اپوکسی، انواع آن و کاربردش در صنعت | شرکت شکیباپینت

اپوکسی یکی از شناخته‌شده‌ترین خانواده‌های رزین‌های ترموست در صنعت است که به دلیل چسبندگی بالا، مقاومت مکانیکی مناسب، مقاومت در برابر بسیاری از مواد شیمیایی و امکان استفاده روی سطوح مختلف، در تولید رنگ‌های صنعتی، کفپوش‌ها، چسب‌ها، کامپوزیت‌ها، قطعات الکتریکی و بسیاری از سیستم‌های حفاظتی کاربرد دارد.

وقتی از اپوکسی صحبت می‌کنیم، منظور فقط یک نوع رنگ یا کفپوش نیست. اپوکسی در واقع خانواده‌ای از رزین‌هاست که با انتخاب نوع رزین، سخت‌کننده، افزودنی‌ها و شرایط پخت می‌توان خواص نهایی آن را متناسب با کاربرد موردنظر تغییر داد. به همین دلیل یک سیستم اپوکسی مناسب برای کف کارخانه الزاماً همان محصولی نیست که برای حفاظت از یک مخزن فولادی، ساخت چسب صنعتی یا عایق‌کاری قطعات الکترونیکی استفاده می‌شود.

شناخت ساختار، انواع و کاربردهای اپوکسی کمک می‌کند هنگام انتخاب سیستم پوششی یا ماده مهندسی، تنها به نام «اپوکسی» اکتفا نکنیم و محصول را براساس شرایط واقعی پروژه انتخاب کنیم.

اپوکسی نوعی رزین مصنوعی ترموست است که در ساختار مولکولی خود دارای گروه‌های اپوکساید است. این رزین معمولاً به‌تنهایی به خواص نهایی موردنظر نمی‌رسد و باید با یک عامل سخت‌کننده یا هاردنر واکنش دهد.

با ترکیب رزین و هاردنر، واکنش شیمیایی آغاز می‌شود و ساختاری شبکه‌ای و سه‌بعدی شکل می‌گیرد. نتیجه این واکنش، ماده‌ای سخت و نسبتاً پایدار است که دیگر مانند مواد ترموپلاستیک با حرارت معمولی ذوب و دوباره شکل‌دهی نمی‌شود.

نوع رزین، نوع هاردنر، نسبت اختلاط، دمای محیط و زمان پخت همگی می‌توانند روی عملکرد نهایی سیستم اپوکسی اثر بگذارند.

در صنایع رنگ و پوشش، رنگ اپوکسی یکی از سیستم‌های مهم برای حفاظت از سطوح فلزی و بتنی است و در فرمولاسیون‌های مختلف برای شرایط صنعتی متفاوت تولید می‌شود.

سیستم‌های اپوکسی معمولاً از دو جزء اصلی و تعدادی ماده کمکی تشکیل شده‌اند.

رزین جزء اصلی سیستم است و ساختار پایه پوشش یا ماده نهایی را تشکیل می‌دهد. ویژگی‌هایی مانند چسبندگی، مقاومت شیمیایی و بخشی از خواص مکانیکی سیستم به نوع رزین وابسته است.

هاردنر با رزین واکنش می‌دهد و فرآیند پخت را کامل می‌کند. انتخاب نوع هاردنر اهمیت زیادی دارد؛ زیرا می‌تواند روی سرعت خشک شدن، سختی، انعطاف‌پذیری، مقاومت شیمیایی و محدوده دمایی اجرای محصول تأثیر بگذارد.

آمین‌ها، پلی‌آمیدها و ترکیبات اصلاح‌شده از جمله عوامل پختی هستند که در سیستم‌های مختلف اپوکسی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در رنگ‌های اپوکسی برای ایجاد رنگ، افزایش قدرت پوشانندگی یا ایجاد برخی ویژگی‌های حفاظتی از رنگدانه‌ها استفاده می‌شود.

برای مثال در آسترهای ضدخوردگی ممکن است از پیگمنت‌هایی استفاده شود که علاوه بر ایجاد رنگ، بخشی از سیستم حفاظت فلز در برابر خوردگی باشند.

