در دنیای تکنولوژی کمتر محصولی پیدا میشود که مثل پلیاستیشن ۲، بازی را به نفع خود تغییر داده باشد. این دستگاه دوستداشتنی سونی که هنوز هم با فروش حدود ۱۶۰ میلیون نسخهای، عنوان پرفروشترین کنسول تاریخ را یدک میکشد، موفقیتش را فقط مدیون بازیهای جذابش نبود؛ برگ برندهی واقعی این دستگاه در جای دیگری رقم خورد.
سال ۲۰۰۰ میلادی، جهان در حال گذار از نوارهای VHS به سمت دیسکهای باکیفیت DVD بود. در آن روزها، خرید یک دستگاه دیویدیپلیر مستقل، هزینهای سرسامآور روی دوش خانوادهها میگذاشت و یک کالای لوکس به شمار میرفت. درست در همین نقطه، سونی با یک استراتژی نبوغآمیز وارد میدان شد و قابلیت پخش فیلمهای DVD را در کنسول بازی جدیدش قرار داد.
قیمت کنسول حتی از بسیاری از دیویدیپلیرهای تککارهی بازار کمتر بود و همین موضوع باعث شد بخش بزرگی از خریداران پلیاستیشن ۲، اصلاً گیمر نباشند. بسیاری از پدر و مادرها و خانوادهها صرفاً برای تماشای فیلم باکیفیت به سراغ خرید PS2 رفتند و بازیکردن، به آپشن دوم و رایگان خانهها تبدیل شد.
این بازی برد-برد فقط به نفع خریداران تمام نشد. خود مدیران سونی بعدها اعتراف کردند که تصمیم آنها برای مجهز کردن پلیاستیشن ۲ به این قابلیت، محرک اصلی فراگیرشدن فرمت DVD در سراسر جهان بود. در واقع، حضور این کنسول در میلیونها خانه، شرکتهای فیلمسازی هالیوود را مجاب کرد تا با سرعت بیشتری فیلمهای خود را روی دیسکهای DVD عرضه کنند.
پلیاستیشن ۲ ثابت کرد که یک وسیلهی سرگرمی برای موفقیت، باید نیازهای روز جامعه را بشناسد. سونی با ادغام سینمای خانگی و بازیهای ویدیویی در یک جعبهی جادویی ارزانقیمت، فرمولی را خلق کرد که رقبای بزرگی مثل نینتندو و مایکروسافت را تا سالها کاملاً به حاشیه راند و تا به امروز هیچ کنسول دیگری نتوانسته به رکورد فروش افسانهای آن نزدیک شود.
