مالکیت یا اجاره؟ وقتی امکانات خودروها، اشتراکی میشود
خرید یک خودرو کارکرده در گذشته بهمعنای پذیرش تمام ویژگیهای فیزیکی و فنی نصبشده در کارخانه بود؛ اما ظهور خودروهای مبتنیبر نرمافزار (SDV) این معادله را تغییر داده است. در این کلاس جدید از وسایل نقلیه، خودروسازان میتوانند ویژگیهای مختلفی از ارتقای قوای محرکه تا ابزارهای رفاهی را تنها به شرط پرداخت هزینه در اختیار مشتریان قرار دهند؛ تغییری که پرسشهای مهمی را دربارهی سرنوشت آپشنهای فعالشده پس از فروش خودرو به مالک دوم یا سوم ایجاد میکند.
حدود ۴۵ درصد از خودروسازان و تأمینکنندگان قطعات، گذار به خودروهای مبتنیبر نرمافزار را بهعنوان اولویت استراتژیک نخست خود تعیین کردهاند. این آمار نشاندهندهی تلاش صنعت خودرو برای دستیابی به درآمدهای پایدار و تکرارشونده است. بررسی عملکرد برندهای بزرگی مانند جنرال موتورز و فورد نشان میدهد که رویکرد انتقال این قابلیتها به سیاستهای فنی هر شرکت بستگی دارد.
سیستم رانندگی خودکار سوپر کروز جنرال موتورز، در صورت منقضینشدن دورهی اشتراک، به مالک دوم خودرو منتقل میشود. این فناوری با تکیه بر نقشههای لایدار، جیپیاس، دوربین و حسگرها، هدایت خودرو، شتابگیری و ترمز را در بزرگراههای تحت پوشش مدیریت میکند. سوپر کروز در بیش از ۱٫۲ میلیون کیلومتر از بزرگراههای ایالات متحده و کانادا فعال است و برای برخی مدلهای کادیلاک، شورولت، جیامسی و بیوک ارائه میشود.
خریداران خودروهای واجد شرایط، سه سال اشتراک رایگان سوپر کروز دریافت میکنند و پس از پایان این دوره، باید ماهانه ۲۵ دلار برای فعالسازی مجدد بپردازند. جنرال موتورز پیشبینی میکند که تعداد مشترکان پولی این سیستم تا پایان سال ۲۰۲۶ از مرز ۸۵۰ هزار نفر بگذرد و درآمد سالانهی حاصل از آن به نزدیک ۴۰۰ میلیون دلار برسد.
فناوری کمکرانندهی بلوکروز فورد نیز رویکرد مشابهی دارد و اشتراک آن بهجای خریدار، به شمارهی شناسایی خودرو (VIN) متصل است. مالکان فورد موستانگ Mach-E تأیید کردهاند که زمان باقیمانده از اشتراک سیستم هنگام فروش خودرو منتقل میشود. مالک جدید برای فعالسازی مجدد باید تنظیمات کارخانه را بازیابی و یک حساب کاربری جدید در برنامهی فوردپاس ثبت کند.