پرکننده‌ها می‌توانند برای کنترل ویسکوزیته، بهبود بعضی خواص مکانیکی، تنظیم ضخامت یا کاهش هزینه فرمولاسیون به سیستم اضافه شوند.

در کفپوش‌های اپوکسی نیز ممکن است از موادی مانند سیلیس در لایه‌های مختلف استفاده شود.

برخی محصولات اپوکسی حلال‌پایه هستند و بعضی دیگر به شکل کم‌حلال، بدون حلال یا پایه آب تولید می‌شوند.

افزودنی‌های مختلف نیز برای کنترل کف، بهبود جریان، افزایش ترشوندگی سطح، کنترل ته‌نشینی و بهبود دیگر ویژگی‌های اجرایی استفاده می‌شوند.

برخلاف بسیاری از رنگ‌های معمولی که بخش مهمی از خشک شدن آن‌ها به تبخیر آب یا حلال وابسته است، در سیستم‌های دوجزئی اپوکسی یک واکنش شیمیایی میان رزین و سخت‌کننده رخ می‌دهد.

پس از ترکیب دو جزء، زمان محدودی برای اجرای مواد وجود دارد که به آن Pot Life یا زمان کاربری مخلوط گفته می‌شود.

با گذشت زمان، ویسکوزیته مخلوط افزایش پیدا می‌کند و در نهایت مواد دیگر برای اجرا مناسب نخواهند بود. به همین دلیل نباید مقدار زیادی رزین و هاردنر را بدون توجه به زمان کاربری محصول مخلوط کرد.

همچنین رعایت نسبت اختلاط اعلام‌شده توسط تولیدکننده بسیار مهم است. اضافه کردن هاردنر بیشتر الزاماً باعث خشک شدن بهتر یا سریع‌تر نمی‌شود و حتی می‌تواند ساختار نهایی پوشش را مختل کند.

رزین‌های اپوکسی را می‌توان براساس ساختار شیمیایی، حالت فیزیکی و نوع کاربرد به گروه‌های مختلفی تقسیم کرد.

رزین‌های مبتنی بر Bisphenol A از متداول‌ترین انواع اپوکسی هستند و در طیف گسترده‌ای از پوشش‌ها، چسب‌ها، کامپوزیت‌ها و کفپوش‌های صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

این گروه به دلیل تعادل مناسب میان چسبندگی، مقاومت مکانیکی و قابلیت فرمولاسیون، یکی از پایه‌های مهم صنعت اپوکسی محسوب می‌شود.

رزین‌های Bisphenol F در برخی فرمولاسیون‌ها امکان دستیابی به ویسکوزیته پایین‌تر و ویژگی‌های مناسب برای کاربردهای تخصصی را فراهم می‌کنند.

از این رزین‌ها می‌توان در پوشش‌های مقاوم شیمیایی، سیستم‌های بدون حلال و بعضی کاربردهایی که نفوذ و جریان مواد اهمیت دارد استفاده کرد.

اپوکسی نوولاک بیشتر زمانی مطرح می‌شود که مقاومت شیمیایی و حرارتی بالاتری موردنیاز باشد.

این سیستم‌ها می‌توانند در محیط‌هایی که پوشش با مواد شیمیایی مهاجم‌تر یا دمای بالاتر در تماس است مورد بررسی قرار گیرند. انتخاب آن‌ها باید با توجه به نوع ماده شیمیایی، غلظت، دما و مدت زمان تماس انجام شود.

نوع سخت‌کننده تأثیر زیادی بر رفتار اپوکسی دارد و یکی از روش‌های کاربردی برای دسته‌بندی سیستم‌های اپوکسی، توجه به هاردنر آن‌هاست.

سیستم‌های اپوکسی پلی‌آمین می‌توانند مقاومت شیمیایی و مکانیکی مناسبی ایجاد کنند و در بسیاری از پوشش‌های صنعتی و کفپوش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در محیط‌هایی که تماس با مواد شیمیایی یا نیاز به سختی سطح مطرح است، این خانواده می‌تواند یکی از گزینه‌های قابل بررسی باشد.

