۱۶ روش بهتری که ایلان ماسک می‌توانست ۴۵۰ میلیون دلارش را به باد بدهد

همیشه می‌گویند وقتی بیش‌ازحد در شبکه‌های اجتماعی وقت می‌گذرانید، اطرافتان پر از افرادی می‌شود که مدام تاییدتان می‌کنند و شاید تشخیص ندهید بین تصورات شما و دنیای بیرون، چه فاصله‌ای وجود دارد. حالا اگر شبکه‌ی اجتماعی محبوبتان جایی باشد که قبلا توییتر نام داشت و بخش عمده‌ی ارتباطتان از همان‌جا بگذرد، احتمال دارد مثل ایلان ماسک ۵۰۰ میلیون دلار از سرمایه‌تان را در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا از دست بدهید.

ایلان ماسک به‌طور مشخص ۴۷ میلیون دلار را از طریق کمیته‌ای موسوم به America PAC، صرف تلاش برای شکست جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات ایالت تگزاس کرد، کسی که در نهایت کاندیدای محبوب او برای مجلس سنا یعنی کِن پکستون را با کسب ۵۵ درصد آرا شکست داد.

تالاریکو حتی نفوذ مالی ماسک را به محور اصلی تبلیغات انتخاباتی خودش تبدیل کرد و با شعار «تگزاس فروشی نیست» به میدان رفت.

اما ماسک چطور توانست اوضاع را تا این اندازه اشتباه پیش‌بینی کند؟ الیزابت لوپاتو گزارشگر ارشد ورج، مقصر اصلی را حباب شبکه‌ی اجتماعی ایکس می‌داند؛ جایی که بخش بزرگی از فعالان و اینفلوئنسرهای حوزه‌ی هوش مصنوعی حضور پررنگی دارند و آن‌قدر در بحث‌های عمیق‌شان غرق می‌شوند که دغدغه‌های مردم عادی را نمی‌بینند.

درحال‌حاضر، دست‌کم یک موضوع مهم و فراحزبی در آمریکا وجود دارد که دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان می‌توانند بر سر آن توافق کنند؛ اینکه مردم حسابی از دست دیتاسنترها کفری شده‌اند.

مخالفت با ساخت دیتاسنترها راهی برای ابراز نارضایتی گسترده‌تر از صنعت فناوری محسوب می‌شود. به‌ویژه با توجه به مدل تنظیم مقررات فناوری در ماه‌های اخیر و سیل بی‌پایان هشدارهایی که شرکت‌های هوش مصنوعی درباره‌ی آینده‌ی مشاغل و زندگی انسان‌ها روانه‌ی جامعه می‌کنند.

ایلان ماسک همیشه طرف‌داران سرسختی دارد و به همان نسبت مخالفانی سرسخت‌تر؛ هرچند مخالفانش هم منکر نمی‌شوند که دستاوردهای اسپیس‌ایکس و نورالینک دنیای فناوری را گام‌ها به جلو می‌برد. ولی پس از انتخابات میان‌دوره‌ای و شکست هزینه‌ی سنگین ایلان ماسک، مردم در مورد اینکه «ثروتمندترین مرد جهان چطور می‌توانست با همین پول شادی بیشتری برای خودش بخرد»، شوخی‌های زیادی می‌کنند.

مجله‌ی ورج در گزارشی طنز، فهرست مواردی را عنوان می‌کند که اگر ایلان ماسک با پولش می‌خرید، دست‌کم بازدهی بیشتری نصیبش می‌شد و شاید می‌توانست چند مورد از آن‌ها را بعدا گران‌تر بفروشد، یا اگر هم سودی در کار نبود حداقل از هیجان خریدی تازه کمی کیف می‌کرد.

لری الیسون، هم‌بنیان‌گذار اوراکل، سال ۲۰۱۲ بخش عمده‌ی جزیره‌ی لانای در هاوایی را با حدود ۳۰۰ میلیون دلار خرید و آن را به قلمرو اختصاصی و تفریحگاه لوکس خودش تبدیل کرد. با احتساب تورم، آن مبلغ امروز تقریباً ۴۴۰ میلیون دلار ارزش دارد. ماسک می‌توانست به‌جای سرمایه‌گذاری روی سیاستمداران تگزاسی، صاحب جزیره‌ای تقریباً اختصاصی شود.

این خودرو یکی از گران‌ترین محصولات سفارشی رولزرویس به شمار می‌رود؛ خودرویی با طراحی الهام‌گرفته از گل رز سیاه فرانسوی، جزئیات دست‌ساز، امکانات فوق‌لوکس و برچسب قیمتی حدود ۳۰ تا ۳۲ میلیون دلار. سیزده دستگاه از این مدل حدود ۴۱۶ میلیون دلار هزینه داشت.

