بهترین گوشی مناسب عکاسی و فیلم‌برداری در بازار ایران [آبان ۱۴۰۵]

از آن‌جایی که شیائومی علاقه‌ی عجیبی به عرضه گوشی‌های خود با نام‌ها و برندهای مختلف، حتی در برهه‌های زمانی مختلف با نام‌های جدید دارد، مدتی پس‌از معرفی سری ردمی نوت ۱۴، عضو جامانده از این سری یعنی ردمی نوت ۱۴ اس را نیز روانه بازار کرد. این گوشی از نظر فنی دقیقا با نسخه‌ی 4G ردمی نوت ۱۳ پرو یکسان است و چینی‌ها درنظر داشته‌اند تا این گوشی به‌عنوان یک مدل جدید از خانواده ردمی نوت ۱۴ شناخته شده اما در جایگاهی پایین‌تر از نسخه‌ی پرو قرار گرفته و به‌حیاتش ادامه دهد.

بنابراین این گوشی با ابعاد و شکل و شمایل تقریبا مشابه با ردمی نوت ۱۳ پرو، از همان تراشه Helio G99، صفحه‌نمایش ۶٫۶۷ اینچی OLED با نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز و وضوح FHD و دوربین اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی استفاده می‌کند و در سایر مشخصات فنی و ویژگی‌ها تغییری دیده نمی‌شود. اما از نظر فیزیکی وزن کمتر و یکسان با پوکو M6 پرو دارد که حتی این گوشی نیز از پلتفرم یکسان با ردمی نوت 14S و 13 پرو بهره می‌برد. بنابراین تفاوت اصلی این گوشی در نسخه‌ی اندرویدی است که این گوشی اجرا کرده و جدیدتر محسوب می‌شود.

عرضه گوشی A36 در اسفند ۱۴۰۳ دوباره نشان داد که سامسونگ تنها روی بهبود تجربه کاربری بلندمدت دستگاه‌های خود تمرکز دارد که رسیدن به آن با چنین سخت‌افزارهای ضعیفی در حاله‌ای از ابهام است. A36 سامسونگ با اندکی پیشرفت به روشنایی ۱۲۰۰ نیت در پنل خود می‌رسد و استفاده از محافظ گوریلا گلس ویکتوس پلاس و ارائه پشتیبانی نرم‌افزاری کم‌نظیر ۶ ساله نیز گامی رو‌به‌جلو اما بسیار محدود نسبت به نسل پیشین به‌حساب می‌آید. همچنین جایگزینی تراشه اگزینوس با اسنپدراگون ۶ نسل ۳، اگرچه انقلابی نیست، پایداری حرارتی و گرافیکی بهتری را به ارمغان آورده است.

با این‌ حال در روی دیگر سکه، گلکسی A36 در نبرد سخت‌افزاری با رقبای چینی مانند پوکو X7 پرو، به‌دلیل استفاده از استاندارد قدیمی حافظه UFS 2.2 و پردازنده مرکزی فوق‌العاده ضعیف‌تر عقب می‌ماند. این محدودیت‌های فنی در کنار قیمت گوشی سامسونگ A36 که آن را در خطر هم‌پوشانی با مدل قدرتمندتر گلکسی A56 قرار می‌دهد، باعث شده است تا این محصول علی‌رغم نقاط قوتش، انتخابی ایده‌آل برای کاربران با اولویت گیمینگ یا سرعت پردازش بالا نباشد.

موتورولا Edge 60 Fusion سادگی طراحی و کیفیت ساخت بالا را با سخت‌افزاری متعادل ترکیب کرده است. بدنه‌ی باریک و سبک آن حس گوشی‌های پریمیوم را به‌کاربر القا می‌کند. همچنین صفحه‌نمایش P-OLED با وضوح 1.5K و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز در نگاه اول توجه علاقه‌مندان به گوشی‌هایی با صفحه‌نمایش اج را جلب می‌کند؛ رنگ‌ها شفاف و چشم‌نوازند و حاشیه‌ی بسیار باریک نمایشگر باعث شده Edge 60 Fusion ظاهری شبیه به پرچم‌داران داشته باشد. از همه مهم‌تر روشنایی این صفحه‌نمایش به عدد خیره کننده ۴۵۰۰ نیت نیز می‌رسد.

دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی گوشی موتورولا با لرزش‌گیر اپتیکال (OIS) عملکردی پایدار و دقیق دارد. در نور مناسب، عکس‌ها شارپ و رنگ‌ها طبیعی‌اند، اما در محیط‌های تاریک، خروجی کمی از رده‌های بالاتر پایین‌تر است. دوربین فوق‌عریض ۱۳ مگاپیکسلی و سلفی ۳۲ مگاپیکسلی هم برای استفاده‌ی روزمره و شبکه‌های اجتماعی کاملاً پاسخ‌گو هستند. Edge 60 Fusion شاید بهترین گوشی عکاسی در رده‌ی خود نباشد، اما قطعاً جزو متعادل‌ترین‌ها از نظر کیفیت تصویر و سرعت فوکوس محسوب می‌شود.

گوشی سامسونگ گلکسی A56؛ محبوب‌ترین میان‌رده بازار که حالا بسیار سبک‌تر (حتی سبک‌تر از A54) و البته نازک‌تر از نسل قبل شده است و ترکیب آن با فریم آلومینیومی و بدنه‌ی شیشه‌ای از گوریلا گلس ویکتوس پلاس، حس‌وحال پریمیوم‌تری به‌کاربر منتقل می‌کند. یکی دیگر از تغییراتی‌ که در ظاهر این گوشی به‌چشم می‌خورد، به‌هم پیوستن ماژول‌های دوربین و شکل‌دادن یک ماژول کپسولی‌شکل واحد است که البته بیرو‌ن‌زدگی زیادی هم از بدنه دارد.

تغییرات باطنی سامسونگ آ56 از پیشرفت‌های اندک و ناچیز این گوشی خبر می‌دهند؛ برای مثال تراشه‌ی Exynos 1580 نسبت به قبل بهبود چشمگیری را تجربه نمی‌کند، البته واحد گرافیکی پیشرفت‌های خوبی داشته اما به‌اندازه‌ای نیست که بتوانیم A56 را رقیب گوشی‌های بسیار قدرتمندتر و گیمینگ‌محوری چون پوکو X7 پرو بدانیم. با این‌حال براساس بررسی گلکسی A56 این گوشی در استفاده‌های بی‌درنگ و بدون وقفه، جابجایی سریع بین برنامه‌ها و اجرای بازی‌های پرطرفدار با تنظیمات گرافیکی متوسط پاسخگویی و پایداری خوبی دارد.

در ردمی نوت ۱۵ پرو می‌شود نشانه‌های بلوغ تدریجی سری ردمی نوت را به‌وضوح دید؛ جایی که شیائومی به‌جای اضافه‌کردن قابلیت‌های تزئینی، سراغ اصلاح تصمیم‌های قبلی رفته است. تخت شدن نمایشگر OLED بزرگ با نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز، یکی از همان تغییرهایی است که شاید در معرفی‌ها کم‌اهمیت جلوه کند، اما در استفاده‌ی روزمره تفاوتش را نشان می‌دهد. لمس دقیق‌تر، کنترل بهتر لبه‌ها و تجربه‌ی بصری یکدست‌تر، باعث شده این گوشی حس کار با محصولی پخته‌تر و کم‌دردسرتر را منتقل کند.

در بخش سخت‌افزار، استفاده از تراشه‌ی Dimensity 7400 Ultra نشان می‌دهد شیائومی به تعادل میان قدرت و مصرف انرژی توجه داشته است. این چیپست در کنار ۸ یا ۱۲ گیگابایت رم، عملکردی روان در کاربری روزانه، مولتی‌تسکینگ و حتی بازی‌های نیمه‌سنگین ارائه می‌دهد؛ بدون آن‌که گوشی بیش‌ازحد داغ شود یا باتری را با سرعت تخلیه کند. حافظه‌ی داخلی پرحجم نیز باعث می‌شود نوت ۱۵ پرو برای کاربرانی که گوشی را ابزار اصلی کار و سرگرمی می‌دانند، محدودکننده نباشد.