اپوکسی‌های پلی‌آمید معمولاً انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به بعضی سیستم‌های پلی‌آمین دارند و در پوشش‌های حفاظتی فلزات بسیار رایج هستند.

چسبندگی مناسب و عملکرد قابل قبول در محیط‌های صنعتی باعث شده ترکیب اپوکسی و پلی‌آمید در بسیاری از پرایمرها و رنگ‌های صنعتی مورد استفاده قرار گیرد.

برای دستیابی به خواص خاص مانند سرعت پخت متفاوت، قابلیت اجرا در شرایط محیطی خاص یا مقاومت شیمیایی بهتر، از هاردنرهای اصلاح‌شده نیز استفاده می‌شود.

بنابراین هنگام خرید محصول، عبارت «اپوکسی» به‌تنهایی اطلاعات کافی درباره عملکرد آن نمی‌دهد و باید نوع سیستم و مشخصات فنی نیز بررسی شود.

یکی از مهم‌ترین حوزه‌های استفاده از اپوکسی، صنعت رنگ و پوشش است. بسته به هدف پروژه، اپوکسی می‌تواند به شکل آستر، لایه میانی، پوشش نهایی یا کفپوش اجرا شود.

پرایمر یا آستر اپوکسی اولین لایه سیستم رنگ‌آمیزی است که روی سطح آماده‌شده اجرا می‌شود.

وظیفه اصلی آن ایجاد چسبندگی مناسب به سطح و فراهم کردن بستر مطلوب برای لایه‌های بعدی است. برخی پرایمرهای اپوکسی همچنین دارای رنگدانه‌های ضدخوردگی هستند و برای محافظت از فولاد مورد استفاده قرار می‌گیرند.

کیفیت آماده‌سازی سطح در عملکرد پرایمر بسیار مهم است. وجود روغن، گردوغبار، زنگ، رطوبت یا پوسته‌های رنگ قدیمی می‌تواند چسبندگی را کاهش دهد.

در سیستم‌های چندلایه صنعتی، رنگ میانی برای افزایش ضخامت فیلم و تقویت سد حفاظتی استفاده می‌شود.

پوشش‌های اپوکسی High Build نمونه‌ای از محصولاتی هستند که می‌توانند ضخامت بیشتری در هر دست اجرا ایجاد کنند و در سیستم‌های حفاظتی سازه‌های فلزی کاربرد داشته باشند.

در محیط‌های داخلی یا نقاطی که سطح در معرض تابش مستقیم و طولانی‌مدت خورشید نیست، برخی پوشش‌های اپوکسی به‌عنوان لایه نهایی نیز استفاده می‌شوند.

اما اپوکسی‌های معمولی عموماً بهترین گزینه برای حفظ رنگ و ظاهر در برابر UV طولانی‌مدت نیستند و ممکن است در فضای باز به‌مرور دچار تغییر رنگ یا گچی شدن سطح شوند.

به همین دلیل در بسیاری از سیستم‌های فضای باز، از اپوکسی در لایه‌های زیرین و از پوشش مناسب‌تر در برابر شرایط جوی، مانند برخی پلی‌یورتان‌ها، در لایه نهایی استفاده می‌شود.

یکی از شناخته‌شده‌ترین کاربردهای اپوکسی، پوشش کف است. با این حال باید میان رنگ ساده کف و سیستم مهندسی‌شده کفپوش تفاوت قائل شد.

کفپوش اپوکسی معمولاً از چند لایه شامل پرایمر، لایه میانی و لایه نهایی تشکیل می‌شود و ضخامت آن براساس کاربری، میزان تردد و وضعیت بستر انتخاب می‌شود.

کفپوش‌های اپوکسی می‌توانند در کارخانه‌ها، پارکینگ‌ها، انبارها، کارگاه‌ها، آزمایشگاه‌ها و برخی مراکز درمانی مورد استفاده قرار گیرند.

