با افزایش امواج گرما در بریتانیا، تعداد بیشتری از مردم به فکر نصب سیستم‌های تهویه مطبوع در خانه‌های خود افتاده‌اند؛ اما کشوری که ساختمان‌هایش برای مقابله با سرما طراحی شده‌اند، حالا با چالش تازه‌ای روبه‌رو شده است: چگونه خانه‌ها را در تابستان خنک نگه داریم؟

در حالی که حدود ۸۸ درصد از خانه‌های آمریکا به سیستم تهویه مطبوع مجهز هستند، این عدد در بریتانیا فقط حدود سه درصد است. دلیل اصلی آن، آب‌وهوای تاریخی این کشور و طراحی ساختمان‌هایی است که بیشتر روی حفظ گرما در فصل سرد تمرکز داشته‌اند.

افزایش دمای هوا و تکرار موج‌های گرما باعث شده تهویه مطبوع برای بسیاری از خانواده‌های بریتانیایی به موضوعی جدی‌تر تبدیل شود؛ اما افزودن سیستم تهویه مطبوع به خانه‌های قدیمی معمولاً کار ساده‌ای نیست. هزینه نصب سیستم کامل برای یک خانه می‌تواند از حدود ۶هزار پوند (۸٬۱۷۰ دلار آمریکا) شروع شود و بسته به اندازه ساختمان، تعداد اتاق‌ها و نوع تجهیزات افزایش یابد.

فقط حدود سه درصد از خانه‌های بریتانیا به سیستم تهویه مطبوع مجهز هستند؛ درحالی‌که این عدد در آمریکا حدود ۸۸ درصد است

سیستم‌های رایج معمولاً شامل یک واحد بیرونی حاوی کمپرسور و یک یا چند واحد داخلی هستند که از طریق لوله‌کشی به هم متصل می‌شوند. در خانه‌هایی که از ابتدا برای چنین تجهیزاتی طراحی نشده‌اند، نصب این لوله‌ها ممکن است به تغییرات ساختمانی و حتی بازسازی بخش‌هایی از خانه نیاز داشته باشد.

هزینه استفاده از کولر نیز موضوع دیگری است. قیمت برق در بریتانیا نسبت به بسیاری از کشورها بالاست؛ به‌طوری که برق خانگی در این کشور تقریباً دو برابر متوسط آمریکا قیمت دارد. روشن نگه‌داشتن سیستم تهویه مطبوع در روزهای گرم می‌تواند هزینه قبض انرژی را به میزان چشمگیر افزایش دهد.

به نوشته کانورسیشن، بسیاری از خانه‌های بریتانیا قدیمی هستند و برخی ساختمان‌های تاریخی با دیوارهای ضخیم، سقف‌های بلند و مصالح سنتی ساخته شده‌اند. این ویژگی‌ها در زمستان به حفظ گرما کمک می‌کنند، اما خنک کردن چنین ساختمان‌هایی در تابستان دشوارتر است.

بیشتر بخوانید

ساختمان‌های قدیمی معمولاً برای گردش طبیعی هوا طراحی شده‌اند، اما همین موضوع می‌تواند باعث خروج هوای خنک تولیدشده توسط کولر شود. همچنین فضای بزرگ‌تر این خانه‌ها، به‌ویژه با سقف‌های بلند، به انرژی بیشتری برای کاهش دما نیاز دارد.

رطوبت هم یکی از چالش‌ها است. کاهش دمای داخل خانه می‌تواند رطوبت نسبی را افزایش دهد و در برخی ساختمان‌های قدیمی، خطر مشکلاتی مانند کپک‌زدگی را بیشتر کند.

برخی افراد برای فرار از هزینه نصب سیستم‌های ثابت، سراغ کولرهای قابل حمل می‌روند. این دستگاه‌ها ارزان‌تر و جابه‌جایی آن‌ها آسان‌تر است، اما معمولاً توان خنک‌کنندگی کمتری دارند و مصرف انرژی‌شان نسبت به سیستم‌های ثابت بیشتر است. این کولرها برای خارج کردن هوای گرم به یک لوله خروجی نیاز دارند که معمولاً از پنجره یا دیوار عبور داده می‌شود. اگر این مسیر به‌درستی عایق نشود، بخشی از هوای گرم دوباره وارد خانه خواهد شد.

گسترش استفاده از تهویه مطبوع در بریتانیا مشکل دیگری هم ایجاد می‌کند: افزایش مصرف برق. کولرها علاوه بر مصرف انرژی، گرمای فضای داخلی را به بیرون منتقل می‌کنند و در مناطق شهری می‌توانند به پدیده «جزیره گرمایی شهری» کمک کنند؛ یعنی گرم‌تر شدن شهرها نسبت به مناطق اطراف.

میزان اثر زیست‌محیطی کولرها به نحوه تولید برق بستگی دارد. هرچه سهم انرژی‌های کم‌کربن مانند باد، خورشید و انرژی هسته‌ای در شبکه برق بیشتر باشد، استفاده از این دستگاه‌ها اثر کمتری بر انتشار گازهای گلخانه‌ای خواهد داشت.

افزایش استفاده از کولر می‌تواند به کاهش گرما کمک کند، اما مصرف برق بیشتر و تشدید جزیره گرمایی شهری چالش‌های زیست‌محیطی تازه‌ای ایجاد می‌کند

یکی از گزینه‌هایی که در بریتانیا بیشتر مورد توجه قرار گرفته، استفاده از پمپ‌های حرارتی است. بسیاری از این سیستم‌ها که برای گرمایش خانه‌ها نصب می‌شوند، قابلیت خنک‌کردن در تابستان را نیز دارند.

راهکارهای ساده‌تر مانند نصب سایه‌بان، کرکره خارجی، پرده‌های مناسب و جلوگیری از تابش مستقیم آفتاب به پنجره‌ها نیز می‌تواند دمای داخل خانه را کاهش دهد. این روش‌ها که به «خنک‌سازی غیرفعال» معروف هستند، هزینه کمتر و مصرف انرژی بسیار پایین‌تری دارند.

با گرم‌تر شدن تابستان‌های بریتانیا، احتمالاً استفاده از سیستم‌های سرمایشی افزایش خواهد یافت. بااین‌حال، این کشور باید میان نیاز به خنک نگه‌داشتن خانه‌ها، هزینه انرژی و پیامدهای زیست‌محیطی این تغییر تعادل برقرار کند.