گلکسی A57 از آن دسته گوشی‌هایی است که تلاش نمی‌کند با اعداد عجیب یا قابلیت‌های تبلیغاتی شما را شگفت‌زده کند؛ بلکه هدفش این است که هر روز، بدون دردسر، همان چیزی باشد که از یک گوشی انتظار دارید. نمایشگر روان ۱۲۰ هرتزی، شارژ سریع، باتری بادوام و سخت‌افزاری که از پس اغلب نیازهای روزمره و حتی بازی‌های نیمه‌سنگین برمی‌آید، باعث شده‌اند A57 بیشتر از آنکه یک گوشی هیجان‌انگیز به‌نظر برسد، همراهی قابل اعتماد باشد. این همان ویژگی‌ای است که بسیاری از کاربران بعد از چند ماه استفاده، بیشتر از هر قابلیت دیگری قدر آن را می‌دانند.

اما جذاب‌ترین ویژگی Galaxy A57 را نباید در جدول مشخصات فنی جست‌وجو کرد؛ برگ برنده‌ی واقعی آن، آرامشی است که از اکوسیستم سامسونگ، بروزرسانی‌های نرم‌افزاری منظم و کیفیت ساخت قابل اتکا به دست می‌آورید. البته اگر همین حالا یکی از مدل‌های جدید سری A را در اختیار دارید، بهتر است هیجان معرفی یک محصول تازه شما را به خرید عجولانه نکشاند؛ زیرا تفاوت نسل‌ها همیشه به اندازه‌ای نیست که هزینه ارتقا را توجیه کند. A57 برای کسانی ساخته شده که می‌خواهند چند سال بدون دغدغه از آن استفاده کنند، نه برای کسانی که هر سال به‌دنبال تعویض گوشی هستند.

شیائومی 17T با تمرکز بر عکاسی، نمایشگر باکیفیت و شارژدهی طولانی، ترکیب متعادلی از امکانات را ارائه می‌دهد. تراشه‌ی Dimensity 8500-Ultra با فرآیند ساخت ۴ نانومتری، قدرت کافی برای اجرای بازی‌ها، برنامه‌های سنگین و استفاده‌ی روزمره فراهم می‌کند و حافظه‌ی UFS 4.1 نیز به سرعت بارگذاری برنامه‌ها کمک می‌کند. نمایشگر ۶٫۵۹ اینچی OLED با وضوح 1.5K، نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز و پشتیبانی از Dolby Vision، تصاویر واضح و رنگ‌های زنده‌ای نمایش می‌دهد. بااین‌حال، بخش دوربین یکی از ویژگی‌های شاخص این گوشی است؛ حسگر اصلی ۵۰ مگاپیکسلی Light Fusion 800 با لرزش‌گیر اپتیکال در کنار دوربین تله‌فوتوی پریسکوپی ۵۰ مگاپیکسلی با فاصله‌ی کانونی معادل ۱۱۵ میلی‌متر و دوربین اولتراواید ۱۲ مگاپیکسلی قرار گرفته است. همکاری با لایکا و امکان ثبت تصاویر RAW نیز کنترل بیشتری روی سبک عکاسی و ویرایش تصاویر در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

باتری سیلیکون‌کربنی ۶۵۰۰ میلی‌آمپرساعتی، ظرفیت مناسبی برای استفاده‌ی طولانی‌مدت دارد و شارژ سریع ۶۷ واتی نیز زمان انتظار برای شارژ مجدد را کاهش می‌دهد. پشتیبانی از شارژ معکوس سیمی ۲۲٫۵ واتی، استاندارد IP68 و قابلیت فیلم‌برداری 4K با HDR10+ و Log، این مدل را به گزینه‌ای کاربردی برای کاربران علاقه‌مند به تولید محتوا تبدیل می‌کند. البته با وجود دوربین‌های متنوع، عملکرد واقعی آن در عکاسی به پردازش تصویر و شرایط نوری هم وابسته است و نباید صرفاً بر اساس تعداد مگاپیکسل قضاوت کرد. شیائومی 17T برای افرادی مناسب است که در کنار عملکرد پردازشی مطلوب، دوربین تله‌فوتوی کاربردی، باتری پرظرفیت و نمایشگر باکیفیت می‌خواهند؛ به‌خصوص اگر قیمت آن در مقایسه با پرچم‌داران، اختلاف معناداری داشته باشد.