اپوکسی خودتراز یا Self-Leveling پس از اجرا می‌تواند سطحی صاف و یکپارچه ایجاد کند.

این سیستم برای محیط‌هایی که علاوه بر مقاومت، ظاهر یکنواخت و قابلیت نظافت سطح اهمیت دارد کاربرد زیادی دارد.

در محیط‌هایی که احتمال وجود آب، روغن یا مواد لغزنده روی سطح وجود دارد، می‌توان با استفاده از سنگدانه و طراحی مناسب سیستم، سطحی با اصطکاک بیشتر ایجاد کرد.

رمپ پارکینگ، کارگاه و بخش‌های مرطوب صنعتی نمونه‌هایی از کاربرد این سیستم هستند.

در صنایع الکترونیک، اتاق‌های تجهیزات حساس و برخی فضاهای تولیدی، تجمع الکتریسیته ساکن می‌تواند مشکل‌ساز باشد.

سیستم‌های اپوکسی آنتی‌استاتیک با طراحی خاص و اتصال مناسب به سیستم ارت برای کنترل بار الکتریکی استفاده می‌شوند.

در کارخانه‌های شیمیایی، آزمایشگاه‌ها و محیط‌هایی که کف در معرض مواد خورنده قرار دارد، باید از سیستم اپوکسی متناسب با ماده مورد تماس استفاده شود.

هیچ سیستم اپوکسی را نباید به‌صورت کلی «مقاوم در برابر همه مواد شیمیایی» دانست. نوع ماده، غلظت، دما و زمان تماس باید پیش از انتخاب بررسی شود.

صنایع نفت، گاز و پتروشیمی از مهم‌ترین مصرف‌کنندگان پوشش‌های حفاظتی هستند.

سازه‌های فولادی، خطوط لوله، مخازن و تجهیزات صنعتی در این محیط‌ها ممکن است در معرض رطوبت، مواد شیمیایی و شرایط خورنده قرار داشته باشند.

سیستم‌های اپوکسی بسته به فرمولاسیون می‌توانند به‌عنوان پرایمر، پوشش میانی یا پوشش محافظ روی سطوح مختلف استفاده شوند.

در برخی کاربردهای خاص مانند داخل مخازن نیز سیستم‌های اپوکسی تخصصی انتخاب می‌شوند که باید مقاومت آن‌ها در برابر ماده ذخیره‌شده به‌صورت دقیق بررسی شود.

سازه‌های دریایی دائماً در معرض محیط‌های خورنده قرار دارند. رطوبت، آب شور و نمک می‌توانند خوردگی فولاد را تسریع کنند.

پوشش‌های اپوکسی به دلیل قابلیت ایجاد لایه محافظ و چسبندگی مناسب، در بسیاری از سیستم‌های رنگ‌آمیزی دریایی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

نوع آماده‌سازی سطح، ضخامت فیلم و تعداد لایه‌ها در چنین پروژه‌هایی اهمیت زیادی دارد.

در کارخانه‌ها، اپوکسی می‌تواند هم برای محافظت سازه‌های فلزی و تجهیزات و هم برای کف سالن مورد استفاده قرار گیرد.

برای مثال یک کارخانه ممکن است از سیستم اپوکسی روی ستون‌ها و سازه‌های فولادی استفاده کند و در بخش تولید نیز کفپوش اپوکسی داشته باشد.

مزیت این سیستم‌ها، امکان طراحی پوشش براساس شرایط متفاوت هر بخش است. کف سالن پرتردد، دیواره مخزن و ستون سازه هرکدام به مشخصات متفاوتی نیاز دارند و نباید یک محصول مشترک صرفاً به دلیل داشتن نام اپوکسی برای تمام آن‌ها انتخاب شود.

اپوکسی در صنعت خودرو و قطعه‌سازی نیز جایگاه مهمی دارد. استفاده از پرایمرها، چسب‌ها و سیستم‌های رزینی اپوکسی می‌تواند در بخش‌های مختلف تولید قطعات و محافظت از سطوح مطرح باشد.

