اوپنایآی ادعا میکند مسئلهی وجود و همواری معادلات ناویر-استوکس (یکی از مهمترین مسائل حلنشدهی ریاضیات) را با کمک هوش مصنوعی داخلی شرکت حل کرده؛ اما این دستاورد خیلی زود با اتهامهایی جنجالی دربارهی نحوهی رسیدن اوپنایآی به راهحل و برخورد این شرکت با پژوهشگران مستقل همراه شد.
تریستان باکمستر، ریاضیدان دانشگاه نیویورک، در بیانیهای تازه، روایت متفاوتی از اتفاقات چند روز گذشته ارائه داد.
باکمستر میگوید حدود یک سال همراه با لِوِنت آلپوگه، ریاضیدان شاغل در آنتروپیک، روی مسیری خاص برای بررسی رفتار معادلات سیالات کار کردهاند. آنها از ایدههایی که پیشتر توسط دیهگو کوردوبا و لوئیس مارتینز-زوروآ مطرح شده بود استفاده کردند و با کمک مدلهای هوش مصنوعی، از جمله کلاد و کدکس این مسیر را به معادلات پیچیدهتر گسترش دادند.
اوپنایآی میگوید حل مسئله کار خود هوش مصنوعی بوده، نه تقلید از پژوهشگران
به گفتهی او، تا اواسط مرداد موفق شده بودند برای سه سیستم مرتبط با این مسئله، از جمله معادلات اویلر سهبعدی، نتایج مربوط به «انفجار در زمان متناهی» به دست آورند و نسخهی Lean آن را نیز بررسی کنند.
ماجرا از جایی حساس شد که باکمستر با OpenAI تماس گرفت. او میگوید بهدلیل انتشار شایعاتی دربارهی پیشرفت شرکتهای هوش مصنوعی در مسئلهی ناویر-استوکس، تصمیم گرفته بود پیش از علنیشدن نتایجش با اوپنایآی صحبت کند.
طبق روایت او، چند روز بعد سباستین بوبک از OpenAI در تماسی به او گفت یک مدل داخلی این شرکت به یک اثبات تقریباً ۱۰۰ صفحهای دربارهی انفجار در زمان متناهیِ معادلات ناویر-استوکس با «نیروی خارجی» دست پیدا کرده است.
باکمستر از عدم شفافیت اوپنایآی انتقاد کرد
نکتهای که باکمستر را نگران کرد، مسیر رسیدن به این نتیجه بود. او میگوید این دقیقاً همان رویکرد نسبتاً تخصصیای بود که خودش و آلپوگه انتخاب کرده بودند؛ مسیری که به گفتهی او افراد بسیار کمی رویش کار میکردند. باکمستر همچنین مدعی شده اوپنایآی در ابتدا تصویری از پرامپتی نشان داده که ظاهراً مسئله بهتنهایی به مدل داده شده بود؛ اما در ادامهی گفتوگو مشخص شد تیمی از پژوهشگران و مدلهای مختلف روی پروژه کار کردهاند.
آیا اوپنایآی به پیشنویسها و جلسات خصوصی که باکمستر و آلپوگه طی ماهها در آنها روی پروژه کار کرده بودند دسترسی داشته یا مدلهایش از این دادهها برای آموزش استفاده کردهاند؟ باکمستر میگوید پاسخ اوپنایآی این بوده که مدل به دادههای کاربر مراجعه نمیکند؛ اما وقتی مشخصاً دربارهی استفاده از این دادهها در فرایند آموزش سؤال کرده، پاسخ روشنی دریافت نکرده است.
خود او نیز تأکید کرده که نمیداند دادههایشان واقعاً استفاده شدهاند یا نه و مدعی نشده که چنین اتفاقی حتماً رخ داده است.
اختلاف بر سر نام نویسندگان
باکمستر ادعا میکند که اوپنایآی دو گزینه پیش روی او گذاشته: در سناریوی نخست، باکمستر و آلپوگه ابتدا نتیجهی مربوط به اویلر را منتشر کنند و OpenAI روز بعد راهحل ناویر-استوکس را منتشر کند؛ در سناریوی دوم، باکمستر بهتنهایی مقالهی مربوط به نتیجهی OpenAI را بنویسد و آلپوگه بهدلیل کار در Anthropic در فهرست نویسندگان نباشد.
باکمستر میگوید این پیشنهادها را نپذیرفته و تهدید کرده اگر OpenAI چنین مسیری را در پیش بگیرد، موضوع را عمومی خواهد کرد. او در روایت خود حتی به جملاتی دربارهی «خرابشدن کارنامهی حرفهای» اشاره کرده است.
سباستین بوبک روایت باکمستر را رد کرده و گفته هرگز از آلپوگه نخواسته نامش از مقالهی خودش حذف شود. به گفتهی بوبک، آنها دربارهی امکان بازنویسی اثبات OpenAI با حضور باکمستر صحبت کردهاند و در این زمینه گفته بود حضور یک کارمند آنتروپیک بهعنوان نویسندهی مقالهی OpenAI میتواند مشکلساز باشد. بوبک همچنین ادعا کرده که OpenAI از ابتدا با نیت همکاری و هماهنگکردن انتشار نتایج وارد گفتوگو شده است.
