موضوع دیگری است.

از نگاه من شاید جالب‌ترین تغییر آیفون ۱۸ پرو مکس، نه پشت گوشی، بلکه بالای نمایشگر باشد. داینامیک آیلند حدود ۲۵ درصد کوچک‌تر شده؛ اما داستان جذاب‌تر، روش اپل برای رسیدن به این نتیجه است. کوپرتینونشین‌ها به‌جای دوربین سلفی و ماژول‌های دیگر سیستم تشخیص‌چهره، صرفا دوربین مادون‌قرمز فیس‌آیدی را به زیر نمایشگر در بخش بالایی و سمت چپ انتقال داده‌اند.

برای اینکه دوربین مادون‌قرمز بتواند از پشت صفحه کار کند، چیدمان پیکسل‌ها در ناحیه‌ی بالای آن تغییر کرده است. در تصاویر میکروسکوپی، فاصله‌هایی زیگزاگی میان پیکسل‌ها دیده می‌شود که مسیر عبور نور را باز می‌گذارند. به بیان ساده، نمایشگر در آن قسمت کاملا شبیه بقیه‌ی صفحه ساخته نشده، اما این تفاوت در استفاده‌ی عادی به‌سختی به چشم می‌آید.

پنهان‌کردن تفاوت چینش پیکسل‌ها و زیرپیکسل‌ها هم بدین‌شکل انجام می‌شود که پیکسل‌های باقی‌مانده‌ی آن ناحیه روشن‌تر کار می‌کنند تا کمبود تعدادشان جبران شود و لکه‌ای تیره روی صفحه دیده نشود. حال باید دید که این پیکسل‌های متفاوت می‌توانند در درازمدت نیز بدین‌شکل با روشنایی بیشتر انجام‌وظیفه کنند یا دچار پدیده‌هایی مثل Burn-in می‌شوند.

برخی از کارشناسانی که آیفون ۱۸ پرو مکس را با بعضی از محافظ‌های نمایشگر استفاده کرده‌اند، ادعا می‌کنند که محافظ می‌تواند عملکرد فیس‌آی‌دی زیر نمایشگر را مختلف کند؛ اما در آزمایش‌های اولیه ما، دوربین مادون‌قرمز و سیستم فیس‌آیدی بدون محافظ نمایشگر عملکرد بی‌نقصی داشت.

به‌لطف مهندسی پیچیده‌ی اپل، اکنون داینامیک آیلند جمع‌وجورتر شده و امکان نمایش هم‌زمان سه فعالیت زنده (Live Activity)، به‌جای دو مورد را فراهم می‌کند؛ همان اطلاعاتی که از فعالیت‌های در حال اجرا، بالای صفحه نمایش داده می‌شوند.

تراشه‌ی A20 Pro با فرایند ساخت ۲نانومتری معرفی شده است؛ با تأکید بر قدرت بیشتر و مصرف انرژی کمتر. اپل همچنین از بهبود ۲۰درصدی عملکرد پردازنده‌ی مرکزی و ارتقاء ۴۰درصدی عملکرد GPU و افزایش ۵۰درصدی پهنای باند حافظه صحبت می‌کند؛ بنابراین تراشه‌ی جدید پیشرفت چشم‌گیری درمقایسه‌با نسل قبل تجربه می‌کند.

اما بخش جالب‌تر ماجرا، تلاش برای حفظ قدرت در استفاده‌ی طولانی است. محفظه‌ی بخار جدید، مساحتی سه‌برابر نسل قبل دارد و اپل برای مجموعه‌ی تراشه و سیستم خنک‌کننده تا ۴۰ درصد بهبود عملکرد پایدار را وعده می‌دهد؛ یعنی گوشی هنگام اجرای طولانی کارهای سنگین، بتواند توانش را بهتر حفظ کند. از سوی دیگر مهندسان اپل با تغییر در پکیجینگ تراشه و انتقال بلوک حافظه از روی تراشه به کنار آن، باعث شده‌اند تا سیستم خنک‌کننده به‌طور مستقیم با تراشه در تماس باشد.

به‌لطف تغییرات صورت‌گرفته، کاربر می‌تواند به‌مدت طولانی‌تر و با افت عملکرد کمتر، بازی‌های سنگین را اجرا کند؛ اما فراتر از بازی، مدیریت بهتر گرما می‌تواند به حفظ روشنایی نمایشگر در روزهای گرم و زیر آفتاب هم کمک کند. برای بسیاری از کاربران، کمترشدن افت روشنایی در چنین موقعیت‌هایی شاید ملموس‌تر از چند درصد افزایش قدرت پردازشی باشد.