گلکسی S25 FE را شاید بتوان کم‌فروغ‌ترین فن‌ادیشن سامسونگ طی سال‌های اخیر به‌حساب آورد. از نظر سخت‌افزاری این گوشی کمترین تغییرات را نسبت‌به نسل گذشته تجربه می‌کند به‌طوری‌که حتی می‌توان جابجایی از تراشه Exynos 2400e به 2400 عادی را نادیده گرفت؛ تراشه‌ای که در نسخه‌های پایه و پلاس گلکسی S24 استفاده شد. کره‌ای‌ها حتی تمایلی برای به‌کاربردن Exynos 2500 از خود نشان نداده‌اند با این‌حال اذعان کرده‌اند برای عملکرد بهینه‌تر و پایدارتر، محفظه‌ی بخار را تا ۱۰ درصد بزرگ‌تر کرده‌اند که خوشبختانه نتیجه داده و سرانجام با ناپایداری و افت عملکرد خداحافظی می‌کند

از تغییری که بیشتر از همه به‌چشم می‌آید، می‌توان به افزایش ظرفیت باتری از ۴۷۰۰ به ۴۹۰۰ میلی‌آمپر ساعت و پشتیبانی از شارژ سریع ۴۵ وات اشاره کرد که تاثیر چشم‌گیری در بهبود شارژدهی نداشته است. گفتنی‌است که این باتری همچنان لیتیوم-یونی است. حتی دوربین‌های تله‌فوتو و اولتراواید از نسخه‌ی ابتدایی سری FE بدون تغییر مانده‌اند. اگرچه وسعت تغییرات کم بوده اما فن‌ادیشن جدید سامسونگ حالا بیشتر از هر زمان دیگری به‌خانواده پرچمداران سری S نزدیک‌تر شده تا حداقل از نظر ظاهری جذاب‌تر و خوش‌ساخت‌تر از قبل به‌نظر بیاید. برای مثال حاشیه‌های اطراف بازهم باریک‌تر شده‌اند و ضخامت و وزن دستگاه نیز کاهش قابل توجهی داشته است.

گلکسی S26 اولترا تازه‌ترین پرچم‌دار سامسونگ است که در تاریخ ۷ اسفند ۱۴۰۴ معرفی شد. از نظر ظاهری، S26 اولترا تفاوت چندانی با نسل قبل ندارد. فریم تیتانیومی همچنان حضور دارد ولی حالا گوشه‌های گوشی کمی خمیده‌تر شده‌اند تا در دست گرفتن گوشی راحت‌تر باشد. با وجود شباهت کلی طراحی، شاهد کاهش وزن و نازک‌تر شدن گوشی هستیم. نمایشگر ۶/۹ اینچی با وضوح ۱۴۴۰ در ۳۱۲۰ پیکسل و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز هنوز یکی از بهترین‌ نمایشگرهای دنیا است اما حالا با وجود قابلیت Privacy Display جذابیت بیشتری دارد.

قلب تپنده‌ی S26 اولترا، تراشه‌ی اسنپ‌دراگون ۸ الیت نسل ۵ است که توانایی انجام سنگین‌ترین پردازش‌ها را بدون مشکل دارد. پشتیبانی از شارژر ۶۰ واتی و قابلیت جذاب Horizon Lock در دوربین‌ها، همگی از تغییرات جذاب این نسل از پرچمداران سامسونگ به‌شمار می‌روند.

