سقوط تدریجی مکالمه‌های حضوری؛ انسان‌ها دیگر با هم حرف نمی‌زنند

پژوهشگران دانشگاه میزوری در کانزاس‌سیتی و دانشگاه آریزونا در مطالعه‌ای تازه دریافته‌اند که حجم مکالمات رودررو و شفاهی انسان‌ها بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹، نزدیک به ۲۸ درصد کاهش یافته است. این افت معنادار در تبادل کلمات، به احتمال بسیار زیاد پس از دنیاگیری کرونا و وابستگی بیشتر به دنیای دیجیتال، شدت نگران‌کننده‌ای به خود گرفته است.

تحقیقات دقیق روی داده‌های حاصل از ۲۲ مطالعه مستقل نشان می‌دهد که در سال ۲۰۰۵، هر فرد به‌طور میانگین روزانه ۱۶٬۶۳۲ کلمه با دیگران صحبت می‌کرد. بررسی فایل‌های صوتی ضبط‌شده از زندگی روزمره بیش از دوهزار شرکت‌کننده ثابت کرد که با گذشت زمان و سلطه‌ی اپلیکیشن‌ها بر جنبه‌های مختلف زندگی، این رقم در سال ۲۰۱۹ به حدود ۱۱٬۹۰۰ کلمه سقوط کرد. در واقع، جایگزینی تماس‌های تلفنی و گفتگوی حضوری با پیام‌های متنی و سفارش‌های آنلاین، سکوت عمیقی را به زندگی مدرن تحمیل کرده است.

پژوهشگران با تحلیل داده‌ها، نسبت به پیامدهای روان‌شناختی کاهش تعاملات انسانی هشدار داده‌اند. موضوع تنها به همه‌گیری تنهایی یا تمایل به پذیرش تئوری‌های توطئه در فضای ایزوله‌ی مجازی ختم نمی‌شود؛ نویسندگان پژوهش معتقدند انسان‌ها در حال از‌دست‌دادن مهارت‌های پایه گفتگو هستند. یکی از ملموس‌ترین نشانه‌های این زوال مهارتی، ناتوانی در مدیریت زمان سخن‌گفتن و قطع مکرر صحبت‌های دیگران است.

تحلیل آماری نشان می‌دهد که نسل جوان با سرعت بیشتری به سمت سکوت پیش می‌روند. افرادی که زیر ۲۵ سال سن دارند، در هر سال ۴۵۱ کلمه از حجم مکالمات روزانه‌ی خود را از دست داده‌اند، در حالی که میزان کاهش برای افراد بالای ۲۵ سال، حدود ۳۱۴ کلمه در سال بوده است.

به‌طور میانگین، هر سال ۳۳۸ کلمه از سبد واژگان شفاهی ما حذف می‌شود. با این حساب، اگر روند مذکور در سال‌های اخیر تداوم یافته باشد، حجم صحبت‌های روزانه‌ی انسان مدرن احتمالاً اکنون به زیر مرز ۱۰هزار کلمه رسیده است.

در پایان، والری فریدلند، استاد زبان‌شناسی در دانشگاه نوادا، تأکید می‌کند که هنوز فرصت برای جبران باقی است. تغییرات کوچک در عادت‌های روزانه می‌تواند مسیر کاهشی را معکوس کند. راهکارهای ساده‌ای مانند افزایش گفتگوی والدین با نوزادان، استفاده‌ی مجدد از تلفن‌های ثابت منزل برای مکالمات طولانی و کنارگذاشتن آگاهانه‌ی گوشی‌های هوشمند در ساعاتی از روز، از جمله اقداماتی است که به بازسازی پیوندهای کلامی و اجتماعی کمک می‌کند.