پدیده باورنکردنی: جوانان از هوش مصنوعی برای مدیریت ارتباطات حضوری استفاده میکنند
نسل جوان برای انجام دادن کارهای عمیقا انسانی مانند نوشتن پیامهای متنی و حتی یافتن موضوع گفتوگو در ملاقاتهای حضوری،به استفاده از هوش مصنوعی روی آورده است. بسیاری از این افراد که با درجات مختلفی از اضطراب اجتماعی دستوپنجه نرم میکنند، پیش از مواجهه با دیگران از چتباتها کمک میگیرند تا سناریوی گفتوگو را برای آنها بنویسد.
کارشناسان سلامت روان دربارهی این پدیده هشدار میدهند و آن را نشانهای از یک اپیدمی بیاعتمادی به خود میدانند. به باور متخصصان، صیقل دادن تمام گفتگوها با ابزارهای دیجیتال میتواند به از دست رفتن باور فرد به صدای واقعی خودش منجر شود.
نیهاریکا آباراجو، پژوهشگر ۲۰ سالهی حوزهی سرطان، از چتباتها برای نوشتن جملات آغازین در برنامههای دوستیابی و حتی یافتن موضوع صحبت در مهمانیها استفاده میکند. او گاهی در جریان گفتگوهای حضوری، وقتی بحث به کتاب یا مقالهای ناشناخته میرسد، سریعا خلاصهی تولیدشدهی هوش مصنوعی را مطالعه میکند تا رشتهی کلام را از دست ندهد.
آباراجو گفت: «باید همچنان مهارتهای ارتباطی و گفتگوی خود را حفظ کنید. میتوانید از چتجیپیتی برای تقویت این مهارتها کمک بگیرید، اما نباید بگذارید در تکتک لحظاتی که با فرد دیگری هستید، به شما بگوید چه بگویید.»
استفاده از پیامهای تولیدشدهی هوش مصنوعی در روابط عاطفی نیز چالشهای خاص خود را به همراه داشته است. آندریا والاس، مربی بدنسازی ۲۴ ساله در تگزاس، متوجه تغییر ناگهانی و بینقص شدن دستور زبان پیامهای یکی از دوستان نزدیکش شد که پیش از آن همواره با غلطهای املایی همراه بود.
والاس گفت: «امکان نداشت مردی که در نوشتن کلمات ساده مشکل داشت، ناگهان چنین پیام بینقصی بفرستد. پیامهای متنی باید ساختار نامنظمی داشته باشند، زیرا صمیمیت از همین غیررسمی بودن شکل میگیرد.»
لوکاس دوراک، دانشجوی ۲۲ سالهی مهندسی صنایع در دانشگاه نورثوسترن، با وجود استفادهی مداوم از فناوری، هرگز در پیامهای خود به شریک زندگیاش از هوش مصنوعی استفاده نمیکند. او میگوید شریک زندگیاش این کار را تنبلی، غیررمانتیک و حتی ترسناک میداند.
اشلی گلدن، روانشناس بالینی و استاد دانشگاه استنفورد، معتقد است چتباتها برای بهرهوری ساخته شدهاند، نه برای رابطه. واگذاری ارتباطات به این ابزارها میتواند نشاندهندهی بیتوجهی به طرف مقابل باشد و تحمل فرد را در برابر ابهامات رابطه کاهش دهد.
گلدن گفت: «اگر برای بررسی مناسب بودن یک پیام همواره آن را به هوش مصنوعی میدهید، به مرور به خودتان یاد میدهید که نمیتوان به برداشت و فهم خودتان اعتماد کرد.»
کالین لینکلن، دانشجوی ۲۰ سالهی علوم غذایی، از چتجیپیتی برای تلطیف لحن ایمیلهای تند خود استفاده میکند. او همچنین برای آمادگی پیش از قرارهای ملاقات یا گفتگوهای تنشزا، کارتهای یادداشت تهیه میکند، هرچند یک بار تکیه بر توصیههای چتبات در یک گفتگوی دوستانه نتیجهی معکوس داد.
الکساندرا فریدمن، مربی روابط اجتماعی در سیاتل، استفادهی محدود از هوش مصنوعی را برای تمرین گفتگوهای سخت مناسب میداند، اما تکیهی مداوم بر آن را رد میکند. او توصیه میکند کاربران به جای درخواست سناریوی کامل، از هوش مصنوعی بخواهند در قالب یک گفتگوی طبیعی با آنها تمرین کند.
فریدمن گفت: «احساس ناخوشایند بخشی از تجربهی انسانی است؛ چیزی که فناوری هرگز نمیتواند آن را لمس کند.»