احتمالاً خریدن ۱۳ دستگاه از خودرویی که کل دنیا فقط چند نسخه سفارشی‌اش را به چشم دیده، حس خیلی خوبی خواهد داشت.

ساعت Hallucination سال ۲۰۱۴ با قیمت اعلام‌شده‌ی ۵۵ میلیون دلار رونمایی شد و لقب گران‌ترین ساعت مچی تاریخ را یدک می‌کشد. این ساعت بیشتر شبیه جعبه‌ی جواهراتی است که اتفاقاً عقربه هم دارد؛ با دستبند پلاتینی و بیش از ۱۱۰ قیراط الماس رنگی.

پنج عدد ساعت هالوسینیشن با ارزش تعدیل‌شده‌ی حدود ۳۹۰ میلیون دلار، صادقانه به صاحبش یادآوری می‌کند در چه فضایی سیر می‌کند.

جف بزوس سال ۲۰۱۳ واشنگتن‌پست را به قیمت ۲۵۰ میلیون دلار خرید. ارزش تورمی آن مبلغ امروز به حدود ۳۶۰ میلیون دلار می‌رسد. ماسک با همین بودجه می‌توانست یکی از معتبرترین تریبون‌های رسانه‌ای دنیا را بخرد؛ البته اگر بزوس حاضر به فروش بود.

سوپریات ۳۰ متری بریتانیایی با ۵ کابین مجلل، دو موتور ۲۶۰۰ اسب‌بخاری و تراس اختصاصی روی عرشه، خودش کاخ متحرک دریایی به‌حساب می‌آید و سی فروند از آن‌ها با قیمت پایه، حدود ۴۳۸ میلیون دلار آب می‌خورد. ایلان ماسک می‌توانست ناوگان دریایی شخصی‌اش را راه بیندازد، یا برای هر روز ماه یک قایق داشته باشد و همچنان پولی برای سوخت باقی بگذارد.

الماس آبی ۴۵٫۵۲ قیراطی مشهور هوپ یا «الماس امید»، در سال ۱۹۱۱ به قیمت ۳۰۰ هزار دلار به ایولین والش مک‌لین فروخته شد؛ تقریباً معادل ۱۰٫۳ میلیون دلار امروز. از نظر حسابداری با بودجه‌ی ماسک می‌شد ۴۳ عدد الماس هوپ خرید. فقط مشکل کوچکی وجود دارد؛ الماس هوپ تنها یکی است و درحال‌حاضر در موزه‌ی اسمیتسونین نگهداری می‌شود.

کن گریفین، میلیاردر و بنیان‌گذار سیتادل، سال ۲۰۱۹ برای خرید یک مجموعه پنت‌هاوس در منهتن نزدیک به ۲۴۰ میلیون دلار پرداخت کرد و رکورد گران‌ترین خرید مسکونی آمریکا را شکست، پنت‌هاوسی چهار طبقه، با مساحت بالای دوهزار و صد متر مربع، دارای ۱۶ اتاق خواب و چشم‌انداز مستقیم به سنترال پارک.

هزینه‌ای که گریفین پرداخت، با احتساب تورم به حدود ۳۲۱ میلیون دلار می‌رسد. ماسک می‌توانست یکی از گران‌ترین خانه‌های کشور را داشته باشد و هنوز بیش از ۱۰۰ میلیون دلار برای مبلمان، پرده و سایر هزینه‌های جزئی باقی بگذارد.

برنامه‌ی اقامت سرمایه‌گذاری نیوزیلند به سرمایه‌گذاران واجد شرایط اجازه می‌دهد با سرمایه‌گذاری کلان و رعایت شروط مشخص، برای اقامت اقدام کنند. نویسنده هزینه‌ی هر درخواست را حدود ۵٫۷۷ میلیون دلار برآورد می‌کند، ۱۰ میلیون دلارِ نیوزیلند بابت سرمایه‌گذاری و حدود ۲۷ هزار دلار هزینه بررسی پرونده.

نیوزیلند پناهگاه محبوب میلیاردرهای سیلیکون‌ولی برای آخرالزمان محسوب می‌شود؛ ماسک با این پول می‌توانست هزینه‌ی اقامت خودش و ۷۵ نفر از رفقای هوش مصنوعی‌اش را بپردازد.

