بررسی JBL Tour One M3؛ شاهکاری که فقط با «یک شرط» ارزش خرید دارد

جذاب‌ترین و هیجان‌انگیزترین ویژگی هدفون JBL Tour One M3 که آن را از رقبای لوکس بازار متمایز می‌کند، چیزی است که احتمالا دست من و شما به آن نخواهد رسید؛ فرستنده‌ی صوتی هوشمندی که در باندل گران‌تر عرضه می‌شود و اجازه می‌دهد صدای دستگاه‌های فاقد بلوتوث مثل کنسول‌های بازی یا کامپیوترهای قدیمی را روی هدفون داشته باشید و از نمایشگر لمسی آن به‌عنوان ریموت کنترل هدفون استفاده کنید.

در مدلی که ما بررسی کردیم از فرستنده‌ی صوتی هوشمند خبری نبود و بعید می‌دانم در بازار ایران هم به‌راحتی پیدا شود؛ اگر هم پیدا شود، پرداخت ۵۰ دلار اضافه برایش شاید چندان منطقی نباشد؛ اما نگران نباشید؛ حتی اگر این ویژگی نوآورانه را کنار بگذاریم، باز هم فاکتوری وجود دارد که برای خریداران هدفون‌های لوکس به‌شدت مهم است؛ عمر باتری.

هدفون Tour One M3 رکورددار طولانی‌ترین عمر باتری در بین هدفون‌های دورگوشی نیست؛ اما در برابر غول‌هایی مثل ایرپاد مکس، WH-1000XM5 سونی و حتی مدل جدیدتر XM6، عملکردی خیره‌کننده دارد و همین می‌تواند برگ برنده‌ی آن باشد.

اگر کیفیت صدا پایین باشد، هدفون روی گوش راحت نباشد یا سیستم حذف نویز ضعیف عمل کند، عمر باتری طولانی به چه کاری می‌آید؟ پس بیایید با هم ببینیم که آیا هدفون ۳۵۰ دلاری JBL واقعا ارزش خرید دارد یا خیر.

شاید در مقدمه با عمر باتری وسوسه‌تان کرده باشم؛ اما ترجیح می‌دهم بررسی هدفون JBL Tour One M3 را با ظاهر و راحتی شروع کنم؛ چرا که رنگ‌بندی‌ مشکی، موکا و آبی هدفون بسیار چشم‌نوازند؛ به‌ویژه رنگ آبی متالیک که وقتی برای اولین بار آن را از جعبه بیرون آوردم، واقعا دلبری می‌کرد.

آخرین تجربه‌ی من از خرید هدفون JBL به‌خاطر راحت‌نبودنش، تقریبا ناامیدکننده بود؛ فشار هدبند و کاپ‌ها آن‌قدر زیاد بود که تحملش بیش از یک ساعت غیرممکن می‌شد و عملا استفاده از هدفون را دشوار می‌کرد؛ خوشبختانه در Tour One M3 داستان فرق می‌کند.

هدبند Tour One M3، نرمی فوق‌العاده‌ای دارد و در استفاده‌های طولانی‌مدت اصلا روی سر ایجاد درد نمی‌کند؛ حتی می‌شود گفت هدبند آن از مدل XM5 سونی هم نرم‌تر است. بااین‌حال، فشار کاپ‌ها دور گوش کمی بیشتر از سونی احساس می‌شود؛ اما نه در حدی که آزاردهنده باشد. به‌نظر می‌رسد کاپ‌های سونی فضای تنفس بیشتری به گوش می‌دهند.

پرچم‌دار JBL از ترکیب دکمه‌های فیزیکی و کنترل‌های لمسی بهره می‌برد که عملکرد کلی خوبی دارند؛ اما خالی از ایراد نیستند؛ برای مثال، دستتان برای شخصی‌سازی کنترل‌های لمسی بسته است و تنها می‌توانید آن‌ها را از طریق اپلیکیشن غیرفعال کنید. حساسیت پنل‌های لمسی روی کاپ‌ها نیز نسبتا بالاست و گاهی با کوچک‌ترین تماس تصادفی، فعال می‌شوند.

یک باگ عجیب‌تر هم وجود دارد؛ اگر هدفون را از طریق اپلیکیشن خاموش کنید؛ درحالی‌که اسلایدر در وضعیت «روشن» قرار دارد، برای روشن کردن مجدد باید یک‌بار اسلایدر را به سمت خاموش و دوباره به سمت روشن بکشید! به نظرم استفاده از یک دکمه‌ی فشاری ساده، بسیار منطقی‌تر بود؛ با این حال، وضعیت همچنان بهتر از ایرپاد مکس است که اصلا دکمه‌ی خاموش/روشن ندارد.

احتمالا در بررسی‌های دیگر بخوانید که صدای Tour One M3 فوق‌العاده است و شانه‌به‌شانه‌ی پرچم‌داران اپل و سونی حرکت می‌کند؛ اما چیزی که من در این بررسی با نسخه‌ی فرم‌ور 4.2.0 کشف کردم این است که اگر قصد دارید با کیفیتی پایین‌تر از کدک LDAC به موسیقی گوش دهید، اصلا حس نخواهید کرد که با هدفون لوکس طرف هستید.

