اختلال نعوظ ممکن است نشانه‌ای زودهنگام از بیماری قلبی باشد

اختلال نعوظ موضوعی نیست که بسیاری از مردان با خیال راحت درباره‌اش صحبت کنند، اما مطرح‌کردن این مشکل با پزشک می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد. در برخی موارد، ناتوانی در ایجاد یا حفظ نعوظ می‌تواند نشانه‌ای زودهنگام از یک بیماری زمینه‌ای باشد.

توانایی ایجاد یا حفظ نعوظ به هماهنگی دقیق عوامل جسمی، روانی، عصبی، هورمونی و عروقی وابستگی دارد و کافی است یکی از این بخش‌ها درست عمل نکند تا اختلال رخ دهد. این مشکل می‌تواند به دلایل مختلف و در سنین گوناگون بروز کند، اما با افزایش سن شایع‌تر می‌شود.

میان سنین ۴۰ تا ۷۰ سال، شیوع اختلال نعوظ از مرز ۵۰ درصد عبور می‌کند. با‌این‌حال، برخی نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند که نزدیک به ۲۰ درصد افراد بالای ۵۵ سال برای این مشکل به متخصصان حوزه سلامت مراجعه نمی‌کنند.

سکوت در این زمینه می‌تواند اشتباهی جدی باشد. مایکل جوزف بلاها، متخصص قلب، می‌گوید: «اختلال نعوظ اغلب نشانه‌ای از بیماری زمینه‌ای قلبی است.» این مشکل همچنین می‌تواند نشانه‌ای زودهنگام از اختلالات سلامت روان، دیابت نوع ۲ و مشکلات هورمونی باشد. افزون بر این، اختلال نعوظ در میان افراد مبتلا به سرطان لوزالمعده نیز بسیار شایع است.

یکی از مهم‌ترین ارتباط‌های بررسی‌شده، رابطه‌ی میان اختلال نعوظ و بیماری‌های قلبی‌عروقی است. تحلیل مجموعه‌ای از پژوهش‌ها نشان داده است که افراد مبتلا به اختلال نعوظ در مقایسه با افراد بدون این مشکل، حدود ۱٫۴ برابر بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی قرار دارند.

ارتباط میان دو وضعیت چندان دور از انتظار نیست. یکی از درمان‌های رایج اختلال نعوظ، یعنی داروهای گشادکننده‌ی عروق که ویاگرا نیز در همین گروه قرار می‌گیرد، در ابتدا برای درمان بیماری عروق کرونری پیشنهاد شده بود و اثر آن بر بهبود نعوظ بعدها به‌طور اتفاقی کشف شد. شاید بیماری قلبی و اختلال نعوظ تا حدی ریشه‌های مشترکی داشته باشند، زیرا عملکرد قلب و آلت تناسلی هر دو به سلامت دستگاه عروقی بدن وابسته است.

اختلال نعوظ و بیماری‌های قلبی‌عروقی همچنین عوامل خطر مشترکی دارند؛ از جمله سیگار کشیدن و کم‌تحرکی. با‌این‌حال، یکی از نکات مهم این است که اختلال نعوظ اغلب سال‌ها پیش از بروز مشکلات قلبی ظاهر می‌شود و ممکن است فرصتی برای شناسایی زودهنگام خطرهای پنهان فراهم کند.

ارتباط مشابهی میان اختلال نعوظ و دیابت نوع ۲ نیز دیده می‌شود. نعوظ ضعیف یا بسیار ضعیف، در حدود ۵۰ درصد یا بیشتر از مردان مبتلا به دیابت ملیتوس رخ می‌دهد و ممکن است بازتابی از اختلالات گسترده‌ی عروقی یا متابولیک در بدن باشد.

افزون بر این، اختلال نعوظ اغلب پیش از تشخیص دیابت نوع ۲ بروز می‌کند و همین موضوع نیز نشان می‌دهد که شاید بتوان آن را نشانه‌ای زودهنگام از مشکلات مرتبط با انسولین دانست. در مطالعه‌ای مروری که امسال منتشر شد، گروهی از دانشمندان اسپانیایی توضیح دادند که «اختلال نعوظ ممکن است نه‌تنها عارضه‌ای از دیابت نوع ۲، بلکه نشانگری بالینی زودرس برای بیماری‌های قلبی متابولیک باشد.»

نویسندگان پژوهش تأکید کردند که اگر فرد مبتلا به دیابت نوع ۲ دچار اختلال نعوظ شود، این وضعیت باید به‌عنوان نشانگر بالینی مهم برای بیماری عروقی سیستمیک در نظر گرفته شود. آن‌ها برخی از سازوکارهای مشترک میان این دو وضعیت را استرس اکسیداتیو، التهاب، نوروپاتی خودمختار و کاهش سطح هورمون‌ها معرفی کردند.

پژوهش‌های تازه حتی ارتباط میان اختلال نعوظ و برخی بیماری‌های گوارشی را نیز بررسی کرده‌اند. برای نمونه، در مطالعه‌ای کوچک روی ۱۳۳ دانشجو مشخص شد مردان مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر بیش از دو برابر بیشتر در معرض ابتلا به اختلال نعوظ قرار دارند. بیماری التهابی روده نیز با این مشکل ارتباط نشان داده است.

با وجود ارتباط‌های قوی میان اختلال نعوظ و بیماری‌های مختلف، هنوز نمی‌توان با قطعیت گفت که این مشکل همیشه نشانگر اولیه از بیماری جدی است. پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای تأیید این فرضیه، به کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و باکیفیت بیشتری نیاز است.

اگر اختلال نعوظ در آینده به‌عنوان شاخصی مطمئن برای وضعیت سلامت عمومی شناخته شود، ممکن است جایگاه مهم‌تری در غربالگری‌های پزشکی پیدا کند و به شناسایی زودهنگام افرادی که در معرض خطر بیشتری قرار دارند، کمک کند.

مطالعه در مجله‌ی Frontiers in Clinical Diabetes and Healthcare منتشر شده است.