سال ۱۹۹۱ در آزمایشگاه کامپیوتر دانشگاه معروف کمبریج انگلستان، حدود ۱۵ محقق و دانشمند در اتاقهای مختلف مشغول کار روی پروژههای سنگین بودند. کل این ساختمان بزرگ فقط یک دستگاه قهوهساز فیلتری داشت که آن هم در راهروی بیرونی اتاقی موسوم به «اتاق تروجان» قرار گرفته بود.
از آنجا که دانشمندان کامپیوتر عاشق قهوه بودند، این قوری مدام پر و خالی میشد. مشکل اینجا بود که یک محقق پس از طیکردن مسافتی طولانی و پایینآمدن از پلهها، تشنه و خسته به دستگاه میرسید و با یک قوری کاملاً خالی مواجه میشد. این ناامیدی بزرگ، جرقهی یک نبوغ فناورانه را روشن کرد.
تولد اولین وبکم تاریخ
دو نفر از این دانشمندان به نام کوئنتین استفورد-فرایزر و پل جاردتزکی تصمیم گرفتند این مشکل حیاتی را یکبار برای همیشه حل کنند. آنها یک دوربین فیلمبرداری قدیمی و بلااستفاده را پیدا کردند، آن را روی پایهای گذاشتند و دقیقاً رو به قوری قهوه تنظیم کردند.
دوربین به یک کامپیوتر متصل شد و محققان، نرمافزاری نوشتند که در هر دقیقه سه بار از قوری عکس میگرفت. این تصاویر سیاه و سفید و کوچک (با وضوح بسیار پایین ۱۲۸ در ۱۲۸ پیکسل) روی شبکهی محلی دانشگاه فرستاده میشد. حالا هر کارمندی میتوانست بدون بلندشدن از پشت میز خود، نرمافزار را باز کند و ببیند آیا قهوه آماده است یا خیر.
این سیستم تا دو سال فقط یک ابزار داخلی و خصوصی بود؛ اما در سال ۱۹۹۳، وقتی شبکهی جهانی اینترنت (پروتکل وب) جان گرفت، دانشمندان تصمیم گرفتند این دوربین را به اینترنت عمومی متصل کنند.
نتیجهی کار فراتر از تصور بود؛ این قوری قهوه به یکی از اولین «سلبریتیهای اینترنتی» تبدیل شد. میلیونها کاربر از سراسر جهان، از آمریکا گرفته تا ژاپن، فقط برای سرگرمی و دیدن وضعیت یک قوری قهوه در انگلستان به این سایت سر میزدند.
پخش زنده سرانجام در سال ۲۰۰۱، یعنی پس از ۱۰ سال فعالیت مداوم، به دلیل جابهجایی آزمایشگاه برای همیشه خاموش شد و حتی دیسکهای آن در یک حراجی آنلاین با قیمت بالایی فروخته شد. وبکم اتاق تروجان ثابت کرد که گاهی سادهترین و خندهدارترین نیازهای روزمره، میتوانند مسیر پیشرفت فناوری دنیا را تغییر دهند.
