پیشرفت ابزارهای هوش مصنوعی فرآیند ساخت رزومههای کاری را به قدری ساده کرده که اکنون کارفرمایان با انبوهی از درخواستهای کاملا مشابه و بینقص روبهرو هستند. این پدیده مدیران منابع انسانی را ناچار کرده است تا برای سنجش واقعی مهارت متقاضیان، دوباره به روشهای سنتی مانند آزمونهای حضوری و شبکهسازی روی آورند.
به نوشتهی بلومبرگ، هجوم رزومههای همشکل که با ابزارهای هوش مصنوعی تولید یا ویرایش شدهاند، تشخیص نیروی کارآمد را برای کارفرمایان دشوار کرده است. بررسیها نشان میدهد که بسیاری از شرکتها اکنون برای ارزیابی متقاضیان، به آزمونهای عملی زنده، معرفی از طریق آشنایان و ارتباطات حرفهای تکیه میکنند.
زویی مکلافلین، مدیر اجرایی مرکز شغلی مدرسه کسبوکار لندن، میگوید: «شبکهسازی همیشه مهم بوده، اما اکنون کاملا حیاتی شده است. اگر شغلی را واقعا میخواهید، باید قبل از ارسال درخواست، حداقل یک نفر در آن سازمان نام شما را شنیده باشد.»
آمارهای منتشرشده از سوی استارتاپ AmplifyME نشان میدهد حدود ۸۴ درصد از متقاضیان مشاغل حوزهی مالی در مراحل اولیهی شغلی، از ابزارهای هوش مصنوعی برای آمادهسازی درخواستها یا پاسخ به سوالات مصاحبه استفاده میکنند. این موضوع ریسک ردشدن رزومهها را به دلیل تشخیص نگارش ماشینی توسط کارفرما افزایش میدهد.
ربکا سیچیلیانو، مدیرعامل مؤسسهی کاریابی تایگر، میگوید: «در این رزومهها اغلب تکیه زیادی بر توصیفهای کلیشهای به جای دستاوردهای واقعی و قابل اندازهگیری وجود دارد و قالببندی آنها به طرز عجیبی یکدست است. ما به دنبال شواهدی از کارهای واقعی هستیم که فرد انجام داده است.»
دادههای شبکهی اجتماعی لینکدین نشان میدهد که یکسوم از نسل زد نداشتن شبکهی ارتباطی مناسب را بزرگترین مانع برای دستیابی به اولین شغل خود میدانند. بر اساس این آمار، احتمال استخدام کارجویانی که پیش از ارسال درخواست با یکی از کارکنان شرکت هدف ارتباط دارند، بیش از سه برابر دیگران است.
آنتونی چونگ، مدیر ارشد محتوا و فرهنگ در موسسه AmplifyME، میگوید: «تشخیص سیگنال اصلی از میان این همه هیاهو و رزومه مشابه تقریبا غیرممکن شده است. همین موضوع تقاضا برای ارزیابیهای مبتنی بر عملکرد را افزایش داده تا کارفرمایان بتوانند توانایی واقعی افراد را به جای تکیه بر کاغذ مشاهده کنند.»