نتایج اولیه‌ی بنچمارک‌‌های تامزهاردور هم تصویر امیدوارکننده‌ای از قدرت A20 Pro نشان می‌دهند. در یکی از نتایج اولیه‌ی گیک‌بنچ ۷، امتیاز تک‌هسته‌ای به ۴۰۰۶ و چند‌هسته‌ای به ۱۱۴۶۰ رسیده؛ اعدادی که به‌ترتیب حدود ۲۳ و ۲۷ درصد رشد نسبت به A19 Pro نشان می‌دهند. نکته‌ی جالب‌تر اینکه امتیاز تک‌هسته‌ای A20 Pro حتی از پردازنده‌های قدرتمند دسکتاپ Ryzen 9 9950X3D و Core i9-14900KS هم به‌ترتیب حدود ۲۶ و ۳۲ درصد بالاتر است.

البته برتری تراشه در بنچمارک‌ها به‌معنای قدرتمندتر‌بودن آیفون از یک کامپیوتر دسکتاپ در تمام کارها نیست؛ پردازنده‌های یادشده در آزمون چند‌هسته‌ای همچنان با اختلاف جلوترند. برای ما، سؤال مهم این است که چنین قدرتی در استفاده‌ی واقعی چقدر خودش را نشان می‌دهد و زیر فشار طولانی چقدر حفظ می‌شود؛ موضوعی که در بررسی کامل زومیت سراغش خواهیم رفت.

تغییر شاخص ماژول دوربین ۴۸ مگاپیکسلی، دیافراگم متغیر آن است که چهار حالت f/۱.۴۸، f/۱.۸، f/۲.۸ و f/۴ را در اختیار می‌گذارد. تنظیم دیافراگم می‌تواند خودکار باشد؛ اما امکان کنترل دستی آن هم وجود دارد؛ اما کاربرد دیافراگم متغیر به‌زبان ساده چیست؟

دیافراگم بازتر، نور بیشتری به حسگر می‌رساند و در محیط کم‌نور به کار می‌آید. دیافراگم بسته‌تر هم امکان افزایش عمق میدان را فراهم می‌کند؛ یعنی بخش بیشتری از صحنه، از سوژه‌های نزدیک تا دورتر، در محدوده‌ی فوکوس قرار بگیرد. این کنترل برای عکاسی از منظره یا گروهی از افراد می‌تواند مفید باشد.

بااین‌حال، دیافراگم متغیر لزوما به معنی تفاوت چشمگیر در تک‌تک عکس‌ها نیست. در بررسی اولیه، دوربین در نور مناسب اغلب روی f/۱.۸ قرار گرفت؛ عددی نزدیک به دیافراگم ثابت نسل قبل. با توجه به ثابت‌ماندن ابعاد حسگر و فاصله‌ی کانونی لنز، تفاوت عکس‌های روز چندان محسوس نیست. در نور کم، بهبود نتیجه و کوتاه‌ترشدن زمان ثبت عکس بیشتر به چشم می‌آید.

اپل برای آیفون ۱۸ پرو مکس تا ۴۵ ساعت پخش ویدئو و تا ۳۰ ساعت استفاده با هر بار شارژ را اعلام کرده است. این دو عدد، دو معیار متفاوت‌اند و نباید آن‌ها را معادل روشن‌ماندن نمایشگر در استفاده‌ی معمول دانست. شارژدهی واقعی گوشی در ترکیبی از عکاسی، اینترنت، بازی و سایر کارها، به آزمون مستقل نیاز دارد.

شارژ سیمی هم سریع‌تر شده و طبق اعلام اپل، رساندن باتریبه حدود ۵۰ درصد در ۱۵ دقیقه امکان‌پذیر است؛ البته با آداپتور سازگارِ حداقل ۶۰ وات که از تنظیم تدریجی ولتاژ پشتیبانی کند. صرفا بالابودن توان درج‌شده روی یک شارژر، رسیدن به این سرعت را تضمین نمی‌کند.

برداشت اولیه‌ی ما از آیفون ۱۸ پرو مکس، بیشتر اصلاح تجربه‌ی قبلی است تا شروع یک تجربه‌ی تازه. از میان تغییراتش، پنهان‌شدن دوربین مادون‌قرمز فیس‌آیدی زیر نمایشگر، جذاب‌ترین ایده به‌نظر می‌رسد؛ تغییری که نتیجه‌اش ساده دیده می‌شود، اما پشت آن مهندسی پیچیده‌تری قرار دارد.

بااین‌حال، جذابیت فنی به‌تنهایی برای قضاوت درباره‌ی یک گوشی کافی نیست. باید دید دیافراگم متغیر در موقعیت‌های مختلف چقدر به کار می‌آید، سیستم خنک‌کننده چه تفاوتی ایجاد می‌کند و باتری در استفاده‌ی واقعی چقدر دوام می‌آورد. پاسخ این پرسش‌ها را به بررسی کامل تحریریه‌ی زومیت واگذار می‌کنیم؛ جایی که مشخص می‌شود تغییرات پنهان آیفون، چقدر در زندگی روزمره محسوس هستند.

نظر شما دوستان در مورد آیفون ۱۸ پرو مکس چیست؟