وان‌پلاس ۱۵ همانطور که از ظاهرش مشخص است، اندکی روحیه‌ی رقابت در بخش گوشی وان پلاس ۱۵ که در آبان ۱۴۰۴ به بازار عرضه شده، با رویکردی جسورانه در طراحی تخت و حذف نمایشگر‌های خمیده تلاش کرده است تا استاندارد‌های جدیدی را در ارگونومی و دوام با گواهی IP69K تعریف کند. این دستگاه با تجهیز به تراشه Snapdragon 8 Elite Gen 5 و باتری عظیم ۷۳۰۰ میلی‌آمپرساعتی، در بخش پردازشی و شارژدهی جهش بزرگی نسبت به نسل قبل و حتی رقبای قدرتمندی مانند Galaxy S25 Ultra داشته است. استفاده از سیستم خنک‌کننده بهینه و نرخ نوسازی ۱۶۵ هرتز، آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای گیمر‌ها تبدیل می‌کند؛ هرچند داغ‌شدن بدنه در فشار‌های سنگین طولانی همچنان چالشی قابل‌توجه است.

با این حال، قطع همکاری با Hasselblad و استفاده از سنسور‌های کوچک‌تر در بخش دوربین، پاشنه آشیل این پرچمدار محسوب می‌شود. اگرچه وان‌پلاس ۱۵ در نور روز و فیلم‌برداری عملکرد قابل‌قبولی دارد، اما در عکاسی نور کم و ثبت جزئیات سایه‌ها، قافیه را به رقبای هم‌رده می‌بازد. این گوشی در کانفیگ‌های متعددی با قیمت ۸۹۹ الی ۹۹۹ دلار برای نسخه‌های ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایتی در بازار‌های جهانی عرضه شده که تعادلی بحث‌برانگیز میان قدرت سخت‌افزاری خیره‌کننده و عقب‌گرد در بخش دوربین ایجاد کرده است و خرید آن را به اولویت‌های کاربر وابسته می‌کند.

شیائومی 17T Pro را می‌توان پرچم‌داری متمرکز بر عملکرد، دوربین و شارژ سریع دانست؛ ترکیبی که با تراشه‌ی ۳ نانومتری Dimensity 9500 و معماری All-Big-Core، توان پردازشی بالایی برای بازی، اجرای هم‌زمان برنامه‌های سنگین و پردازش‌های هوش مصنوعی فراهم می‌کند. نمایشگر ۶٫۸۳ اینچی OLED با وضوح 1.5K، نرخ نوسازی ۱۴۴ هرتز، عمق رنگ ۱۲ بیت و پوشش کامل DCI-P3 نیز بیشتر از یک نمایشگر صرفاً سریع است و برای بازی، تماشای محتوای HDR و کارهای چندرسانه‌ای تجربه‌ای باکیفیت ارائه می‌دهد. نقطه‌ی قوت دیگر، دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی با حسگر 1/1.31 اینچی و لرزش‌گیر اپتیکال است که در کنار تله‌فوتوی پریسکوپی ۵۰ مگاپیکسلی با زوم اپتیکال ۵ برابری، مجموعه‌ای انعطاف‌پذیر برای عکاسی فراهم می‌کند؛ به‌خصوص برای سوژه‌های دور که بسیاری از گوشی‌های هم‌رده در آن‌ها به زوم دیجیتال وابسته‌اند.

در استفاده‌ی روزمره، باتری ۷۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی سیلیکون-کربن احتمالاً یکی از کاربردی‌ترین ویژگی‌های 17T Pro است؛ ظرفیت بالا در کنار شارژ سیمی ۱۰۰ واتی و شارژ بی‌سیم ۵۰ واتی باعث می‌شود هم دوام شارژ خوبی داشته باشد و هم زمان انتظار برای شارژ مجدد کوتاه بماند. شیائومی برای سیستم خنک‌کننده نیز از 3D IceLoop استفاده کرده تا عملکرد تراشه در بارهای سنگین پایدارتر بماند؛ موضوعی که برای بازی طولانی و پردازش‌های سنگین اهمیت بیشتری از اعداد بنچمارک دارد. در بخش فیلم‌برداری نیز امکان ضبط ویدیو 8K با نرخ ۳۰ فریم و ویدیو 4K با نرخ ۱۲۰ فریم، به همراه ضبط Log، امکاناتی فراتر از کاربری معمول در اختیار تولیدکنندگان محتوا قرار می‌دهد. البته با وزن ۲۱۹ گرم و ضخامت ۸٫۲۵ میلی‌متر، با گوشی باریکی مواجه نیستیم و ابعاد بزرگ نمایشگر نیز استفاده‌ی یک‌دستی را دشوارتر می‌کند. در مجموع، 17T Pro برای کاربری که عملکرد بالا، دوربین تله‌فوتوی جدی، نمایشگر سریع و باتری بسیار پرظرفیت را هم‌زمان می‌خواهد، محصول متوازنی است و مزیت آن فقط به قدرت پردازشی یا قابلیت‌های AI محدود نمی‌شود.

