در دانشگاه آکسفورد دستگاهی وجود دارد که بیش از ۱۸۰ سال است تقریباً بدون توقف کار میکند. Clarendon Dry Pile یا همان Oxford Electric Bell در سال ۱۸۴۰ راهاندازی شد و از آن زمان، دو زنگ کوچک خود را بهطور پیوسته به صدا درمیآورد؛ البته صدایش امروز پشت محفظهی شیشهای قابل شنیدن نیست. دانشگاه آکسفورد این دستگاه را «بادوامترین باتری جهان» معرفی میکند.
ساختار دستگاه در ظاهر ساده است: دو پیل خشک ولتایی به دو زنگ متصل شدهاند و یک گوی فلزی حدود ۴ میلیمتر بین آنها قرار دارد. این گوی در اثر نیروی الکترواستاتیکی مرتب به سمت یکی از زنگها حرکت میکند، بار الکتریکی را منتقل میکند و سپس به سمت زنگ دیگر میرود. این چرخه با سرعت حدود ۲ بار در ثانیه تکرار میشود و مجموع تعداد برخوردها تاکنون به حدود ۱۰ میلیارد بار رسیده است.
دقیقاً نمیدانیم داخل باتری چه موادی به کار رفته است؛ چون بازکردن آن میتواند به آزمایش طولانیمدت آسیب بزند. پژوهشگران حدس میزنند ساختارش شبیه پیلهای خشک قدیمی، از جمله پیلهای زامبونی، باشد و از لایههای متناوب فلز و کاغذ پوششدادهشده با مواد مناسب برای ایجاد اختلاف پتانسیل تشکیل شده باشد. گزارشی از دانشگاه آکسفورد نیز ترکیبی از حدود ۲ هزار جفت دیسک فلزی و کاغذ را بهعنوان ساختار محتمل مطرح میکند.
با وجود شهرتش، این دستگاه ماشین حرکت دائمی نیست. انرژیاش بسیار ناچیز است و جریان تولیدی تقریباً در حد یک نانوآمپر برآورد شده؛ در نهایت نیز باتری تخلیه خواهد شد یا قطعات مکانیکی آن فرسوده میشوند. با این حال، همین عملکرد تقریباً ۱۸۶ ساله، Clarendon Dry Pile را به یکی از جذابترین آزمایشهای طولانیمدت تاریخ علم و یکی از ماندگارترین باتریهای ساختهشده تبدیل کرده است.
