سقوط یک هواپیمای غیرنظامی در آمریکا؛ اختلال GPS یکی از عوامل حادثه بود

یک فروند هواپیمای دو موتوره‌ی ملخی Beechcraft King Air که از مرکز هوایی بین‌المللی راسول (ROW) به سمت فرودگاه منطقه‌ای سیرا بلانکا (SRR) در حرکت بود، پس از ورود به منطقه‌ی تحت تاثیر مانور جنگ الکترونیک ارتش آمریکا و از دست دادن سیگنال‌های ناوبری، به کوه برخورد کرد و تمام سرنشینان آن جان باختند.

بر اساس گزارش مقدماتی هیئت ملی ایمنی حمل‌ونقل ایالات متحده (NTSB)، خدمه‌ی پرواز و چندین هواپیمای دیگر در زمان حادثه با «اختلال شدید در سیستم‌های ناوبری» خود مواجه شدند که با اثرات ایجاد پارازیت روی جی‌پی‌اس مطابقت دارد.

کارشناسان می‌گویند این تداخل به طور مستقیم عامل سقوط نبود، اما به عنوان نخستین حلقه از زنجیره‌ی حوادثی شناخته می‌شود که به این فاجعه‌ی مرگبار ختم شد.

پرواز در تاریکی مطلق شب و بدون نور ماه آغاز شد که امکان جهت‌یابی بصری را برای خلبانان بسیار دشوار می‌کرد. هواپیما در ساعت ۲۳:۵۲ به پرواز درآمد و دو دقیقه بعد، خلبانان مجوز پرواز ابزاری (IFR) را دریافت کردند تا هدایت هواپیما را به جای نگاه کردن به بیرون، کاملا با تکیه بر تجهیزات کابین انجام دهند.

حدود نیمه‌شب، مرکز کنترل ترافیک هوایی آلبوکرکی به خدمه‌ی پرواز اعلام کرد که ۳۰۵ متر بالاتر از ارتفاع تعیین‌شده پرواز می‌کنند. خلبانان ضمن تلاش برای اصلاح ارتفاع، گزارش دادند که سیگنال جی‌پی‌اس خود را به طور کامل از دست داده‌اند. در پی این موضوع، کنترل ترافیک هوایی مسیرهای جدیدی را برای فرود روی باند ۲۴ فرودگاه مقصد به آن‌ها ارائه داد.

پنج دقیقه پس از این مکالمه، کنترل ترافیک هوایی از ارتش خواست تا فعالیت‌های مربوط به ایجاد اختلال در جی‌پی‌اس را متوقف کند. با قطع پارازیت‌ها در ساعت ۱۲:۰۷ بامداد، سیستم‌های ناوبری هواپیما دوباره فعال شدند و خلبانان با اعلام مشاهده‌ی چراغ‌های شهر رویدوسو، تصمیم گرفتند پرواز خود را به حالت بصری (VFR) تغییر دهند.

خلبانان در حالی به سمت مقصد نهایی تغییر مسیر دادند که ارتفاع‌سنج هواپیما عدد ۲٬۹۹۳ متر را نشان می‌داد، اما به دلیل تاریکی مطلق متوجه نشدند که کوه‌های کاپیتان با ارتفاع بیش از ۳٬۰۴۸ متر درست میان آن‌ها و فرودگاه قرار دارد. آخرین داده‌های ثبت‌شده نشان می‌دهد هواپیما با سرعت ۲۷۷ کیلومتردرساعت در حال صعود از ارتفاع ۲٬۸۶۵ متری به ۲٬۹۹۴ متری بود که در ارتفاع ۳٬۰۳۲ متری، یعنی تنها ۷۰ متر پایین‌تر از ایستگاه رادیویی قله‌ی کوه، به کوه برخورد کرد.

بررسی‌ها نشان می‌دهد خلبانان احتمالا به دلیل استفاده از نورهای شهر رویدوسو برای جهت‌یابی و ناتوانی در دیدن کوه تاریک، عملیات کاهش ارتفاع را بسیار زود آغاز کردند و تلاش ناگهانی آن‌ها برای صعود پس از ناپدید شدن نورهای شهر، به دلیل سرعت بالا بی‌نتیجه ماند. این شرایط با حجم کاری بسیار بالای کنترل ترافیک هوایی که همزمان در حال هدایت سه هواپیمای آسیب‌دیده‌ی دیگر بر اثر پارازیت‌های ارتش بود، پیچیده‌تر شد.

به نظر شما افزایش استفاده از فناوری‌های جنگ الکترونیک و پارازیت‌های نظامی تا چه حد امنیت پروازهای مسافربری را در سراسر جهان به خطر می‌اندازد؟