بررسی وان‌پلاس ۱۵؛ پرچم‌داری که قواعد بازی را به نفع کاربر تغییر می‌دهد

در روزهایی که دو بازیگر اصلی صنعت گوشی‌های هوشمند، سرگرم جلب توجه افراد با موضوعاتی مانند هوش مصنوعی هستند یا با معرفی سبک‌ترین و باریک‌ترین گوشی‌ها تلاش می‌کنند جایگاه خود را به رخ بکشند، رقبای چینی مسیر متفاوتی را در پیش گرفته‌اند؛ مسیری که به‌طور مستقیم بزرگ‌ترین نقاط ضعف این برندها را هدف قرار می‌دهد.

ضعف‌های اصلی سامسونگ و اپل، همان‌هایی هستند کاربران بارها و بارها در گذر زمان، نسبت به نادیده‌گرفته‌شدنشان اعتراض کرده‌اند و حالا چینی‌ها به‌درستی از آن‌ها به‌عنوان برگ برنده‌ی خود استفاده می‌کنند. به‌نظر می‌رسد وان‌پلاس از میان انبوه برندهای چینی، بیشترین جدیت را در بهره‌برداری از فرصت پیش‌آمده دارد.

وان‌پلاس ۱۵ نتیجه‌ی رویکردی است که مشکلات معمول گوشی‌های هوشمند را نه به‌عنوان محدودیت؛ بلکه به‌عنوان فرصتی برای بهبود تجربه‌ی کاربری می‌بیند؛ به همین دلیل با گوشی جذاب، متفاوت و در برخی زمینه‌ها، نوآورانه روبه‌رو هستیم.

اما پرچم‌دار جدید وان‌پلاس دقیقاً کدام اهداف ظاهراً کم‌اهمیت را نشانه گرفته است تا به چنین محصول وسوسه‌کننده‌ای تبدیل شود؟ پرسشی که در بررسی وان‌پلاس ۱۵ به آن پاسخ خواهیم داد.

باز هم با ماجرای سردرگم‌کننده‌ی نام‌گذاری گوشی‌ها روبه‌رو می‌شویم؛ موضوعی که بیش‌از هر جای دیگر در میان محصولات چینی به‌چشم می‌خورد. این‌بار از نسخه‌ی ۱۴ پرچم‌دار وان‌پلاس خبری نیست. گفته می‌شود قطع‌شدن این توالی عددی به تلفظ عدد ۴ در زبان چینی برمی‌گردد که شباهت زیادی به واژه‌ی «مرگ» دارد و به‌همین دلیل عددی نحس تلقی می‌شود. ازآنجاکه وان‌پلاس ۴ نیز هرگز تولید نشد، شرکت سازنده تصمیم گرفته است عدد ۱۴ را هم کنار بگذارد و جانشین وان‌پلاس ۱۳ را با نام وان‌پلاس ۱۵ روانه‌ی بازار کند.

گوشی‌های وان‌پلاس، به‌ویژه مدل‌های چند سال اخیر، عمدتا طراحی‌های عجیب، جسورانه و فضایی داشتند؛ طراحی‌هایی که بیش‌از هر چیز در جزیره‌ی دوربین نمود پیدا می‌کردند: فرم‌های نامتقارن، دست‌اندازدار، لایه‌لایه و ترکیب‌هایی از اشکال دایره‌ای که چندان هم با یکدیگر همخوانی نداشتند؛ اما چینی‌ها برای وان‌پلاس ۱۵ مسیر متفاوتی را انتخاب کرده‌اند و حالا منطقی‌تر و پخته‌تر به فلسفه‌ی زیبایی‌شناسی نگاه می‌کنند.

وان‌پلاس 13s را که فراموش نکرده‌اید؟! محصولی که فارغ از طراحی جدید و ساده‌تر، دکمه‌ی Alert Slider را برای نخستین‌بار با دکمه‌ی فشاری Plus Key جایگزین کرد و نقطه‌عطفی در طراحی محصولات این شرکت به‌وجود آورد؛ وان‌پلاس ۱۵ دقیقا نسخه‌ی بزرگ‌شده‌ای از همان گوشی است. جزیره‌ی مربعی دوربین هیچ‌گونه برجستگی یا دست‌اندازی ندارد و از انحنای 2.5D لبه‌های قاب گوشی و صفحه‌نمایش هم دیگر خبری نیست؛ چینی‌ها طراحی تخت و مینمیال را در آغوش گرفته‌اند.

تخت‌‌شدن بدنه باعث می‌شود گوشی ضخیم‌تر از قبل به‌نظر بیاید و نگه‌‌داشتنش به‌راحتی قبل نباشد؛ از سوی دیگر، فریم آلومینیومی هم دیگر براق نیست. همین تغییرات از حس لوکس‌‌بودن همیشگی پرچمدارهای وان‌پلاس کاسته‌اند. بیش‌‌از هر چیز، نرم‌تر شدن گردی گوشه‌ها برای محصولی از وان‌پلاس، برای من غریب و ناآشنا به‌نظر رسید؛ یک‌جوری «معمولی‌تر» که انگار شیائومی نسخه‌ی دیگری از ۱۷ پرو مکس را با برند وان‌پلاس تولید کرده باشد.

بااین‌حال، شاید همین تغییر رویکرد، دلیل هماهنگی بهتر اجزای ظاهری گوشی باشد؛ چراکه جزیره‌ی دوربین و حتی خود لنزها که دو مورد از آن‌ها فرمی کپسولی دارند، به‌خوبی با خطوط نرم بدنه هماهنگ شده‌اند و نتیجه، ظاهری متوازن‌تر، ملایم‌تر و در مجموع چشم‌نوازتر است؛ هرچند که ابعاد و وزن کلی دستگاه تفاوت چشمگیری با نسل قبل ندارد.