آیفون ۱۷ پرو مکس نمایانگر تغییر مسیر اساسی و بحث‌برانگیزی در فلسفه‌ی طراحی اپل است؛ زیبایی‌شناسی و حس لوکس‌بودن که همواره از مشخصه‌های اصلی آیفون‌های پرچمدار بود، فدای اهداف مهندسی شده؛ بدنه‌ی یکپارچه‌ی آلومینیومی، حس پریمیوم تیتانیوم نسل قبل را انتقال نمی‌دهد و طراحی ماژول دوربین موسوم، ظاهری ناآشنا و غیرمتعارف به دستگاه بخشیده که هویت بصری محصولات اپل را به چالش می‌کشد.

مصالحه‌ی اپل در طراحی، راه را برای جهش عملکردی بی‌نظیری هموار کرده؛ آیفون ۱۷ پرو به‌لطف تراشه‌ی قدرتمند A19 Pro و سیستم خنک‌کننده‌ی «محفظه‌ی بخار» و ضریب انتقال حرارت فوق‌العاده بالای آلومینیوم، پایداری عملکرد بسیار خوبی دارد و کمتر از گذشته داغ می‌کند. باتری در نسخه‌ی eSIM آیفون ۱۷ پرومکس، از مرز ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعت عبور کرده است و رکوردهای شارژدهی را جابه‌جا می‌کند.

آیفون ۱۸ پرو پرچم‌دار جدید اپل با نمایشگر ۶٫۳ اینچی Super Retina XDR OLED و نرخ نوسازی تطبیقی ۱۲۰ هرتز، تجربه‌ای سریع و روان در پیمایش، اجرای برنامه‌ها و بازی‌ها ارائه می‌دهد و تراشه‌ی A20 Pro نیز توان پردازشی بالایی برای استفاده‌ی روزمره و کارهای سنگین در اختیار می‌گذارد. نقطه‌ی قوت مهم این نسل، مجموعه‌ی دوربین‌های آن است؛ هر سه دوربین اصلی، اولتراواید و تله‌فوتو ۴۸ مگاپیکسلی هستند و دوربین اصلی با دیافراگم متغیر می‌تواند در شرایط نوری مختلف کنترل بهتری روی نوردهی و عمق میدان داشته باشد. تله‌فوتوی پریسکوپی ۱۰۰ میلی‌متری نیز برای عکاسی پرتره و ثبت سوژه‌های دور کاربردی است و در کنار قابلیت‌های پردازش تصویر اپل، انعطاف بیشتری نسبت به یک مجموعه دوربین معمولی ایجاد می‌کند. در بخش فیلم‌برداری هم امکانات حرفه‌ای مانند ProRes RAW و Apple Log 2، بیشتر برای تولیدکنندگان محتوا اهمیت دارند؛ در حالی که کاربر عادی بیشتر از کیفیت عکس‌ها، ویدئوهای پایدار و عملکرد سریع دوربین بهره می‌برد.

