در بازار سیاه اینترنت چه می‌گذرد؟ از معامله سیم‌کارت‌های عراقی تا پروکسی‌های نیم‌گیگابایتی

یک نفر می‌نویسد نیازش فوری است و برای کانفیگ ۱۰ مگابایتی هم حاضر است هزینه کند. بعضی از فروشنده‌های پروکسی هم گاهی رمزارز می‌گیرند. اقتصادی‌ترینشان این است: «کانفیگ ۱۰ گیگابایتی، ۱۵ دلار با پرداخت کریپتو.»

این کانفیگ‌ها از کجا می‌آیند؟ بررسی‌های‌ زومیت نشان می‌دهد که در روزهای گذشته رنج آی‌پی‌هایی از برخی دیتاسنترها و پرووایدرها نه تنها به اینترنت بین‌الملل دسترسی داشته‌اند، بلکه کانفیگ‌هایی از آن‌ها به بازار فروشنده‌های فیلترشکن رسیده‌ و تا ۱۵ میلیون تومان هم معامله می‌شود.

در روزهای قبل قیمت‌ها در این بازار مکاره مثل تالار بورس تند تند به روز می‌شد اما در یازدهمین روز قطعی اینترنت، کسب‌و‌کارشان بالاخره کمی خلوت‌تر شده است. هم تعداد بالای فریب و اسکم بین فروشندها افراد را برای خرید یک تانل باز به دنیای آزاد ناامید کرده و هم راه‌های دیگری برای وصل شدن پیدا کرده‌اند. راه‌هایی که اصلا آسان نیست. این‌ها روایتی است که همین فروشنده‌های وی‌پی‌‌ان به زومیت می‌دهند.

اینترنت در لب مرز به شکل سنتی‌تری معامله می‌شود. چه کسی فکرش را می‌کرد برای دو گیگابایت آدم‌ها پول خروجی و عوارض و بیمه بدهند، دو قدم آن سمت سیم‌های خاردار و گیت بایستند، یک ایمیل چک کنند و دوباره برگردند؟

در مریوان اوضاع به همین منوال می‌چرخد. راننده یک پژو ۴۰۵ تا پیش از این مسافران ایران را لب مرز کردستان عراق می‌برد از شنبه، بیستم دی‌ماه، مسافرانش را نه برای تفریح، بلکه برای اینترنت به مرز باشماق می‌برد. راننده می‌گوید که آن‌ها غیر از عوارض خروج، ۵ هزار دینار پول بیمه هم می‌دهند که از کشور خارج شوند، آن طرف سالن ترانزیت سیمکارت عراقی بگیرند و به کار و بارشان برسند.

بعضی از سیم‌کارت‌های عراقی گاهی حتی تا بوشهر هم خط می‌دهد. این حرف یکی از اهالی بانه است. این کیت‌های کوچک حالا در بوشهر که از مرز دورتر هستند تا ۳۰ میلیون تومان هم خرید و فروش شده‌اند. برای تاجری که با اینترنت کار می‌کند حتما ارزشش را داشته این پول را بدهد.

ساکنان «بانه» هم در این مدت میزبان مسافران زیادی بودند که برای اینترنت به مرز می‌آمدند. مسافران این روزهای اینترنت می‌گویند: «هفته گذشته نزدیک مرزها ساعاتی از روز شلوغ می‌شد. تا روزهای ابتدایی می‌شد که فقط نزدیک مرز شوی و با همین سیم‌کارت‌های داخلی رومینگ کنی. به همین خاطر گاهی بعضی از نقاط ۲۰۰ نفر آدم جمع می‌شدند که به اینترنت وصل شوند یا تماسی بگیرند.» ولی بعد دیگر همین هم جواب نداد و فقط باید با سیم کارت خارجی به دنیا وصل می‌شدند.

یک کارشناس اینترنت اضافه می‌کند که داشتن ای‌سیم در مرزها می‌توانست گوشی‌ها را به اینترنت متصل کند. توضیحات بیشتر نمی‌دهد که هر یک کلمه بیشتر می‌تواند همین دریچه‌های کوچک به بیرون را هم مسدود کند.