وان‌پلاس ۱۵ در سه‌ رنگ تولید می‌شود و جالب اینکه هرکدام بافت و جنس متفاوتی دارند. رنگ مشکی گوشی که در اختیار زومیت قرار داشت، بافتی مخمل‌مانند شبیه‌ به شیشه‌های مات اما کمی زبرتر دارد. جالب اینکه که اگر جسم سختی مثل ناخن روی سطح بدنه کشیده شود، رد سفیدرنگی در پشت گوشی نمایان می‌شود که شاید با دیدن آن در ابتدا وحشت‌زده شوید و تصور کنید که روی گوشی خط افتاده است؛ اما به‌محض اینکه نوک انگشت خود را کمی به‌صورت رفت‌وبرگشتی در محل خط‌خوردگی بکشید، آن رد کاملا محو می‌شود!

داستان از این قرار است که روی سطح بدنه‌ی شیشه‌ای وان‌پلاس ۱۵، در فرایندی با عنوان Micro-etching میلیون‌ها خلل و فرج میکروسکوپی ایجاد شده و ذرات اجسام مختلف هنگام تماس با بافت سمباده‌مانند بدنه، درون حفره‌ها به دام می‌افتند. ازآنجاکه شیشه سختی بالاتری نسبت به این اجسام دارد، رد آن‌ها به‌طور موقت روی سطح باقی می‌ماند و با کشیدن انگشت، ذرات از میان حفره‌ها خارج می‌شود و سطح به حالت اولیه بازمی‌گردد.

بافت بدنه که وان‌پلاس با عنوان AG یا ضدبازتاب معرفی‌اش می‌کند، برخلاف شیشه‌های مات معمولی که سطحی لغزنده دارند، اصطکاک بالایی با دست ایجاد می‌کند. از سوی دیگر، به‌دلیل وجود همین حفره‌های میکروسکوپی، سطح تماس بدنه با پوست کاهش می‌یابد و چربی انگشت نمی‌تواند به شکل لایه‌ای پیوسته روی آن بنشیند؛ ابتکاری هوشمندانه که هم‌زمان مشکل سر خوردن گوشی از دست و باقی‌ماندن لکه و اثر انگشت روی بدنه‌ی پشتی را برطرف کرده است.

نسخه‌ی Sand Storm یا رنگ کرمی به‌جای شیشه، بدنه‌ای پلاستیکی دارد و روی فریم آلومینیومی آن، طی فرایند MAO یک لایه‌ی اکسید سرامیکی بسیار سخت تشکیل شده؛ لایه‌ای که به‌گفته‌ی وان‌پلاس تا ۳٫۴ برابر سخت‌تر از آلومینیوم و ۳۰ درصد مقاوم‌تر از تیتانیوم است و دوام بالایی در برابر ضربه از خود نشان می‌دهد؛ اما به‌گفته‌ی کارشناسان، پنل پشتی پلاستیکی این نسخه، مقاومت چندان مطلوبی در برابر خط و خش ندارد. نسخه‌ی بنفش نیز از بدنه‌ی شیشه‌ای با پوشش متفاوت و فریمی مشابه نسخه‌ی مشکی بهره می‌برد.

ازآنجاکه شرکت تحت مالکیت Oppo تأکید بالایی روی دوام جدیدترین پرچمدارش دارد، سعی کرده تا از این نظر سنگ‌تمام بگذارد؛ وان‌پلاس ۱۵ به‌طور هم‌زمان موفق به دریافت گواهی‌های IP66، IP68، IP69 و IP69K شده است؛ گواهی‌هایی که علاوه‌بر مقاومت در عمق دو متری آب به‌مدت نیم ساعت، تاب‌آوری دستگاه در برابر پاشش آب پرفشار تا دمای ۸۰ درجه‌ی سانتی‌گراد را نیز تضمین می‌کنند.

با کمی دقت به پشت گوشی، جای خالی نشان هاسل‌بلاد به‌ چشم می‌خورد. وان‌پلاس با عرضه‌ی جدیدترین پرچمدارش اعلام کرد که پس از پنج سال همکاری با این نام بزرگ صنعت عکاسی، به همکاری خود پایان داده است. مشارکت آن‌ها بیشتر در حوزه‌ی انتقال دانش فنی تعریف می‌شد؛ اما قطع صِرف آن، موضوع مهم نیست؛ آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، عقب‌گردهایی است که در مشخصات فنی دوربین دیده می‌شود.

دوربین واید حالا از حسگری استفاده می‌کند که ۲۰ درصد کوچک‌تر از قبل بوده و تعجب‌آورتر اینکه با حسگر دوربین واید گلکسی A56 یکسان است! از سوی دیگر، لنز با دیافراگم بسته‌ترِ f/1.8 به‌طور مؤثر جذب نور را به‌میزان ۳۶ درصد کاهش می‌دهد. دوربین‌های تله‌فوتو و اولتراواید نیز از عقب‌گرد در امان نبوده‌اند.

حسگر دوربین اولتراواید نسل قبل نیز حالا برای دوربین تله‌فوتو استفاده شده است که تنها نصف مساحت حسگر تله‌فوتو پیشین را پوشش می‌دهد و با احتساب بسته‌تر شدن گشودگی لنز، تنها ۴۰ درصد از ظرفیت جذب نور نسل قبل برای این دوربین باقی می‌ماند؛ اگرچه حالا از لنز ۸۵ میلی‌متری به‌جای ۷۳ میلی‌متری استفاده می‌شود تا ۰٫۵ برابر بزرگ‌نمایی اپتیکال افزایش پیدا کند.