من ابتدا هدفون را با آیفون تست کردم که از LDAC پشتیبانی نمی‌کند و نهایت کیفیت آن در اسپاتیفای، 320kbps است. در کمال تعجب، صدا بسیار بی‌رمق‌تر از حد انتظار بود. در مقایسه با XM5 که تأکید زیادی روی بیس دارد، ضعف در پوشش بازه‌ی پایینی کاملا مشهود بود. بازه‌ی بالایی هم شفافیت لازم را نداشت و انگار صدا از پشت چند لایه پرده شنیده می‌شد. تنها پوشش فرکانس‌های میانی قابل‌قبول بود؛ اما برای ژانرهایی مثل هیپ‌هاپ، ارکسترال و به‌خصوص متال، به‌هیچ‌عنوان تجربه‌ی خوبی رقم نزد.

پس اگر گوشی شما از LDAC پشتیبانی نمی‌کند یا قصد ندارید از هدفون به‌صورت سیمی استفاده کنید، شاید بهتر باشد دور هدفون Tour One M3 را خط بکشید.

درایورهای دینامیک ۴۰ میلی‌متری JBL از درایورهای ۳۰ میلی‌متری XM5 بزرگ‌تر هستند و روی کاغذ پتانسیل جابه‌جایی هوای بیشتر و ایجاد دامنه‌ی دینامیکی وسیع‌تری را دارند؛ هرچند در عمل تفاوت چشمگیری احساس نمی‌شود. به‌طور کلی، صدای این هدفون دلنشین، پرحجم و گوش‌نواز است و برخلاف سونی که صدایی گرم و بیس‌محور دارد، JBL بیشتر به سمت صدای خنثی و متعادل تمایل دارد.

پوشش بازه‌ی پایینی حتی در حالت متعادل، همچنان جان‌دار و کوبنده است؛ مثلا در قطعه‌ی الکترونیک Mind Parade از ساندترک بازی Katana Zero، سینت‌بیس‌ها به‌خوبی شنیده می‌شوند و لایه‌های زیرین آن‌ها با عمقی لذت‌بخش احساس می‌شوند. هدفون به‌خوبی از پس پوشش فرکانس‌های پایین بدون ایجاد همپوشانی روی سایر فرکانس‌ها برمی‌آید و ضربات، حالتی پانچی و محکم دارند.

در ترک شلوغ و متال Wonders at Your Feet، پاسخ‌دهی درایورها به کیک-درام عالی است. ضربات پدال‌ها با کوبش سریع و افت مناسب اجرا می‌شوند؛ به‌طوری که لرزش و انرژی آن را در قفسه‌ی سینه حس می‌کنید، بدون اینکه صدای بیس، وضوح گیتارهای دیستورت‌شده را کدر کند.

نقطه‌‌‌قوت صدای JBL در بازه‌ی میانی است؛ میدرنج نه عقب‌رفته و نه بیش از حد اغراق‌شده؛ بلکه حضور فوق‌العاده‌ای دارد؛ مثلا در آلبوم پست‌راک و آکوستیک Unplugged from the Moon از گروه Kwoon، هدفون از جان و دل مایه می‌گذارد. صدای خواننده با بافتی مخملی و بسیار صمیمی شنیده می‌شود و تفکیک آن از صدای گیتار به قدری دقیق است که انگار در ردیف اول کنسرت نشسته‌اید.

اگر اولویت شما موسیقی‌ وکال‌محور و آکوستیک است، شفافیت میدرنج هدفون هدفون JBL Tour One M3 کاملا راضی‌تان خواهد کرد.

بازه‌ی تریبل در Tour One M3 هم به گونه‌ای تنظیم شده است که فضای کافی به موسیقی می‌دهد، بدون اینکه گوش را خسته کند؛ مثلا در قطعه‌ی سایکدلیک Sentient Oona، ریف‌های گیتار الکتریک درخشندگی لازم را دارند و افکت‌های صوتی در فضایی باز پخش می‌شوند.

در آهنگ پانک‌راک Devil in Midnight Mass، صدای سنج‌ها که معمولا پتانسیل تیز و آزاردهنده‌شدن را دارند، در اینجا با کنترلی عالی، شفاف و پرانرژی شنیده می‌شوند و خبری از تیز بودن یا صدای سوت آزاردهنده در ولوم‌های بالا نیست.

درنهایت، کیفیت صدای Tour One M3 به‌شرطی که موسیقی را به‌صورت Hi-Res گوش کنید، عالی است و در حد یک هدفون پرچم‌دار ظاهر می‌شود؛ اما درمقایسه با رقبا، XM5 در نوت‌های بیس، میزان جزئیات و کنترل دیستورشن عملکرد پخته‌تری دارد.

