ماهواره‌ی آزمایشی گوگل پس از راه‌اندازی تراشه‌های هوش مصنوعی در مدار، نخستین پاسخ خود را به زمین فرستاد.
گوگل نخستین پاسخ تولیدشده با هوش مصنوعی روی ماهواره‌ی آزمایشی خود را از مدار زمین دریافت کرد. ماهواره‌ی مجهز به تراشه‌های پردازشی گوگل توانست مدل «جما ۴» را اجرا کند و در پاسخ به یک فرمان متنی، شعری کوتاه درباره‌ی حضور در فضا بسازد.
ترجمه فارسییک دستاورد «سلام به جهان» برای پروژه‌ی سان‌کچر.
پس از پرتاب ماهواره‌ی نمونه اولیه‌مان در چند هفته‌ی پیش، حالا با موفقیت فرمانی به مدار فرستادیم، تی‌پی‌یو را راه‌اندازی کردیم، پرامپت را اجرا کردیم و نخستین پاسخ کامل‌مان را روی زمین دریافت کردیم: یک هایکو!
فرمان آزمایشی از مدل می‌خواست یک هایکو (شعر کوتاه) درباره‌ی حضور در فضا بنویسد. پاسخ ارسالی ماهواره چنین بود: «گوی آبی در پایین، جریان داده‌ها در سکوت و ظرافت، نور ستارگان هسته‌ام را تغذیه می‌کند.»
تولید شعر، هدف نهایی مأموریت نبود، اما روشی ساده و قابل‌بررسی برای اثبات راه‌اندازی سخت‌افزار، اجرای مدل و انتقال نتیجه از مدار به زمین فراهم کرد.
مهندسان گوگل چند فرمان دیگر را نیز آزمایش کردند. سروده‌های طنزآمیز با مضمون فضایی و درخواست‌های مرتبط با داده‌های تله‌متری در میان آزمون‌ها قرار داشتند. کنار هم قرار گرفتن چنین فرمان‌هایی نشان می‌دهد آزمایش اولیه هم توانایی تولید متن و هم دسترسی سامانه به اطلاعات عملیاتی ماهواره را بررسی کرده است.
پروژه‌ی سان‌کچر چه هدفی دارد؟
ماهواره بخشی از پروژه‌ی سان‌کچر به‌شمار می‌رود؛ ابتکاری آزمایشی که گوگل برای بررسی امکان استقرار دیتاسنترهای هوش مصنوعی در فضا دنبال می‌کند. ماهواره چند هفته پیش به مدار فرستاده شد و اکنون نخستین مرحله‌ی اجرای مدل روی سخت‌افزار مستقر در فضا را پشت سر گذاشته است.
پردازش در مدار می‌تواند بخشی از داده‌ها را بدون ارسال تمام ورودی‌های خام به ایستگاه زمینی انجام دهد. بااین‌حال، روشن شدن یک تراشه و تولید چند متن هنوز با بهره‌برداری از یک دیتاسنتر فضایی فاصله‌ی زیادی دارد. مدیریت گرما، تاب‌آوری در برابر پرتوهای فضایی، تأمین انرژی، ارتباط پایدار و هماهنگی میان چند ماهواره از موانع اصلی چنین معماری‌ای محسوب می‌شوند.
گوگل اعلام کرده مجموعه‌ای از آزمون‌ها را برای سنجش عملکرد TPU-ها زیر فشار حرارتی و در معرض تابش‌های مداری ادامه خواهد داد. محیط فضا می‌تواند رفتار قطعات الکترونیکی را تغییر دهد و پرتوهای پرانرژی نیز احتمال بروز خطا در حافظه یا محاسبات را افزایش می‌دهند. بنابراین، اجرای موفق یک فرمان تنها آغاز فرایند ارزیابی قابلیت اطمینان سخت‌افزار محسوب می‌شود.