حسگر اولتراواید جدید نیز حدود ۱۰ درصد کوچک‌تر از نسل قبل است. روی کاغذ، تغییرات چندان امیدوارکننده به‌نظر نمی‌رسند و شاید در نگاه اول این تصور شکل بگیرد که باید قید دوربین را زد؛ اما خروجی عکس‌ها داستان متفاوتی را روایت می‌کند.

فرقی نمی‌کند با کدام دوربین عکاسی کنید؛ در هر حالت، تفکیک جزئیات، بافت‌ها و عناصر تصویر در سطحی بسیار خوب و استاندارد قرار دارد؛ به‌قدری که باورش سخت است چنین نتایجی از دل این ترکیب سخت‌افزاری بیرون آمده باشد. جزئیات نه بیش‌ازحد تیز و مصنوعی هستند و نه آن‌قدر نرم و محو که به تصاویر آبرنگی شباهت پیدا کنند.

تصاویر وان‌پلاس ۱۵ نشان می‌دهند که حتی با دوربین معمولی هم می‌توان عکس‌هایی فراتر از انتظار گرفت. همه‌چیز به تصمیم سازنده درباره‌ی نحوه‌ی پردازش و الگوریتم‌های به‌کاررفته بستگی دارد. عکس‌های پرچمدار وان‌پلاس نمونه‌ای از استفاده‌ی حداکثری از سخت‌افزار دوربین برای ثبت جزئیات هستند؛ اما این موضوع کم‌کاری چینی‌ها را توجیه نمی‌کند.

پس از قطع همکاری وان‌پلاس با هاسل‌بلاد، چینی‌ها فناوری اختصاصی خود با نام DetailMax Engine را توسعه داده‌اند. این فناوری وضوح عکس‌ها را به‌ویژه در ثبت فریم‌های سریع و شب افزایش می‌دهد. ویژگی اصلی آن ثبت پیش‌فرض عکس‌های ۲۶ مگاپیکسلی در دوربین واید و تله‌فوتو است؛ بدین معنا که گوشی هم‌زمان دو فریم ۵۰ و ۱۲ مگاپیکسلی ثبت می‌کند، یکی برای جزئیات بیشتر و دیگری برای نور و رنگ بهتر. در نهایت این دو فریم ترکیب می‌شوند تا تعادل نهایی عکس حاصل شود، شبیه عملکرد آیفون‌ها؛ اما با حجم عکس بیشتر.

جالب است بدانید که آیفون ۱۷ نرمال که مشخصات دوربین نسبتا مشابهی با وان‌پلاس دارد، در برابر عکس‌های وان‌پلاس در بحث جزئیات تقریبا حرفی برای گفتن ندارد؛ البته صرفا در شرایطی‌ که نور کافی به‌ دوربین برسد. در وضعیتی که عکس‌ها در ساعات پایان روز یا در محیط‌های کم‌نور گرفته شوند، غیر از اینکه خروجی به ۱۲ مگاپیکسل تغییر می‌کند، ضعف حسگرها آشکار می‌شود و می‌بینیم که بافت‌ها به‌سمت محو شدن می‌رود. نرم‌افزار به‌شکل زیرکانه‌ای پردازش سنگینی را روی عکس اعمال می‌کند و نقاطی که احتمال دارد نویز بیشتر باشد؛ مثل بافت سوژه‌هایی که تحت‌تأثیر بازتاب نور شدید یا کمبود نور، واضح نباشد، کاملا سافت می‌شوند.

مداخله‌ی نرم‌افزاری هنگام زوم دیجیتال بیشتر خودش را نشان می‌دهد. همه‌چیز تا زوم ۷ برابری مطلوب و طبیعی به‌نظر می‌رسد تا زمانی که بخواهید پا را فراتر بگذارید، اینجا است که با تصاویری کاملا تصنعی و بازسازی‌شده مواجه می‌شوید؛ حتی اگر گزینه‌ی AI Telescope Zoom خاموش باشد.

عملکرد دوربین‌ها حتی در بحث کنتراست و گستره‌ی دینامیکی تحسین‌برانگیز است. در اغلب سناریوهای عکاسی، سایه‌ها و هایلایت‌ها در تعادل نوری دارند، بی‌آنکه اثری از نویز و کدری در نواحی تاریک یا سوختن نواحی روشن به‌چشم بخورد؛ اما به‌نظر می‌رسد پارامتر رنگ جزو نقاط قوت وان‌پلاس ۱۵ نیست؛ چراکه رنگ‌ها به‌خصوص در سوژه‌هایی با رنگ‌های تند و خیره‌کننده، اشباع‌شده و اغراق‌آمیز نمایش داده می‌شوند. مسئله‌ی دیگر، اختلاف تنالیته‌ی رنگ دوربین‌ها است؛ مثلا عکس‌های اولتراواید حال‌وهوای گرم‌تر با رنگ‌های نزدیک به‌واقعیت دارند؛ درحالی‌که عکس واید دمای خنثی‌تر با رنگ‌های شاداب‌تر دارد.

اگرچه حسگر کوچک، پاشنه آشیل دوربین در عکاسی شب است، وان‌پلاس باز هم سربلند بیرون می‌آید. تصاویر شب به‌نسبت محدودیت‌های دوربین، کنتراست فوق‌العاده‌ای دارند و در فضاهایی با نور محیطی معمول، عاری از نویز هستند. نور منابع نقطه‌ای و نشر پرتوهای آن‌ها به‌اطراف کنترل‌شده هستند و اثری از پخش انعکاس‌های نور در عکس‌ها نیست. سطح جزئیات در حد کمرافون‌ها نیست؛اما تصاویر کاملا شارپ و بدون آثار لرزش دست ثبت می‌شوند که نشان از عملکرد عالی دستگاه در لرزش‌گیری دارد.

