آبشیرینکن معمولاً به معنای گرفتن آب دریا و حذف نمک و مواد معدنی محلول از آن است؛ فرایندی که در سنگاپور عمدتاً با استفاده از اسمز معکوس انجام میشود. این روش به انرژی زیادی نیاز دارد و انرژی موردنیاز یک فرایند معمول آبشیرینکنی حدود ۳٫۵ کیلوواتساعت بهازای هر مترمکعب آب است.
به همین دلیل، سازمان ملی آب سنگاپور (PUB) سالها است روی روشهایی برای کاهش مصرف انرژی و افزایش بهرهوری آبشیرینکنی کار میکند.
یکی از ایدههای جالب PUB، ساخت تأسیسات با شوری متغیر است. برخلاف آبشیرینکنهای معمول که بهطور ثابت با آب دریا کار میکنند، این سامانه میتواند در فصلهای بارانی، آب کمشور یا رواناب حاصل از بارندگی را تصفیه کند و هنگامی که بارندگی کاهش مییابد و کانالهای جمعآوری کمآب میشوند، به آب دریا تغییر وضعیت دهد. به این ترتیب، یک تأسیسات واحد میتواند در شرایط آبوهوایی مختلف مورد استفاده قرار بگیرد و ظرفیتش در ماههای خشک بیاستفاده نماند.
PUB این فناوری را با هدف افزایش استفاده از منابع باران توسعه داد. مشکل سنگاپور کمبود بارندگی نیست؛ این کشور بارش فراوانی دارد، اما بهدلیل محدودیت زمین، جمعآوری همهی آب باران دشوار است. به همین دلیل، PUB اکنون حدود دو سوم مساحت سنگاپور را بهعنوان حوزهی آبریز مدیریت میکند و آب باران را از طریق شبکهای از کانالها و رودخانهها به ۱۷ مخزن هدایت میکند.
همین ایده در مقیاس بزرگتر در Keppel Marina East Desalination Plant نیز به شکل دیگری اجرا شده است. این تأسیسات که در سال ۲۰۲۰ وارد مدار شد، نخستین آبشیرینکن بزرگ دومنظورهی سنگاپور محسوب میشود و میتواند بسته به شرایط آبوهوایی، آب شیرین مخزن Marina Reservoir یا آب دریا را تصفیه کند. در دورههای بارندگی که مخزن آب کافی دارد، سامانه از آب مخزن استفاده میکند و هنگام خشکی به آب دریا تغییر میدهد.