سیستم حذف نویز فعال (ANC) در هدفون JBL تقریبا هم‌رده با سونی عمل می‌کند و می‌تواند صدای باد و سروصدای قطار مترو را تا حد زیادی سرکوب کند؛ اما در حذف فرکانس‌های میانی، مثل صدای صحبت افراد، کمی ضعیف‌تر است؛ به‌طوری‌که اگر آهنگ ملایم گوش دهید، شاید صدای صحبت همکاران یا تایپ کردن آن‌ها را بشنوید؛ اما قدرت ANC به اندازه‌ای است که در محیط‌های شلوغ با موسیقی نسبتا بلند، سروصدای بیرون مزاحم خلوتتان نشود.

حالت شفافیت در Tour One M3 هم مانند اکثر هدفون‌ها هنوز به پای اپل نمی‌رسد؛ اما از هدفون سونی بهتر و طبیعی‌تر است؛ ضمن اینکه می‌توانید میزان نفوذ صدای محیط را از طریق اپلیکیشن به دلخواه تنظیم کنید.

هدفون Tour One M3 در مجموع ۱۰ میکروفون دارد که ۴ تای آن‌ها مخصوص وضوح صدا هنگام تماس است و با کمک هوش مصنوعی، اکو و سروصدای محیط را حذف می‌کند.

در تجربه‌ی من، کیفیت تماس هدفون JBL عالی و تقریبا بی‌نقص بود. مکالمه کاملا شفاف منتقل می‌شود و در محیط‌های بیرونی، صدای باد به‌خوبی فیلتر می‌شود. در تنظیمات اپلیکیشن، گزینه‌ای برای تغییر نحوه‌ی شنیدن صدای خودتان و طرف مقابل وجود دارد که به‌نظرم حالت Natural بهترین عملکرد را دارد و سایر حالت‌ها کمی مصنوعی و پردازش‌‌شده به گوش می‌رسند.

از نظر امکانات نرم‌افزاری، JBL تقریبا هیچ‌چیزی کم نگذاشته است؛ پشتیبانی از کدک LDAC، حالت صدای فضایی (Spatial Sound) با قابلیت ردیابی حرکات سر؛ اکولایزر ۱۰ بانده‌ی کارآمد با ۶ حالت پیش‌فرض؛ محدودکننده‌ی حجم صدا برای محافظت از شنوایی؛ حالت اختصاصی ویدیو برای کاهش تأخیر صدا و تصویر و اتصال هم‌زمان به چند دستگاه، قابلیت Find My و اتصال سریع با اندروید.

فناوری Personi-Fi هم شبیه تست شنوایی هدفون‌های اپل، صدا را متناسب با میزان شنوایی کاربر شخصی‌سازی می‌کند. داخل جعبه هم کابل USB-C به USB-C، کابل USB-C به جک ۳٫۵ میلی‌متری و مبدل USB-A به USB-C وجود دارد تا خیالتان از بابت اتصال به هر دستگاهی راحت باشد.

بااین حال، دو قابلیت کاربردی هدفون جی‌بی‌ال همیشه درست کار نمی‌کنند؛ قابلیت Smart Talk که باید هنگام صحبت کردنِ کاربر، موسیقی را قطع کند، در بررسی من گاهی وقتی ساکت بودم به اشتباه فعال می‌شد و گاهی هم با تأخیر زیادی عمل می‌کرد.

قابلیت Auto-Pause برای قطع خودکار موزیک هنگام برداشتن هدفون، گاهی دچار خطا می‌شد و موسیقی همچنان به پخش ادامه می‌داد. امیدوارم این دو باگ نرم‌افزاری با آپدیت بعدی برطرف شوند.

و حالا می‌رسیم به بخش درخشان ماجرا؛ همان‌طور که گفتم، بزرگ‌ترین برگ برنده‌ی هدفون JBL عمر باتری آن است. در بررسی من، این هدفون با ANC روشن و حجم صدای ۷۰ درصد، توانست حدود ۴۳ ساعت دوام بیاورد که فوق‌العاده است.

هدفون JBL Tour One M3 ظاهری جذاب و لوکس دارد، هدبند آن از XM5 نرم‌تر است و راحتی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. عمر باتری آن، اکثر رقبا را پشت‌سر می‌گذارد، در بحث حذف نویز کم نمی‌آورد و کیفیت مکالمه‌ی بی‌نقصی دارد. امکانات اپلیکیشن جی‌بی‌ال نیز کامل و راضی‌کننده است.

پاشنه‌ی آشیل هدفون Tour One M3، وابستگی شدید کیفیت صدا به محتوای Hi-Res است. اگر عادت دارید با فرمت‌های معمولی موسیقی گوش دهید، کیفیت هدفون احتمالا توی ذوقتان خواهد زد. از سوی دیگر، هدفون سونی پوشش فرکانسی و کنترل دیستورشن بهتری دارد و سلایق موسیقیایی بیشتری را راضی می‌کند.

درنهایت، اگر عاشق طراحی و راحتی JBL شده‌اید، عمر باتری برایتان حیاتی است و معمولا آهنگ‌های خیلی شلوغ گوش نمی‌دهید، این هدفون شما را راضی خواهد کرد؛ اما تا زمانی که قیمتش با XM5 برابر است، پیشنهاد منطقی‌تر رفتن به سراغ گزینه‌ی سونی است؛ حتی اگر مجبور باشید زودتر آن را به شارژ بزنید.