لرزش‌ها هنگام فیلمبرداری نیز به‌خوبی کنترل می‌شوند و حتی در تله‌فوتو گزینه‌ی Anti-Shake فعال است تا تکان‌های دست به حداقل برسد. به‌طور کلی نرم‌افزار دوربین وان‌پلاس نسبت‌ به رقبا امکانات کمتری دارد؛ اما قابلیت جالبی در بخش ضبط فیلم با تنظیمات دستی دارد و آن گزینه‌ی LUT Preview است که وضعیت اصلاح رنگ ویدیو را قبل از پردازش به‌صورت زنده در حالت‌های SDR و HDR و LOG نشان می‌دهد. امکان ضبط ویدیوی دالبی‌ویژن 4K با نرخ ۱۲۰ فریم‌برثانیه در حالت اسلوموشن نیز وجود دارد که برخلاف رقبا صرفا به دوربین واید محدود می‌شود.

دوربین سلفی هم از حسگر ۳۲ مگاپیکسلی مشابه نسل پیشین با فیلتر رنگی متفاوت RGBW استفاده می‌کند. در این نوع فیلتر، رنگ در نیمی از پیکسل‌ها فیلتر نمی‌شود و نور مستقیماً به پیکسل می‌رسد، در نتیجه در مقایسه با حسگر RGB تا ۶۰ درصد نور بیشتری جذب می‌کند. در عوض داده‌ی رنگی پیکسل‌هایی که فیلتر ندارند، از پیکسل مجاور دریافت می‌شود.

چنین سازوکاری ممکن است اندکی دقت رنگ‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهد؛ اما در وان‌پلاس ۱۵ هیچ نشانه‌ای از این مشکل دیده نمی‌شود و سلفی‌ها به‌لطف فوکوس خودکار، روشن، شارپ و با عمق واقعی ثبت می‌شوند.

سادگی و سرراستی رابط کاربری دوربین به سطح کل رابط کاربری OxygenOS نیز تعمیم پیدا می‌کند. نسخه‌ی ۱۶ این سیستم‌عامل که بر پایه‌ی اندروید ۱۶ بنا شده است، همان استراتژی هوشمندانه‌ی پیشین را که در بررسی وان‌پلاس ۱۳ به‌ آن پرداختیم، به‌طور جدی‌تر پیش می‌برد: قلاب‌کردن کاربرانی که از آیفون به اندروید مهاجرت می‌کنند. نسخه‌ی گلوبال سیستم‌عامل گوشی در بین سایر چینی‌های دیگر تقریبا خلوت‌ترین و سازمان‌یافته‌ترین تجربه‌ی اندروید و البته نزدیک‌ترین تجربه به گوشی‌های آیفون را ارائه می‌دهد.

زبان طراحی گوشی برای کاربران iOS آشنا است؛ وان‌پلاس صرفا از ظاهر رابط گرافیکی الگوبرداری نکرده؛ بلکه مسیر ناوبری بین منوها، چیدمان و حتی نام گزینه‌ها تا حد امکان مشابه آیفون طراحی شده و امکاناتی هم برای تعامل بهتر با اکوسیستم اپل در دسترس قرار دارد. در نسخه‌ی ۱۶، شباهت‌ها پررنگ‌تر شده‌اند؛ برای مثال، قابلیت Motion Cues که در iOS برای کاهش سرگیجه و تهوع هنگام استفاده از گوشی در خودرو ارائه شده بود، حالا با همان نام در تنظیمات دسترسی‌پذیری وان‌پلاس به‌چشم می‌خورد.

قابلیت Live Alerts هم که اقتباسی از Dynamic Island آیفون بود، حالا با قابلیت جدید Live Updates اندروید ۱۶ یکپارچه شده است و اطلاع‌رسانی لحظه‌ای را برای هر اپلیکیشنی که از این API پشتیبانی کند، نشان می‌دهد؛ مثلا اطلاعات ناوبری حین استفاده از مسیریاب گوگل مپ یا نتایج زنده‌ی مسابقات که از گوگل دریافت می‌شود. تعامل با این قسمت هم تجربه‌ی مشابهی با آیفون دارد، از نحوه‌ی تعامل با کارت‌ها گرفته تا انیمیشن باز شدن یا جابه‌جایی بین آن‌ها.

البته iOS 26 و زبان طراحی Liquid Glass شکاف ظاهری محسوسی به‌وجود آورده‌اند که جذابیت بصری رابط کاربری وان‌پلاس در برابر iOS را کم‌رنگ‌تر کرده و به‌نوعی جلوه‌ی تاریخ‌گذشته‌ای پیدا کرده است؛ البته وان پلاس سعی کرده در فرصت محدود، تعدادی از صفات ظاهری مانند جلوه‌ی انتشار و شکست نوری را که با کلیک‌کردن روی دکمه‌ها در بعضی اپلیکیشن‌ها مانند ماشین حساب یا هنگام وارد کردن رمز عددی در اطراف دکمه‌های دیگر به‌نمایش درمی‌آید، برای کاربر مجسم کند.

وان‌پلاس تا چندی پیش هوش مصنوعی را جدی نمی‌گرفت و قابلیت‌های مبتنی‌بر آن در منوهای مختلف پراکنده بودند؛ اما حالا در نسخه‌ی جدید می‌بینیم امکانات هوش مصنوعی در گزینه‌ی جدید AI در تنظیمات تجمیع شده‌اند تا دسترسی به‌آن‌ها راحت باشد. این بخش قابلیت‌های مختلفی دارد که شاید بتوان از Mind Space به‌عنوان متفاوت‌ترینشان یاد کرد. قابلیت Mind Space که به‌طور پیش‌فرض با استفاده از دکمه‌ی Plus Key فراخوانی می‌شود، در هر صفحه‌ای قرار داشته باشید، محتوا را آنالیز می‌کند و بسته به ماهیت هرکدام، داده‌های خلاصه‌شده‌ی مفید را دسته‌بندی و در کارتی ذخیره می‌کند.