خواصی مانند چسبندگی، امکان اتصال مواد مختلف و مقاومت مکانیکی باعث شده رزین‌های اپوکسی علاوه بر پوشش، در ساخت چسب‌های سازه‌ای نیز کاربرد داشته باشند.

یکی دیگر از حوزه‌های مهم استفاده از رزین اپوکسی، صنعت برق و الکترونیک است.

رزین‌های مخصوص می‌توانند برای محصور کردن، عایق‌کاری یا محافظت قطعات الکتریکی در برابر رطوبت، گردوغبار و عوامل محیطی استفاده شوند.

البته رزین مورد استفاده در این حوزه با اپوکسی کف یا رنگ صنعتی تفاوت دارد و باید خواص الکتریکی، حرارتی و مکانیکی موردنیاز قطعه در فرمولاسیون آن لحاظ شود.

اپوکسی یکی از رزین‌های مهم برای ساخت کامپوزیت‌های تقویت‌شده با الیاف است.

در این سیستم‌ها رزین نقش ماتریس را دارد و الیافی مانند شیشه یا کربن نقش تقویت‌کننده را ایفا می‌کنند. ترکیب مناسب آن‌ها می‌تواند قطعاتی با نسبت استحکام به وزن مناسب ایجاد کند.

صنایع هوافضا، خودروسازی، تجهیزات ورزشی، صنایع دریایی و تولید قطعات مهندسی از حوزه‌هایی هستند که کامپوزیت‌های پایه اپوکسی در آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اپوکسی تنها یک پوشش نیست. چسب‌های اپوکسی نیز از محصولات مهم این خانواده هستند.

این چسب‌ها می‌توانند برای اتصال فلز، بتن، چوب، کامپوزیت و برخی مواد دیگر مورد استفاده قرار گیرند. مقاومت مکانیکی و قابلیت پر کردن فاصله میان قطعات از جمله دلایل استفاده از اپوکسی در چسب‌های صنعتی است.

در تعمیرات سازه‌ای و برخی کاربردهای ساختمانی نیز از سیستم‌های اپوکسی برای اتصال و ترمیم استفاده می‌شود.

یکی از اشتباهات متداول، مقایسه مستقیم تمام پوشش‌های اپوکسی با رنگ‌های معمول ساختمانی است.

اپوکسی بیشتر در شرایطی انتخاب می‌شود که مقاومت مکانیکی، شیمیایی، چسبندگی بالا یا حفاظت صنعتی اهمیت دارد. در مقابل، رنگ ساختمانی برای شرایط متفاوتی طراحی شده است.

برای مثال رنگ اکریلیک ساختمان معمولاً یک سیستم پایه آب برای دیوار، سقف، گچ، سیمان، کناف و سایر سطوح ساختمانی است و ویژگی‌هایی مانند اجرای ساده‌تر، بوی کمتر و خشک شدن سریع برای آن اهمیت دارد.

بنابراین اپوکسی و اکریلیک رقیب مستقیم در تمام کاربردها نیستند. سؤال درست این نیست که «اپوکسی بهتر است یا اکریلیک؟» بلکه باید پرسید پوشش قرار است روی چه سطحی و در چه شرایطی استفاده شود.

برای دیوار داخلی یک واحد مسکونی، رنگ اکریلیک می‌تواند انتخاب منطقی‌تری باشد؛ در حالی که برای کف کارخانه‌ای که در معرض تردد صنعتی و مواد شیمیایی است، ممکن است سیستم اپوکسی مناسب‌تری نیاز باشد.

محبوبیت اپوکسی در صنعت نتیجه مجموعه‌ای از ویژگی‌هاست.

سیستم‌های اپوکسی در صورت آماده‌سازی مناسب سطح می‌توانند چسبندگی مطلوبی به فولاد، بتن و بعضی زیرآیندهای دیگر ایجاد کنند.

بسیاری از اپوکسی‌ها در برابر روغن‌ها، سوخت‌ها، آب و برخی مواد شیمیایی مقاومت مناسبی دارند.

میزان دقیق این مقاومت به فرمولاسیون محصول بستگی دارد.

