گسترش ابزارهای هوش مصنوعی مولد به شکلگیری پدیدهای موسوم به «اقتصاد نپرس و نگو» در محیطهای کاری و زندگی روزمره منجر شده است. بر اساس بررسیهای جهانی، اکثریت قابل توجهی از کارکنان ترجیح میدهند دسترسی یا بهرهگیری از فناوریهای ماشینی را از مدیران و همکاران خود مخفی نگه دارند.
بهگزارش بلومبرگ، پژوهش مشترک کیپیامجی و دانشگاه ملبورن نشان میدهد ۵۷ درصد از کارمندان در ۴۷ کشور جهان به شکل غیرشفاف از سامانههای مبتنی بر فناوریهای نوین استفاده میکنند. آمار مذکور میان دانشجویان به حدود دو سوم میرسد و در ژاپن ۵۹ درصد از نیروهای جوان اعلام کردهاند هنگام تحویل کارها، کمک گرفتن از چتباتها را گزارش نمیدهند.
پنهانکاری کارکنان دلایل متعددی دارد، اما ترس از قضاوت منفی یکی از عوامل اصلی بهشمار میرود. پژوهش اتلسیان نشان میدهد افرادی که استفاده از فناوری را بهصورت علنی اعلام میکنند، از نگاه همکاران تا ۱۰ برابر تنبلتر ارزیابی میشوند و شانس حضور آنها در پروژههای برجسته ۲۴ درصد کاهش مییابد.
فرهنگ مخفیکاری علاوه بر پنهانماندن رشد واقعی بهرهوری فردی در آمارهای کلان، خطراتی مانند نشت دادههای شرکتی به ابزارهای غیرمجاز ایجاد میکند. تحلیلگران تأکید دارند سازمانها باید پروتکلهای شفافی تدوین کنند و نهادهای قانونگذار نیز غولهای فناوری را به ارائهی دادههای دقیق پیرامون شیوهی واقعی مصرف ابزارهای دیجیتال ملزم کنند.
آیا شما هم از هوش مصنوعی در محیط کار استفاده میکنید و آن را مخفی نگه میدارید؟