اگر در صفحه‌ی خرید بلیت کنسرت قرار داشته باشید، اطلاعاتی مثل زمان برگزاری، محل و اسم خواننده را استخراج می‌کند و با کلیک روی آن‌ها می‌توانید برایش یادآور تنظیم کنید یا محل برگزاری کنسرت را ببینید یا مثلا اگر محتوا متنی بلند باشد، خلاصه‌ای از آن را استخراج می‌کند. همچنین می‌توان به‌ این کارت یادداشت یا یک توضیح صوتی را سنجاق کرد یا از دستیار متنی‌اش در مورد اطلاعات بیشتر سؤال کرد. قابلیت مذکور متن فارسی را می‌فهمد؛ اما خروجی را به زبان انگلیسی ارا‌ئه می‌دهد. این قسمت با جمنای گوگل نیز یکپارچه شده است و اگر اطلاعاتی را از کارت‌های ذخیره‌شده لازم داشته باشید، جمنای به آن‌ها دسترسی خواهد داشت.

از دیگر ویژگی‌هایی که به‌صورت دست‌وپاشکسته از زبان فارسی پشتیبانی می‌کند، AI Writer است که می‌توان در Notes یا در سایر اپلیکیشن‌های پشتیبانی‌شده استفاده کرد. در مواردی مانند اصلاح غلط‌های املایی، نگارشی و بازنویسی متن به‌صورت قالب‌بندی‌شده و ساختاریافته یا حتی تولید متن با پرامپت‌نویسی، این ابزار به‌خوبی با فارسی سازگاری دارد؛ اما در مواردی مانند تغییر لحن یا خلاصه‌نویسی متون، با وجود درک محتوا، نتیجه را به‌زبان‌های دیگر نمایش می‌دهد. در موارد دیگر مانند ترجمه و توصیف صوتی، زبان فارسی در لیست زبان‌های پشتیبانی‌شده وجود ندارد.

هنگام ویرایش عکس نیز ابزارهایی برای حذف اشیاء، انتخاب بهترین عکس و چهره، افزایش وضوح و بهبود کیفیت عکس و گسترش فضای تصویر به‌کمک هوش مصنوعی به‌چشم می‌خورد که البته هنوز مسیر زیادی در پیش دارد تا بتواند در سطح Google AI و Galaxy AI عمل کند. همچنین حد تعادل در پیچیدگی و تنوع امکانات رعایت‌شده است و قابلیت‌های رابط کاربری، نیازهای اکثر کاربران را رفع می‌کند.

اگر در منوها گشت بزنید، گهگاه با قابلیت‌های جالبی برخورد می‌کنید که شاید نمونه‌ی مشابهش را ندیده باشید؛ برای مثال گزینه‌ای به‌ اسم Outdoor Mode وجود دارد که در زمانی‌ که در محیط باز قرار داشته باشید، دقت موقعیت‌یابی را افزایش می‌دهد و صدای زنگ و اعلان به‌بلندترین سطح می‌رسد. همچنین مدت‌زمان خاموش‌شدن صفحه و سرعت اتصالات افزایش می‌یابد. گزینه‌ای به نام Smart notification hiding هم وجود دارد که اعلان‌ها را در صورت تشخیص چهره‌ای به‌غیر از صاحب گوشی، مخفی می‌کند.

رابط کاربری OxygenOS انعطاف بسیار بالایی در شخصی‌سازی به‌نمایش می‌گذارد؛ از تغییر وضعیت آیکون‌ها به شکل‌ها و رنگ‌های دلخواه گرفته تا کوبیدن و از نو ساختن لاک‌اسکرین کاملا مطابق‌ سلیقه‌ی کاربر. امکان انتخاب فونت‌ها و سبک‌های مختلف برای نمایش ساعت، تنظیم کشیدگی و وزن فونت و استفاده از ویجت‌ها و متن‌های دلخواه وجود دارد؛ به‌طوری‌که جلوه‌های انیمیشنی، نور، سایه و عمق با تم کلی لاک‌اسکرین هماهنگ می‌شوند. در هوم اسکرین هم می‌توان اندازه‌ی آیکون‌ها را با نگه‌داشتن روی آن‌ها تغییر داد و از منوی شناور، فایل APK همان برنامه را از طریق Quick Share به دستگاه دیگری منتقل کرد.

انیمیشن‌ها، تجربه‌ی کاربری وان‌پلاس را تکمیل می‌کنند؛ از باز کردن اپلیکیشن‌ها و جابه‌جایی بین منوها گرفته تا نمایش پیام‌ها و اعلان‌ها، همه‌چیز به گونه‌ای طراحی شده است که نگاه کاربر را به خود جذب می‌کند. در زمینه‌ی پشتیبانی نرم‌افزاری نیز چینی‌ها تغییری در سیاست‌های پیشین خود نداده‌اند و همچنان چهار نسخه به‌روزرسانی اندروید و ۶ سال آپدیت امنیتی برای پرچمدار فعلی‌شان مدنظر دارند.

وان‌پلاس ۱۵ با عملکرد بی‌درنگ و بی‌وقفه دائما به‌ یادآوری می‌کند که از بهترین تراشه‌ی حال حاضر دنیای موبایل قدرت می‌گیرد. کوالکام در Snapdragon 8 Elite Gen 5 ساختار تحول‌یافته‌ی نسل قبل را تقریبا حفظ کرده‌اند؛ هرچند مُهره‌هایی را هم برای این نسل در چنته نگه داشته بود.

