پستانداران آمریکای شمالی چگونه ۲٫۸ میلیون سال پیش آمریکای جنوبی را فتح کردند؟

حدود ۱۰ میلیون سال پیش، آمریکای شمالی و جنوبی کاملاً از هم جدا بودند و راه دریایی آمریکای مرکزی این دو قاره را از هم دور نگه داشته بود. آمریکای جنوبی در آن دوران، در انزوایی کامل به سر می‌برد و گونه‌های جانوری‌اش در طول میلیون‌ها سال، جدا از بقیه‌ی جهان تکامل یافته بودند. اما حدود ۲٫۸ میلیون سال پیش، همه‌چیز تغییر کرد.

با بیرون آمدن تنگه‌ی پاناما از زیر آب، پل خشکی جدیدی میان دو قاره ایجاد شد و پستانداران از هر دو سو، به سمت قاره‌ی دیگر روانه شدند. اما این تبادل گونه‌ها متقارن نبود. امروزه از ۲۱۷ سرده‌ی پستانداران که در آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند، بیش از نیمی از آن‌ها تبار آمریکای شمالی دارند، در حالی که فقط چهار سرده از آمریکای جنوبی توانسته‌اند به شمال راه پیدا کنند. این برتری آشکار، این پرسش را مطرح کرده که چرا پستانداران شمالی در آن مهاجرت بزرگ، موفق‌تر عمل کردند؟

پژوهشی تازه پاسخ پرسش را در توقفگاهی باستانی پیدا کرده است. براساس این مطالعه، پستانداران آمریکای شمالی میلیون‌ها سال پیش از تشکیل تنگه‌ی پاناما، به مناطق پست مکزیک و بخش‌هایی از آمریکای مرکزی مهاجرت کرده و مدت‌ها در آنجا ماندگار شده بودند. این توقف طولانی، فرصتی طلایی برای سازگاری با آب‌وهوای گرم و خشک این مناطق فراهم کرد.

جک تسنگ، دیرینه‌شناس دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، و همکارانش با گردآوری گسترده‌ی فسیل‌های پستانداران از مکزیک، موفق شدند تصویر دقیق‌تری از این رویدادها به دست آورند. آن‌ها با بهره‌گیری از مقاله‌های علمی اسپانیایی‌زبان، مجلات تخصصی و فسیل‌های موجود در موزه‌ها، تعداد فسیل‌های ثبت‌شده از مکزیک را تقریباً دو برابر کردند.

به گزارش ساینس‌نیوز، نتایج نشان می‌دهد که بین ۱۰ تا ۷ میلیون سال پیش، هم مکزیک و هم آمریکای جنوبی شاهد افزایش چشمگیر تنوع پستانداران بودند. اما تنوع در مکزیک به اوجی بسیار بالاتر رسید و تقریباً دو برابر آمریکای جنوبی شد.

تنوع بالا، رقابت شدیدی را برای منابع محدود ایجاد کرد و در کنار خشک‌شدن تدریجی آب‌وهوا، پستانداران شمالی را بارها و بارها در معرض آزمون‌های سخت قرار داد. به عبارت دیگر، آن‌ها پیش از ورود به آمریکای جنوبی، چندین بار در محیط‌های چالش‌برانگیز، دوام خود را ثابت کرده بودند.

درمقابل، پستانداران آمریکای جنوبی که از زمان انقراض دایناسورها در انزوا به سر می‌بردند، هرگز چنین آزمون‌هایی را تجربه نکرده بودند. آب‌وهوای گرمسیری و مرطوب این قاره، هیچ‌گاه آن‌ها را برای رویارویی با محیط‌های خشک آماده نکرده بود.

یافته‌ها، نگاه ما را به یکی از بزرگ‌ترین مهاجرت‌های تاریخ زمین تغییر می‌دهد. آلبرتو بوسکاینی، دیرینه‌شناس دانشگاه بوئنوس آیرس، می‌گوید این نتایج «به ما امکان می‌دهد زمان‌بندی مهاجرت بزرگ میان دو قاره را از نو بنویسیم.» اما او تأکید می‌کند که این به معنای بهتربودن پستانداران شمالی نبوده؛ بلکه آنها «صفاتی را پیش‌تر در خود پرورش داده بودند که بعداً در زمان تغییرات عظیم زمین‌شناسی، به کارشان آمد.»

جنی مک‌گوایر، دیرینه‌بوم‌شناس در دانشگاه جورجیا که یادداشتی را به همراه پژوهش نوشته، می‌گوید این مطالعه نگاه ما را به مهاجرت پستانداران بین دو قاره وارونه کرده است. تا پیش از این، مکزیک و آمریکای مرکزی را فقط ایستگاهی برای سازگاری جانورانی می‌دانستند که از جنوب به شمال می‌رفتند. اما این پژوهش نشان می‌دهد همان منطقه، برای موفقیت پستانداران شمالی در راه جنوب هم نقشی کلیدی داشته است.

به بیان ساده، پستانداران آمریکای شمالی پیش از ورود به قاره‌ی جنوبی، یک «دوره‌ی کارآموزی» چند میلیون‌ساله را در مکزیک گذراندند و همین توقف، رمز پیروزی آن‌ها در یکی از بزرگ‌ترین مهاجرت‌های تاریخ زمین شد.

پژوهش در ژورنال Science منتشر شده است.