این ویژگی اپوکسی را برای کف کارخانه‌ها، کارگاه‌ها و محیط‌های پرتردد قابل توجه کرده است.

اپوکسی می‌تواند در فرمولاسیون‌های High Build یا بدون حلال، امکان ایجاد لایه‌های نسبتاً ضخیم را فراهم کند.

در کفپوش‌ها، سیستم اپوکسی می‌تواند سطحی پیوسته و بدون درزهای متعدد ایجاد کند که نظافت و نگهداری آن در بسیاری از محیط‌ها ساده‌تر است.

اپوکسی با وجود مزایای فراوان برای تمام کاربردها بهترین گزینه نیست.

تابش مستقیم و طولانی‌مدت خورشید می‌تواند باعث تغییر ظاهر برخی سیستم‌های اپوکسی شود. در فضای باز باید مقاومت UV سیستم نهایی بررسی شود.

اپوکسی روی سطح آلوده، سست، چرب یا نامناسب عملکرد خوبی نخواهد داشت.

مشکلاتی مانند جداشدگی، تاول یا کاهش چسبندگی اغلب می‌توانند نتیجه زیرسازی نامناسب باشند.

محصولات دوجزئی باید با نسبت دقیق تعیین‌شده ترکیب شوند. تخمین چشمی یا تغییر خودسرانه مقدار هاردنر می‌تواند به پخت ناقص منجر شود.

پس از ترکیب اجزا، مواد زمان کاربری مشخصی دارند و باید در همین بازه مصرف شوند.

دمای پایین یا بالا، رطوبت و وضعیت سطح می‌توانند بر فرآیند اجرا و پخت تأثیر بگذارند.

حتی محصول باکیفیت نیز بدون آماده‌سازی صحیح سطح نمی‌تواند عملکرد مطلوبی داشته باشد.

روی سطوح فولادی باید زنگ، پوسته‌های نورد، چربی، گردوغبار و آلودگی‌ها براساس الزامات سیستم حذف شوند. در پروژه‌های صنعتی، روش‌هایی مانند بلاستینگ می‌توانند برای ایجاد سطح مناسب استفاده شوند.

در کف بتنی نیز سطح باید از نظر رطوبت، استحکام، ترک و آلودگی بررسی شود. ساب‌زنی یا شات‌بلاست از روش‌های متداول آماده‌سازی مکانیکی بتن هستند.

پس از آماده‌سازی، گردوغبار باید به‌طور کامل حذف شود و لایه پرایمر متناسب با سیستم اجرا گردد.

انتخاب اپوکسی نباید تنها براساس قیمت یا نام محصول انجام شود.

قبل از خرید بهتر است این موارد مشخص باشند:

• جنس سطح زیرکار
• داخلی یا خارجی بودن محل اجرا
• میزان رطوبت محیط
• دمای کاری سطح
• نوع مواد شیمیایی موجود
• میزان تردد و سایش
• احتمال ضربه مکانیکی
• نیاز به مقاومت در برابر UV
• ضخامت موردنیاز
• روش آماده‌سازی سطح
• امکان توقف خط تولید برای اجرای پوشش
• شرایط پخت محصول

برای مثال اپوکسی مورد استفاده در یک انبار خشک با سیستم موردنیاز برای داخل مخزن مواد شیمیایی تفاوت اساسی دارد.

این دو اصطلاح گاهی به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اما از نظر اجرایی بهتر است میان آن‌ها تفاوت قائل شویم.

رنگ اپوکسی می‌تواند یک پوشش نسبتاً نازک برای محافظت از فلز، بتن یا تجهیزات باشد. اما کفپوش اپوکسی معمولاً یک سیستم چندلایه با ضخامت بیشتر است که براساس تردد، بار و شرایط کف طراحی می‌شود.

در کفپوش ممکن است علاوه بر رزین و هاردنر از پرایمر، سیلیس، ملات اپوکسی و لایه نهایی نیز استفاده شود.