به‌لطف هسته‌های نسل سوم Oryon، تراشه‌ی پرچم‌دار کوالکام حالا از فرکانس ۴٫۶ گیگاهرتز روی کلاستر Prime عبور کرده است تا با قدرت بیشتری، رکوردهای قبلی را جابه‌جا کند؛ البته وان‌پلاس ۱۵ با چندین مرتبه بنچمارک‌گیری در فواصل زمانی و شرایط مختلف، حالت‌های استاندارد و Performance Mode نتوانست عملکردی نزدیک‌ به دستگاه مرجع کوالکام از خود نشان دهد و با وجود بهبود ۱۵ درصدی در پردازش‌های تک‌هسته‌ای، اختلافی ۵درصدی با عدد اعلامی کوالکام (۲۰ درصد) داشت.

بهبود پردازش‌های گرافیکی نیز به‌واسطه‌ی اقداماتی مثل افزایش ظرفیت حافظه‌ی اختصاصی به ۱۸ مگابایت و فرکانس هرکدام از واحدها تا ۱٫۲ گیگاهرتز، ۲۳ درصد اعلام شده بود که در عمل این میزان از ۱۵ درصد فراتر نمی‌رود. با توجه به‌ نتایج کم‌و‌بیش مشابه با شیائومی ۱۷ پرو مکس، رسیدن به‌ چنین قدرتی در عمل دور از انتظار است و احتمالا برای دیدن چنین پیشرفتی باید منتظر نسخه‌ی اورکلاک‌شده‌ی For Galaxy باشیم.

تلاش‌های کوالکام و شرکایش بسیار نتیجه‌بخش بوده و دایره‌ی توانمندی‌های نسل پنجم اسنپدراگون ۸ الیت بیش از هر زمان دیگری گسترش پیدا کرده است. این تراشه حالا می‌تواند ویدیوهایی با فرمت پیشرفته‌ی APV ضبط کند که تاکنون در هیچ تراشه‌ی موبایلی دیگری ممکن نبود. بهبود ۳۷ درصدی واحد هگزاگون که به‌طور اختصاصی پردازش‌های هوش مصنوعی را به‌عهده می‌گیرد نیز بار کمتری روی دوش پردازنده برای یادگیری و اجرای مدل‌های زبانی می‌گذارد و مهم‌تر از همه اینکه تراشه تا ۱۶ درصد، کمتر از قبل، انرژی مصرف می‌کند.

اسنپدراگون ۸ الیت Gen 5 روی وان‌پلاس ۱۵ در بحث پایداری عملکرد هم رفتاری شبیه‌ به شیائومی ۱۷ پرو مکس از خود نشان می‌دهد، با این تفاوت که فرایند پردازشی با توان بیشتری آغاز می‌شود و افزایش دمای ناگهانی، افت تهاجمی و سریع‌تر عملکرد را در پی دارد. پس‌‌از پشت‌سر گذاشتن ۱۰ دقیقه‌ی ابتدایی، دو گوشی تقریبا مسیر یکسانی را طی می‌کنند؛ اما دمای داغ‌ترین نقطه‌ی بدنه‌ی وان‌پلاس حدود ۲ درجه کمتر از رقیب (۴۸ درجه) باقی می‌ماند؛ البته واکنش گوشی نسبت به رسیدن به دمای بحرانی زودتر رخ می‌دهد و در چند دقیقه‌ی پایانی، قدرت تراشه کاهش پیدا می‌کند که ناشی از کندتر بودن سامانه‌ی خنک‌کننده‌ی آن است.

همین مسئله باعث می‌شد تا گوشی نتواند آزمون پایداری عملکرد را به‌پایان برساند و کلیه‌ی فرایندها به‌علت Overheat شدن کرش کنند. همچنین نرم‌افزار تا زمان خنک‌شدن در استفاده از گوشی محدودیت ایجاد می‌کرد، تا اینکه سرانجام این مشکل که به‌نوعی رفتار گوشی در مواجهه با افزایش حرارت را محافظه‌کارانه‌تر می‌کند، با انتشار آپدیتی برطرف شد. هرچند می‌دانیم که مقصود صرفا تحت‌نظر گرفتن رفتار دستگاه زیر بار پردازشی طولانی‌مدت‌ است و در سنگین‌ترین سناریوهای استفاده از گوشی و اجرای بازی‌ها هم چنین فشاری به‌ گوشی وارد نمی‌شود.

خوشبختانه وان‌پلاس ۱۵ مثل همیشه از تست شبیه‌سازی بازی‌ها سربلند بیرون آمد و توانست رکورد قبلی را که اتفاقا دست نسل قبل خودش بود، با ثبت نرخ ۱۲۷ فریم‌برثانیه در وضوح 1440p بشکند. تجربه‌ی گیمینگ در هر بازی سنگینی که فکرش را بکنید، نرم و پایدار است و می‌توان ساعت‌ها بدون افت فریم بازی کرد. عناوین پیچیده‌ای چون Wuthering waves و Delta Force با بالاترین تنظیمات گرافیکی به‌صورت ثابت روی نرخ ۶۰ فریم‌برثانیه اجرا می‌شوند و در دلتافورس نیز می‌توان با تنظیم سطح گرافیکی HD بازی را با نرخ متغیر ۱۱۵ تا ۱۲۰ فریم‌برثانیه تجربه کرد.

دمای داغ‌ترین ناحیه‌ی گوشی هم که نقطه‌ای در نزدیکی لبه‌ی بالای گوشی است و با دست تماس پیدا نمی‌کند، از ۴۲ درجه‌ی سانتی‌گراد بالاتر نمی‌رود. وان‌پلاس می‌گوید سیستم خنک‌کننده‌ی ۳۶۰ درجه‌ای موسوم‌ به Cryo-Velocity، جدا از پد گرافیتی دافع حرارت در سرتاسر بدنه‌ی گوشی، محفظه‌ای عایق دور تراشه دارد تا حرارت به صفحه‌نمایش منتقل نشود و انگشتان دست هنگام لمس‌‌کردن صفحه بر اثر گرما اذیت نشود.