در استفاده‌ی روزمره، ترکیب سخت‌افزار قدرتمند، نمایشگر ۱۲۰ هرتزی، دوربین‌های پیشرفته و شارژ سریع باعث می‌شود آیفون ۱۸ پرو یکی از کامل‌ترین گزینه‌های اپل برای کاربرانی باشد که می‌خواهند چند سال بدون نگرانی از افت عملکرد از گوشی خود استفاده کنند. باتری با دوام اعلام‌شده تا ۳۶ ساعت پخش ویدئو نیز برای استفاده‌ی طولانی‌مدت مناسب است و مقاومت IP68 در برابر آب و گردوغبار، خیال کاربر را در استفاده‌ی روزمره راحت‌تر می‌کند. البته بخش زیادی از امکانات حرفه‌ای دوربین و فیلم‌برداری برای کاربر معمولی ضروری نیست و تفاوت تجربه‌ی آن با مدل‌های ارزان‌تر آیفون همیشه به اندازه‌ی اختلاف قیمت محسوس نخواهد بود؛ بنابراین ارزش خرید این مدل بیشتر برای کسانی توجیه دارد که بهترین عملکرد، دوربین پیشرفته‌تر، نمایشگر ProMotion و امکانات حرفه‌ای‌تر را می‌خواهند و قصد دارند گوشی را برای چند سال نگه دارند.

Vivo X300 Ultra عملاً با هدف عکاسی حرفه‌ای طراحی شده و سیستم دوربینش مهم‌ترین دلیل برای توجه به این گوشی است. در پنل پشتی سه دوربین اصلی با اپتیک ZEISS قرار گرفته‌اند؛ دوربین فوق‌عریض ۵۰ مگاپیکسلی (حسگر بزرگ Sony LYTIA 818)، دوربین اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی (حسگر Sony LYTIA 901) و تله‌فوتوی ۲۰۰ مگاپیکسلی (حسگر ۱/۱.۴ اینچی). هر سه دوربین اصلی به لرزش‌گیر اپتیکال مجهزند و تله‌فوتو از لرزش‌گیری ۳ درجه‌ای و فوکوس تعقیبی ۶۰ فریم‌برثانیه استفاده می‌کند. ترکیب فاصله‌های کانونی ۱۴، ۳۵ و ۸۵ میلی‌متر باعث شده برخلاف بسیاری از گوشی‌ها، X300 Ultra فقط روی دوربین اصلی قدرتمند تکیه نکند و برای منظره، عکاسی خیابانی، پرتره و سوژه‌های دور، ابزار مناسبی در اختیار عکاس بگذارد. حتی دو تله‌کانورتر ZEISS با فاصله‌ی کانونی معادل ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی‌متر نیز برای آن عرضه شده‌اند که نشان می‌دهد Vivo این محصول را واقعاً به‌عنوان یک دوربین موبایلی حرفه‌ای توسعه داده است.

در بخش فیلم‌برداری نیز X300 Ultra چیزی فراتر از یک گوشی پرچم‌دار معمولی ارائه می‌دهد؛ ضبط 4K با نرخ ۱۲۰ فریم‌برثانیه، ویدئوی ۱۰ بیتی Log، Dolby Vision و حالت Pro Video در کنار امکان استفاده از چند فاصله‌ی کانونی، دست عکاس و فیلم‌بردار را برای تولید محتوای جدی‌تر باز می‌گذارد. پردازنده‌ی Snapdragon 8 Elite Gen 5 با لیتوگرافی ۳ نانومتری نیز قدرت پردازشی لازم برای پردازش سنگین تصاویر و ویدئو را فراهم می‌کند و در کنار ۱۶ گیگابایت رم LPDDR5X Ultra Pro و حافظه‌ی UFS 4.1، از نظر سخت‌افزاری در سطح پرچم‌داران ۲۰۲۶ قرار می‌گیرد. باتری ۶۶۰۰ میلی‌آمپرساعتی، شارژ ۱۰۰ واتی و شارژ بی‌سیم ۴۰ واتی هم برای یک گوشی با چنین تمرکز سنگینی روی دوربین، مزیت مهمی محسوب می‌شوند. X300 Ultra بیشتر از آنکه صرفاً گوشی پرقدرتی باشد، یک دوربین حرفه‌ای با قابلیت‌های یک گوشی پرچم‌دار است و برای کاربری که کیفیت عکس، تنوع فاصله کانونی، کنترل دستی و فیلم‌برداری حرفه‌ای را در اولویت قرار می‌دهد، یکی از جذاب‌ترین گزینه‌های بازار به شمار می‌رود.