وقتی کل بدنه بال می‌شود؛ طرح نهایی هواپیمای دوطبقه و کم‌مصرف هورایزن رونمایی شد

شرکت هوافضای آمریکایی ناتیلوس پس از جذب ۲۸ میلیون دلار سرمایه جدید، از تازه‌ترین نسخه‌ی بزرگ‌شده‌ی هواپیمای خود با طراحی بال یکپارچه با بدنه به نام هورایزِن اِوو (Horizon Evo) رونمایی کرد؛ هواپیمایی که اکنون به شکل دوطبقه طراحی شده است و می‌تواند هم‌زمان مسافر و بار حمل کند.

ناتیلوس تا امروز بیشتر در مرحله طراحی مفهومی فعالیت می‌کرد و هدفش ساخت هواپیماهایی بود که بتوانند رقیبی مدرن برای نمونه‌های رایج امروزی باشند. بیشتر هواپیماهای مسافربری فعلی بدنه‌ای استوانه‌ای و بال‌هایی جداگانه دارند؛ اما در طرح «بال‌آمیخته»، بال و بدنه در یک ساختار واحد ادغام می‌شوند.

در طراحی‌ ناتیلوس، کل بدنه در تولید نیروی برآ (نیرویی که هواپیما را در هوا نگه می‌دارد) نقش دارد. نتیجه این کار کاهش مقاومت هوا، مصرف سوخت کمتر، وزن سازه پایین‌تر، فضای داخلی بیشتر و پایداری بهتر است. این ویژگی‌ها از آنجایی که هزینه‌های عملیاتی را کاهش می‌دهند، برای خطوط هوایی اهمیت زیادی دارند.

طبق گزارش نیواطلس، ناتیلوس از سال ۲۰۱۶ ایده‌ی طراحی بال‌آمیخته را دنبال می‌کند. هدف اولیه شرکت افزایش ظرفیت حمل بار بدون ساخت هواپیماهای بسیار بزرگ و گران‌قیمت بود؛ زیرا هواپیماهای غول‌پیکر مانند جامبوجت‌ها محبوبیت گذشته را ندارند و بهره‌برداری از آن‌ها برای بسیاری از شرکت‌ها دشوار است.

درطول سال‌های اخیر نمونه‌های کوچک آزمایشی ساخته و آزمایش شده‌اند. در سال ۲۰۲۴ ناتیلوس از نسخه مفهومی هورایزن برای حمل حدود ۲۰۰ مسافر رونمایی کرد تا وارد رقابت بازار هواپیماهای باریک‌بدنه شود؛ همان بازاری که هواپیماهای تک‌راهرو در آن فعالیت می‌کنند و بیشترین تعداد پروازهای دنیا را تشکیل می‌دهند.

اکنون معرفی هورایزن اوو نشان می‌دهد پروژه از مرحله صرفاً مفهومی به سمت محصول واقعی و قابل دریافت مجوز پرواز حرکت کرده است. این نسخه «تکاملی» نام گرفته، زیرا تلاش می‌کند چالش‌های فنی و مقررات سختی را حل کند که مانع عملی شدن نسخه قبلی بودند.

مهم‌ترین تغییر در هورایزن اوو دوطبقه بودن آن است. عرشه بالایی به مسافران اختصاص دارد و عرشه پایینی برای حمل بار طراحی شده و می‌تواند ۱۲ کانتینر استاندارد هوایی LD3-45 را در خود جای دهد. هدف این است که هواپیما بتواند بدون تغییر در زیرساخت فرودگاه‌ها از همان گیت‌های معمول هواپیماهای باریک‌بدنه استفاده کند و شرکت‌های هواپیمایی نیز از تجهیزات و روش‌های استاندارد بارگیری بهره ببرند؛ موضوعی که برای کاهش هزینه‌ها و سرعت عملیات زمینی بسیار مهم است.

هورایزن اوو با دو موتور توربوفن کار می‌کند و بدنه آن از کامپوزیت‌های کربنی ساخته خواهد شد. طبق اعلام شرکت، حجم داخلی آن حدود ۴۰ درصد بیشتر از هواپیماهای باریک‌بدنه معمولی است. همچنین ادعا می‌شود مصرف سوخت ۳۰ درصد کمتر و هزینه‌های عملیاتی تا ۵۰ درصد پایین‌تر خواهد بود. سرعت پرواز کروز آن بین ۰٫۷۸ تا ۰٫۸۰ ماخ پیش‌بینی شده و برد پروازی‌اش حدود ۳۵۰۰ مایل دریایی (بیش از ۶۴۰۰ کیلومتر) است. بسته به چیدمان داخلی، این هواپیما می‌تواند بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ مسافر را در آرایش صندلی ۳-۳-۳-۳ جابه‌جا کند و ظرفیت حمل ۲۵ تن بار داشته باشد.

ناتیلوس اعلام کرده هدفش ورود این هواپیما به ناوگان شرکت‌های هواپیمایی در اوایل دهه ۲۰۳۰ است. این شرکت معتقد است بازار هواپیماهای باریک‌بدنه در آینده با کمبود حدود ۱۷هزار فروند هواپیما روبه‌رو خواهد شد و هورایزن اوو می‌تواند بخشی از این شکاف را پر کند.