گفته می‌شود وان‌پلاس ۱۵ از ژیروسکوپی الهام‌گرفته از پهپادها بهره می‌برد که حساسیت بالایی نسبت به حرکات ناگهانی تا ۴۰۰۰ درجه‌برثانیه دارد. این دقت نه‌تنها به خنثی‌سازی لرزش‌های دست هنگام نشانه‌گیری در بازی‌های شوتر کمک می‌کند؛ بلکه نقش مهمی در ثبت عکس‌های شارپ در محیط‌های کم‌نور و ضبط ویدیوهای بدون لرزش ایفا می‌کند. هنگام رونمایی اعلام شد که گوشی قادر به اجرای بازی‌هایی مانند Call of Duty، Clash of Clans، Brawl Stars، Real Racing 3، Standoff 2 و Blood Strike-FPS با نرخ ۱۶۵ فریم‌برثانیه است که توانایی بالای سخت‌افزار و سیستم حرکتی دقیق دستگاه را به نمایش می‌گذارد.

فضای ذخیره‌سازی UFS 4.1 در ظرفیت‌های ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایت و یک ترابایت در ترکیب با رم ۱۲ و ۱۶ گیگابایتی نیز پکیج سخت‌افزاری گوشی را تکمیل می‌کنند. وان‌پلاس به‌عنوان اولین شرکتی که گوشی‌ با رم ۲۴ گیگابایت را روانه‌ی بازار کرد، امسال پیش‌دستی کرده و قبل از شروع بحران کمبود رم، از تصمیمش کوتاه آمده است.

تجربه‌ی ناخوشایند کاربران از باتری گوشی‌های قبلی نشان می‌دهد که بسیاری از شرکت‌ها در بهبود اساسی باتری تردید دارند یا حداقل اقدامی جدی نمی‌کنند. در این شرایط، سازندگان چینی باتری‌هایی با ظرفیت‌های غول‌پیکر و چگالی انرژی بالاتر را عملیاتی کردند. نتیجه‌ی این رقابت، افزایش محسوس عمر باتری پرچمداران است؛ برای نمونه، وان‌پلاس ۱۵ با باتری ۷۳۰۰ میلی‌آمپرساعتی، مرزهای شارژدهی در میان گوشی‌های رده‌بالا را به‌شکلی چشمگیر جابه‌جا می‌کند.

شارژدهی فوق‌العاده‌ی وان‌پلاس ۱۵ در حالی است که شیائومی ۱۷ پرو مکس، با وجود ظرفیت باتری بالاتر، چه در استفاده‌ی روزمره، چه در شرایط سنگین، شارژدهی پایین‌تری دارد. وان‌پلاس ۱۵ در کاربری معمولی تا ۶۰ درصد بهبود شارژدهی نسبت به نسل پیشین نشان می‌دهد و تقریبا دو برابر گلکسی S25 اولترا دوام می‌آورد. حتی در سناریوهای سنگین، روشن‌ماندن آن نزدیک به ۶ ساعت بیشتر از آیفون ۱۷ پرو مکس ادامه پیدا می‌کند؛ نکته‌ای که تفاوت محسوس در تجربه‌ی کاربری را رقم می‌زند.

اکنون تصور کنید که با‌ وجود شارژدهی بالا، آداپتور ۱۲۰واتی همراه با گوشی ارائه می‌شود که کل این ظرفیت را ظرف ۴۰ دقیقه پر می‌کند. فناوری شارژ سریع بی‌سیم موسوم‌ به AIRVOOC نیز با توان ۵۰ وات، از پس شارژ نیمی از ظرفیت باتری در همین مدت زمان برمی‌آید.

در بخش‌های پیشین اشاره کردم که تعدادی از بازی‌ها برای اجرا در نرخ ۱۶۵ فریم‌برثانیه با وان‌پلاس ۱۵ سازگار شده‌اند؛ بنابراین با صفحه‌نمایشی ۱۶۵ هرتزی روبه‌رو هستیم که اکنون با Gorilla Glass Victus 2 محافظت می‌شود.

نمایشگر وان‌پلاس ۱۵ به‌جای 1440p (2K) و از وضوح 1.5K بهره می‌برد و به‌جای بهره‌گیری از نسل جدید فناوری LTPO، از نرخ نوسازی ۱۶۵ هرتزی استفاده می‌کند. در نتیجه، حساسیت صفحه‌نمایش نسبت به سرعت اسکرول و انیمیشن‌ها کمی کاهش می‌یابد و در بیشتر زمان‌ها بین نرخ‌های ثابت ۶۰، ۹۰ و ۱۲۰ هرتز و گاهی ۱۰ هرتز جابه‌جا می‌شود. تنها زمانی که صفحه بدون لمس باقی بماند، نرخ نوسازی به یک هرتز می‌رسد.

نرخ نوسازی ۱۶۵ هرتزی نیز تا زمان دریافت آپدیت اصلاحی صرفا محدود به‌ همان بازی‌های منتخب می‌شد و بعد از دریافت آپدیت، در برخی از اپلیکیشن‌ها مانند اینستاگرام، واتساپ و X می‌توان گشت‌وگذار در این برنامه‌ها را با نرخ ۱۶۵ هرتز را تجربه کرد. در سایر بخش‌ها نرخ نوسازی از ۱۲۰ هرتز فراتر نمی‌رود. از سویی سازنده ادعا می‌کند گوشی وان پلاس ۱۵ با نرخ پاسخگویی ۳۲۰۰ هرتز، یکی از سریع‌ترین پنل‌های لمسی بین گوشی‌های هوشمند را دارد.