سوپربول، مسابقه‌ی نهایی لیگ فوتبال آمریکایی، به‌عنوان یکی از گران‌ترین فرصت‌های تبلیغاتی جهان شناخته می‌شود، تا جایی که در سال ۲۰۲۶ قیمت یک آگهی سی‌ثانیه‌ای در جریان فینال به حدود ۱۰ میلیون دلار رسید. ماسک می‌توانست با ۴۴۰ میلیون دلار، ۲۲ دقیقه تبلیغ بخرد؛ زمانی که احتمالاً برای شرح مزایای انتخاب کن پکستون هم خیلی طولانی بود.

بلو اوریجین، شرکت فضایی جف بزوس، سفرهای کوتاه زیرمداری ارائه می‌کند که مسافران در آن برای چند دقیقه بی‌وزنی را تجربه می‌کنند. ورج با فرض قیمت ۴۵۰ هزار دلار برای هر صندلی، حساب کرده که ماسک می‌توانست هزینه‌ی دست‌کم ۹۷۷ سفر را بپردازد.

نمی‌توان به‌راحتی حدس زد که ایلان ماسک از پرداخت چنین پولی به رقیب فضایی‌اش خوشحال می‌شد و قدرتش را نشان می‌داد، یا خیر.

تابلوی انتزاعی Interchange که دکونینگ در سال ۱۹۵۵ خلق کرد، در معامله‌ای خصوصی در سال ۲۰۱۵ با قیمت حدود ۳۰۰ میلیون دلار فروخته شد. ارزش تورمی این اثر را حدود ۴۰۰ میلیون دلار برآورد می‌کنند. ماسک می‌توانست یک شاهکار هنر مدرن بخرد و مطمئن باشد ارزشش یک‌شبه دود نمی‌شود.

تگزاس پس از کالیفرنیا تنها ایالت آمریکا است که جمعیتش از ۳۰ میلیون نفر می‌گذرد. با در نظر گرفتن بودجه‌ی ۴۵۰ میلیون دلاری ماسک می‌توانست به تک‌تک شهروندان تگزاس کارت هدیه‌ای ۱۵ دلاری بدهد تا چیزی برای خوردن یا نوشیدن بخرند و دست‌کم خاطره‌ی خوشی از ماسک داشته باشند، البته این پول به یک وعده غذا نمی‌رسید.

تصویر بنای یادبود واشینگتن در آب حوض طویل و معروف مقابل بنای یادبود لینکلن منعکس می‌شود. سال ۲۰۲۶ پروژه‌ی رنگ‌آمیزی کف استخر به رنگ آبی پرچم آمریکا کلید خورد، پروژه‌ای بدون مناقصه که قرار بود ۱٫۵ میلیون دلار خرج بردارد؛ اما هزینه‌اش به ۱۳٫۱ میلیون دلار افزایش یافت. ماسک می‌توانست با ۴۴۵٫۴ میلیون دلار، هزینه‌ی ۳۴ پروژه‌ی مشابه را بپردازد.

کارت گرافیک RTX 5090 با قیمت رسمی ۱۹۹۹ دلار عرضه شد، اما به دلیل بحران کمبود حافظه‌های GDDR7 در بازار جهانی قیمت‌های بسیار بالاتری هم پیدا کرد.

با بودجه‌ی ماسک می‌شد حدود ۲۲۳ هزار کارت با قیمت رسمی یا ۶۰ هزار کارت با فرض قیمت ۷۲۴۰ دلاری خرید. این تعداد پردازنده می‌توانست زیرساخت محاسباتی چشمگیری فراهم کند؛ گرچه به برق، سرور، سیستم خنک‌کننده و جایی برای نصب هم نیاز داشت.

کریستوفر نولان در تابستان ۲۰۲۶ حماسی ادیسه را با بودجه ۲۵۰ میلیون دلار و دوربین‌های IMAX اکران کرد، اما ماسک که از انتخاب بازیگران فیلم نولان عصبانی بود، وعده داد با هوش مصنوعی Grok Imagine یک نسخه سینمایی از ادیسه بسازد؛ در حالی که با پول انتخابات می‌توانست یک فیلم سینمایی ۲۵۰ میلیون دلاری واقعی بسازد و نزدیک به ۲۰۰ میلیون دلار هم برای تبلیغات و دنباله‌ی احتمالی‌اش نگه دارد.

شرکت حقوقی مشهور Wachtell, Lipton در جریان معامله‌ی خرید توییتر، وکالت هیئت‌مدیره‌ی سابق را بر عهده داشت؛ همان پرونده‌ای که ماسک تلاش کرد از قرارداد ۴۴ میلیارد دلاری‌اش عقب‌نشینی کند، اما سرانجام مجبور شد معامله را انجام دهد.

حق‌الوکاله‌ی بحث‌برانگیز این شرکت حدود ۹۰ میلیون دلار بود و ماسک می‌توانست هزینه‌ی چهار تیم حقوقی با چنین دستمزدی را بپردازد.