دستیار اجتماعی رئیسجمهور: قطع طولانیمدت و مبهم اینترنت اعتماد عمومی را فرسوده میکند
علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیسجمهور، در یادداشتی با عنوان «ای که دستت میرسد کاری بکن» با اشاره به وضعیت اینترنت بینالملل، بر اهمیت اعتماد عمومی در شرایط بحرانی تاکید کرد و آن را بخشی از امنیت ملی دانست.
دستیار اجتماعی رئیسجمهور در ابتدای این یادداشت با اشاره به شرایط کشور نوشت: «با وجود سایه سنگین خطر جنگ بر کشور، بیش از هر زمان دیگری به اعتماد، همراهی و حمایت گسترده مردم نیاز داریم.» او تاکید کرد که «گام نخست، پرهیز از دستکاری جامعه و دوری از سیاستهای درگیرکننده است» و افزود: «امروز مساله اینترنت به یکی از ملاکهای جدی قضاوت جامعه درباره حکمرانی تبدیل شده است.»
او در ادامه تصریح کرد: «اعتماد عمومی در شرایط جنگی، خود بخشی از امنیت ملی است، نه امر حاشیهای» و در عین حال درباره تصمیمگیریها پیرامون اینترنت نوشت:
هنوز دقیقا روشن نیست که قطع یا محدودسازی اینترنت بینالملل بر چه مبنایی اتخاذ شده و چرا تداوم یافته است.- علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیسجمهور
ربیعی با اشاره به نحوه مواجهه جامعه با محدودیتها توضیح داد: «جامعه محدودیت کوتاهمدت و توضیح داده شده را بهتر میفهمد تا محدودیتی فرسایشی، بیزمانبندی و بیتوضیح» و در ادامه درباره تبعیض در دسترسی افزود: «وقتی همزمان نوعی «اینترنت ویژه» یا «اینترنت پرو» برای گروههایی خاص برقرار است... جامعه ممکن است محدودیت امنیتی کوتاهمدت را تحمل کند، اما تبعیض در دسترسی را امنیت نمیفهمد؛ آن را بیعدالتی میفهمد.»
مردم سختی را تحمل میکنند اما تبعیض را فراموش نمیکنند
او همچنین با اشاره به پیامدهای اجتماعی این وضعیت نوشت: «در شرایط بحران، مردم شاید سختی را تحمل کنند؛ اما تبعیض را بهسادگی فراموش نمیکنند» و تاکید کرد: «هیچ سیاست امنیتی، وقتی اعتماد عمومی را فرسوده کند، در بلندمدت امنیتساز باقی نمیماند.»
دستیار اجتماعی رئیسجمهور در بخش دیگری از این یادداشت به نقش اینترنت در زندگی روزمره پرداخت و تصریح کرد: «اینترنت امروز دیگر ابزار لوکس یا صرفا بستری برای سرگرمی نیست؛ بخشی از زیرساخت زندگی روزمره است... امروز قطع اینترنت، قطع یک ابزار نیست؛ اختلال در جریان عادی زندگی است.»
ربیعی در ادامه با اشاره به پیامدهای اجتماعی و روانی محدودیتها نوشت: «ابهام، فرسایش و تبعیض سه عاملی هستند که یک تصمیم اجرایی را به بحران اجتماعی تبدیل میکنند» و همچنین تاکید کرد: «سرمایه اجتماعی زمانی از دست میرود که مردم احساس کنند هم هزینه میدهند، هم توضیح نمیشنوند.»
او با اشاره به نارضایتیهای شکلگرفته در جامعه افزود: «مردم فقط از محدودیت ناراضی نیستند؛ از بیتوضیحی، تبعیض، قدرنشناسی، بیزمانبندی و بیمسوولیتی در برابر زندگی مختل شده خود ناراضیاند» و هشدار داد: «آرامش ظاهری جامعه همیشه نشانه رضایت نیست؛ گاهی نشانه فرسودگی و عقبنشینی عاطفی از امر عمومی است.»
سرمایه اجتماعی زمانی از دست میرود که مردم احساس کنند هم هزینه میدهند و هم توضیح نمیشنوند
ربیعی در بخش دیگری از یادداشت خود به تاثیر این وضعیت بر اعتماد سیاسی اشاره کرد و نوشت: «مساله اینترنت در اینجا فقط مساله دسترسی نیست؛ مساله اعتبار وعده سیاسی و نسبت مردم با صندوق رای نیز است» و پرسید: «این پافشاری دقیقا قرار است چه چیزی را حفظ کند، وقتی خود این وضعیت در حال تولید ناامیدی، بیاعتمادی و فرسایش اجتماعی است؟»
نکتهای که کمتر به آثار آن توجه شده، نسبت این وضعیت با اعتبار دولت، وعده رئیسجمهور و معنای رای مردم است. مردم مخالفت دستگاههای اجرایی با تداوم این وضعیت را میشنوند و تعهد رئیسجمهور به گشایش و شنیدن جامعه را به یاد دارند. اگر تصمیمهایی خارج از اراده دولت یا برخلاف وعدههای اعلام شده تداوم یابد، فقط اینترنت محدود نمیشود؛ اعتبار وعده سیاسی و اعتماد به صندوق رای نیز آسیب میبیند. چه کسی محاسبه میکند که تداوم این وضعیت، چه میزان به رای مردم، امید به اصلاح و معنای مشارکت سیاسی لطمه میزند؟- علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیسجمهور
دستیار اجتماعی رئیسجمهور در جمعبندی یادداشت خود نیز تاکید کرده است: «سیاستی که به نام امنیت، جامعه را خسته و بیاعتماد کند، باید دوباره محاسبه شود» و در پایان راهکارهایی را نیز مطرح کرد: «راهحل، انکار نارضایتی نیست؛ توضیح، زمانبندی، رفع تبعیض و جبران خسارت است» و افزود: «امروز زمان کاری کردن است؛ نه برای اینترنت به عنوان یک مطالبه فنی، بلکه برای حفظ پیوند مردم با آینده، با دولت و با ایران.»