۱۲ آگوست ۱۹۸۱ (۲۱ مرداد ۱۳۶۰)، نقطهی عطفی در تاریخ فناوری بود؛ روزی که شرکت IBM از نخستین کامپیوتر شخصی خود با نام IBM Personal Computer Model 5150 رونمایی کرد. این محصول که بعدها با نام IBM PC شناخته شد، نهتنها ورود جدی بزرگترین سازندهی کامپیوترهای سازمانی به بازار مصرفکنندگان را رقم زد، بلکه معماریای را پایهگذاری کرد که هنوز هم شالودهی بیشتر کامپیوترهای شخصی امروزی محسوب میشود.
پروژهی توسعه IBM PC در مدت زمانی بسیار کوتاه و توسط تیمی ۱۲ نفره در مرکز بوکا راتون فلوریدا انجام شد. هدایت این پروژه را دان استریج برعهده داشت و برخلاف رویهی سنتی آیبیام، بسیاری از قطعاتش از تأمینکنندگان بیرونی تهیه شدند.
کامپیوتر آیبیام به پردازنده اینتل ۸۰۸۸ با فرکانس ۴٫۷۷ مگاهرتز مجهز بود و در نسخهی پایه با ۱۶ کیلوبایت رم عرضه میشد که امکان ارتقای آن تا ۲۵۶ کیلوبایت وجود داشت.
یکی از مهمترین تصمیمهای آیبیام، انتخاب سیستمعامل PC DOS بود که توسط مایکروسافت توسعه یافت. قرارداد میان دو شرکت به مایکروسافت اجازه داد نسخهای از همین سیستمعامل را با نام MS-DOS در اختیار سایر تولیدکنندگان نیز قرار دهد؛ تصمیمی که بعدها به یکی از عوامل اصلی رشد مایکروسافت و شکلگیری اکوسیستم کامپیوترهای سازگار با آیبیام تبدیل شد.
در کنار معماری نسبتاً باز دستگاه، همین موضوع باعث شد شرکتهای دیگر بتوانند «کلونهای IBM PC» را تولید کنند و استانداردی واحد برای صنعت کامپیوترهای شخصی شکل بگیرد.
موفقیت IBM PC مسیر صنعت کامپیوتر را برای همیشه تغییر داد. این محصول نهتنها کامپیوترهای شخصی را استانداردسازی کرد، بلکه زمینه را برای سلطهی معماری x86 و ظهور دو غول بزرگ صنعت، یعنی مایکروسافت و اینتل، فراهم ساخت. بسیاری از ویژگیهایی که امروز در کامپیوترهای شخصی مدرن میبینیم، ریشه در همان طراحی سال ۱۹۸۱ دارند.
