تویوتا با یک سند اختراع تازه سراغ ایدهای رفته که خودرو را از یک ابزار حملونقل فراتر میبرد و به دستیار ثبت تصویر تبدیل میکند. فناوری ثبتشده، چشم و سر راننده را دنبال میکند تا بفهمد نگاه او روی چه چیزی ثابت مانده و بعد همان سوژه را با دوربینهای بیرونی خودرو ثبت کند.
سند جدید تویوتا با شمارهی 2026/0261754 A1 در آمریکا ثبت شده است. ایدهی اصلی ساده بهنظر میرسد، اما پشت آن چند لایهی فنی و حریم خصوصی قرار گرفتهاند؛ از تطبیق نگاه راننده با زاویهی دید دوربینها گرفته تا ارسال عکس به یک تلفن همراه جفتشده، نه ذخیرهسازی داخل خودرو.
سناریویی که اختراع جدید تویوتا توصیف میکند، آشنا و روزمره است. راننده کنار جاده یک فورد موستانگ کلاسیک میبیند، برای لحظهای نگاهش را روی آن نگه میدارد و خودرو تشخیص میدهد همین سوژه مدنظر او بوده است. در اختراع تویوتا، فعالسازی سیستم میتواند با فرمان صوتی یا دکمه هم انجام شود، اما نقطهی اتکا همچنان همان نگاه راننده باقی میماند.
طرح تویوتا بر ترکیب دو سامانه تکیه دارد. دوربین داخل کابین، همان سختافزاری است که شرکت پیشتر برای سیستمهای ایمنی مبتنی بر نرمافزار به کار گرفته بود. این دوربین وضعیت سر و چشم را میخواند و یک خط دید دقیق میسازد. سپس دوربینهای بیرونی خودرو، همان چیزی را که در میدان دید قرار گرفته شناسایی میکنند.
اگر این دو لایه روی هم بنشینند، خودرو میتواند بدون دخالت دستی، سوژهی موردنظر را پیدا کند. نیازی به بالا آوردن گوشی، زومکردن یا تنظیم قاب نیست. نتیجه، از نگاه تویوتا، کاهش حواسپرتی است؛ راننده وقتی چیزی در کنار جاده توجهش را جلب میکند، لازم نیست برای گرفتن عکس به تلفن همراه دست ببرد.
متن سند تویوتا حتی از سطحی فراتر از یک دکمهی عکاسی سخن میگوید. راننده میتواند ترجیحات شخصی تعریف کند، از جمله قواعدی مانند ثبت خودکار خودروهای کلاسیک هر بار که در قاب ظاهر شوند. علاوه بر آن، پرونده به استفاده از رفتارهای پیشینِ ثبت تصویر و زمینههای دیگر اشاره دارد تا خودرو بفهمد در هر سفر چه چیزی برای راننده «مهم» به شمار میآید.
همین بخش، حساسترین قسمت طرح است. وقتی خودرو نهفقط به نگاه راننده، بلکه به سابقهی رفتاری او هم تکیه کند، مرز میان راحتی و پروفایلسازی باریک میشود. سند از اتصال احتمالی به سوابق سلامت یا تاریخچهی مرورگر تلفن همراه هم حرف میزند تا حدس بزند چه چیزی احتمالا توجه راننده را جلب میکند. در عمل، چنین پیوندی میتواند پرسشهای تازهای دربارهی رضایت کاربر، دامنهی دادههای مورد استفاده و نحوهی نگهداری اطلاعات ایجاد کند.
تویوتا در این پرونده صراحتا به ذخیرهسازی روی یک دستگاه همراه جداگانه اشاره میکند. چنین رویکردی، دستکم روی کاغذ، بخشی از نگرانیهای مربوط به نگهداری طولانیمدت آرشیو تصاویر داخل خودرو را کاهش میدهد. بااینحال، انتقال عکسها به تلفن همراه هم بهتنهایی همهی پرسشها را حل نمیکند. مسیر دادهها، سطح دسترسی و ارتباط احتمالی با پروفایلهای کاربری، همچنان زیر ذرهبین میماند.
شما این ایدهی تویوتا را کاربردی میدانید یا نگران حریم خصوصی هستید؟