بنابراین اجرای یک یا دو دست رنگ اپوکسی روی بتن را نباید الزاماً معادل یک کفپوش صنعتی کامل در نظر گرفت.

نمی‌توان برای تمام پوشش‌های اپوکسی یک عمر ثابت اعلام کرد. دوام سیستم به مجموعه‌ای از عوامل وابسته است:

کیفیت مواد اولیه، نوع سیستم، ضخامت اجرا، آماده‌سازی سطح، شدت تردد، تماس شیمیایی، دما، شرایط محیطی و کیفیت اجرا همگی بر عمر پوشش اثر می‌گذارند.

نگهداری صحیح نیز اهمیت دارد. برای مثال در کف کارخانه باید آسیب‌های موضعی پیش از گسترش تعمیر شوند و از استفاده مواد شوینده یا شیمیایی ناسازگار با پوشش خودداری شود.

صرف اینکه اپوکسی پوشش مقاومی است به معنای مناسب بودن آن برای تمام پروژه‌ها نیست.

در محیط‌هایی که انعطاف‌پذیری بسیار بالا موردنیاز است، سطح دائماً حرکت می‌کند یا تابش مستقیم UV شدید وجود دارد، ممکن است سیستم دیگری عملکرد مناسب‌تری داشته باشد.

همچنین در شرایطی که بستر دارای رطوبت بالاست، اجرای مستقیم بعضی سیستم‌های اپوکسی بدون بررسی وضعیت زیرکار می‌تواند مشکل ایجاد کند.

بهترین راه، انتخاب سیستم براساس مشخصات واقعی پروژه است نه براساس شهرت عمومی یک نوع رزین.

پیش از خرید محصول اپوکسی بهتر است دیتاشیت فنی آن بررسی شود. اطلاعاتی مانند نسبت اختلاط، زمان کاربری، زمان خشک شدن، ضخامت پیشنهادی، شرایط اجرای محصول، نوع حلال و میزان مصرف از مهم‌ترین موارد هستند.

همچنین اگر پروژه صنعتی و حساس است، بهتر است نوع زیرسازی و سیستم کامل رنگ‌آمیزی پیش از خرید مشخص شود.

خرید جداگانه یک پرایمر، لایه میانی و رویه بدون اطمینان از سازگاری آن‌ها می‌تواند نتیجه نهایی را تحت تأثیر قرار دهد.

اپوکسی خانواده‌ای از رزین‌های ترموست است که پس از واکنش با عامل سخت‌کننده به ساختاری مقاوم و پایدار تبدیل می‌شود. چسبندگی مناسب، مقاومت مکانیکی، مقاومت در برابر بسیاری از مواد شیمیایی و امکان طراحی فرمولاسیون‌های متنوع باعث شده اپوکسی در طیف گسترده‌ای از صنایع مورد استفاده قرار گیرد.

پوشش سازه‌های فلزی، کف کارخانه‌ها، صنایع نفت و گاز، تجهیزات دریایی، مخازن، صنایع برق و الکترونیک، چسب‌های صنعتی و کامپوزیت‌ها تنها بخشی از کاربردهای این خانواده هستند.

در عین حال نباید همه محصولات اپوکسی را یکسان در نظر گرفت. تفاوت در نوع رزین، هاردنر، افزودنی‌ها و ساختار سیستم می‌تواند عملکرد نهایی را به‌طور قابل توجهی تغییر دهد.

برای رسیدن به بهترین نتیجه، باید نوع سطح، شرایط محیطی، میزان خوردگی، مواد شیمیایی موجود، بار مکانیکی و روش آماده‌سازی سطح پیش از انتخاب محصول بررسی شوند. در پروژه‌های صنعتی، انتخاب صحیح سیستم و اجرای اصولی آن به اندازه کیفیت خود مواد در دوام نهایی پوشش اهمیت دارد.

شکیباپینت با ارائه انواع رنگ‌ها و پوشش‌های صنعتی، کفپوش‌های تخصصی و محصولات ساختمانی، امکان بررسی و انتخاب سیستم متناسب با شرایط پروژه‌های مختلف را فراهم کرده است.