توضیح وحید فرید، کارشناس اینترنت درباره وصل شدن به اینترنت خارجی این است: «وقتی شما آنتن سرویس‌دهنده خارج از کشور را ببینید می‌توانید با آن سیم‌کارت به آن وصل شوید. از سوی دیگر وقتی اپراتور خارجی و گوشی ای‌سیم را قبول کنید، اینترنت کار خواهد کرد. یعنی ای‌سیم به بی‌تی‌اس سرویس‌دهنده خارجی متصل خواهد شد.»

 یکی از مسافرانی که در این روزها قدم به قدم دنبال علامت دیتا گشته است، در یکی از همین گروه‌ها نوشته است: «لب مرز شرقی کشور آمدم و سیمکارت افغانستانی انداختم. لب مرز ترکمنستان آمدم. خودم را رساندم به لب مرز آذربایجان و آنجا از طریق یک واسط که خط رومینگ داشت با مادرم یک دقیقه حرف زدم. رفتم رمز مهران و آنجا با یک سیم‌کارت عراقی به اینترنت وصل شدم. بعد رفتم از مرز خسروی رد شدم، عوارض خروج دادم.»

مرز افغانستان هم اوضاع به همین منوال است. یکی از همین افرادی که تا مرز افغانستان رفته می‌گوید: «کامیون‌دار هراتی تا لب مرسید، گوشی گران قیمت آیفونش را داد تا هنگامی که مشغول ترخیص اجناسش است، مردم با هات‌اسپات کارهایشان را بکنند.» سرعت؟ بسیار کم. آن اندازه که کاری که می‌توانست در ۱۰ ثانیه تمام شود ۱۵ دقیقه زمان برده است.

«چطوری وصلی؟» این اولین سوالی است که در کانال وی‌پی‌ان‌ ‌فروش‌ها، تازه‌واردها از قدیمی‌ها می‌پرسند. همه بدگمان هستند که نکند نفر قبلی راهی را دور زده و او از آن راه میان‌بر محروم شده باشد. این چت‌ها را کاربری که پروکسی خریده نشان می‌دهد.

آنهایی که این مدت اینترنت داشتند واقعا چطور وصل بودند؟ نماینده‌ مجلس، کارشناس‌ روابط بین‌الملل یا استاد دانشگاهی که با شبکه تلویزیونی الجزیره و رسانه‌های تصویری دیگر مصاحبه می‌کردند، رسانه‌های مستقل و وابسته از کجا اینترنت بین‌الملل می‌آوردند؟

با یک پروکسی خیراتی برای دقایقی می‌شود وارد یکی از همین گروه‌ها شد که داخل آن پروکسی می‌فروشند. برای اتصال با «پروکسی خیراتی» دقایق زیادی صبر می‌کنید تا از خیل جمعیتی که پشت این کدها ایستاده‌اند، شما انتخاب شوید و عبور کنید. دیگر چه راه‌هایی وجود داشته است؟ این همان سوالی است که در گروه وی‌پی‌ان فروش‌ها می توان به آن جواب داد.

کسی‌ نمی‌داند که سر و ته بسیاری از پروکسی‌های فروشی به کجا وصل می‌شود اما حدس اول همه یکی است: استارلینک. با این حال همه فروشنده‌های پروکسی، به استارلینک تانل نزده‌اند. اولا به این دلیل که منطقی نیست که با این ریسک زیاد صاحب استارلینک برای یکی، دو میلیون تومان، خود را در معرض شناسایی قرار دهد.

روزهای اول اینترنت دیتاسنترها قطع بود اما شهاب‌الدین حسینی، کارشناس شبکه با بیان اینکه از روز دوم به بعد برخی از سرورها اینترنت داشته‌اند، می‌گوید: «نمی‌گویم همه سرورها، اما از روزهای اخیر برخی از افراد اینترنت خود را از برخی از دیتاسنترها می‌گرفتند. برخی دیگر هم همین کانفیگ‌ها را به قیمت‌های گزاف می‌فروختند. مثلا یک کانفیگ متصل به یک مرکز داده را تا ۱۵ میلیون تومان هم معامله کرده‌اند. الان آن سرور را آنقدر فروخته‌اند که سرعت آن بسیار پایین آمده است.»

فریبکارانی که حتی هیچ ابایی از آن ندارند که دستشان رو شود و به راحتی و با افتخار به فعالیتشان در گروه وی‌پی‌ان‌فروش‌ها ادامه می‌دهند و آدم‌های بیشتری را به واسطه نیازشان به دام می‌اندازند.