صفحه‌نمایش در تنظیم روشنایی همچنان رفتار قابل پیش‌بینی ندارد، گاهی اوقات زیر نور شدید از مرز ۲۰۰۰ نیت فراتر می‌رود و گاهی هیچ عکس‌العملی برای بالابردن روشنایی نشان نمی‌دهد؛ اما عدد روشنایی در بیشتر مواقع روی همان میزانی که وان‌پلاس اعلام کرده است، یعنی ۱۸۰۰ نیت، می‌ایستد. این میزان هنگام پخش محتوای HDR در گالری به‌ عدد ۴۰۰۰ نیت می‌رسد؛ اما در اپلیکیشن‌هایی چون یوتیوب مشکل واکنش‌ نشان‌ندادن تنظیمات روشنایی را شاهد هستیم. روشنایی صفحه‌نمایش هنگام تنظیم دستی نیز سرانجام از مرز ۱۰۰۰ نیت عبور کرد.

در بحث پروفایل‌های رنگی نیز تغییراتی رخ داده است؛ مثلا از پروفایل Pro که رنگ‌ها را بسیار دقیق و خنثی در فضای sRGB نمایش می‌داد، خبری نیست. در عوض پروفایل پیش‌فرض (استاندارد) که از نظر کالیبراسیون رنگی چیزی بین پروفایل Natural و Pro محسوب می‌شود، دقیق‌ترین رنگ‌ها را تولید می‌کند که کمی به‌ سردی تمایل دارد. پروفایل Vivid هم از نظر پوشش، دما و دقت، تفاوتی با قبل ندارد.

اسپیکرهای دستگاه در زمینه‌ی شفافیت و تفکیک صدا عملکردی بسیار دقیق دارند. خروجی صدا کاملا تمیز است و حتی در موسیقی‌های شلوغ، مرز میان صدای سازها و خواننده به‌خوبی حفظ می‌شود. با بالابردن حجم صدا تا آخرین حد، کیفیت افت نمی‌کند و خبری از نویز، خش‌دار شدن یا به‌هم‌ریختگی فرکانسی نیست. همچنین توازن و تعادل صدا میان خروجی‌های کانال بالا و پایین به‌خوبی رعایت شده‌اند که به ایجاد صدای استریوی یکدست و بدون اعوجاج منجر می‌شود.

اسپیکرها در زمینه‌ی بلندی و پاسخ فرکانسی صدا، محدودیت‌هایی دارند. حجم کلی صدا نسبت به رقبا پایین‌تر محسوب می‌شود و بزرگ‌ترین ضعف آن، افت شدید خروجی در حجم زیر ۵۰ درصد است که صدا را عملا غیرقابل‌ شنیدن می‌کند. از نظر بافت صوتی، بیس دستگاه کوبنده نیست و عملکردی معمولی دارد؛ همچنین در قطعاتی که فرکانس‌های میانی غالب هستند، صداهای زیر کمی محو می‌شوند و وضوح مورد انتظار را از دست می‌دهند؛ بنابراین، خروجی نهایی صدایی بسیار باکیفیت اما کم‌جان است.

وان‌پلاس ۱۵ نماد تغییر استراتژی جسورانه در دنیای گوشی‌های هوشمند است؛ درحالی‌که رقبا درگیر جنگ مگاپیکسل‌ها و باریک‌تر کردن بدنه‌ها هستند، وان‌پلاس با رویکردی عمل‌گرایانه، نقاط ضعف دیرینه‌ی پرچم‌داران را هدف گرفته است. این گوشی شاید در نگاه اول با طراحی تخت و «معمولی‌تر» خود و حذف نام هاسل‌بلاد، بازگشتی به عقب به‌نظر برسد؛ اما در باطن، پاسخی محکم به نیازهای واقعی کاربران است. وان‌پلاس ۱۵ دیگر تلاش نمی‌کند خاص‌ترین گوشی بازار باشد؛ بلکه می‌خواهد قابل‌اعتمادترینِ آن‌ها باشد.

تراشه‌ی اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۵ در بنچمارک‌های آزمایشگاهی رکوردهای عجیب‌وغریب ثبت نمی‌کند؛ اما در دنیای واقعی و بازی‌های سنگین، پایداری بی‌نظیری دارد و سیستم خنک‌کننده‌ی آن اجازه‌ی داغ شدن به بدنه را نمی‌دهد. ستاره‌ی اصلی میدان، باتری غول‌پیکر ۷۳۰۰ میلی‌آمپرساعتی است که استانداردهای شارژدهی پرچم‌داران را جابه‌جا کرده و در کنار شارژر ۱۲۰ واتی داخل جعبه، خیال کاربر را برای روزهای طولانی و پرفشار کاملاً راحت می‌کند. رابط کاربری OxygenOS 16 نیز با الهام از iOS، تجربه‌ای روان، منظم و به‌دور از پیچیدگی را ارائه می‌دهد.

با این حال، وان‌پلاس ۱۵ گوشی بی‌نقصی نیست؛ عقب‌گرد سخت‌افزاری در بخش دوربین و استفاده از حسگرهای کوچک‌تر، باعث شده تا این محصول نتواند در لیگ برترین «کمرافون‌ها» رقابت کند، هرچند پردازش نرم‌افزاری عالی تا حد زیادی جور سخت‌افزار را می‌کشد.

در نهایت، وان‌پلاس ۱۵ انتخابی منطقی برای کاربرانی است که «کارایی و دوام» را به «اعداد روی کاغذ» ترجیح می‌دهند؛ محصولی که شاید عکاسان حرفه‌ای را راضی نکند، اما گیمرها و کاربران پرمشغله را شیفته‌ی خود خواهد کرد؛ البته اگر بتوانند قیمت حدود ۱۵۰ میلیون تومانی آن را هضم کنند.