پژوهشگران SRBC معتقدند که راه حل این موضوع در آبیاری گیاهان بیابانی به کمک آب دریاست، در نتیجه میتوان زمینهای زراعی را به کشت مواد غذایی و منابع محدود آب را نیز برای مصارف ضروری تری به کار برد. این پژوهش که توسط بویینگ و چند شرکت بزرگ دیگر پشتیبانی میشود به دنبال راه حلی است تا بتواند سوختی زیستی با 50 تا 80 درصد تولید کربن کمتر تولید کند، برای این کار آنها قصد دارند از گیاهی به نام halophytes استفاده کنند که مقاومت بالایی برابر مقادیر بالای نمک دارد و به خوبی میتواند شرایط بیابانی را تحمل کند. این پژوهشگران دریافته اند که دانه ی halophytes حاوی روغنی است که میتواند برای ساخت سوختهای زیستی به کار رود ضمن این که کل بوتهی این گیاه میتواند به سوخت زیستی تبدیل شود.
برای آزمودن این یافته در عمل، تیم SRBC قصد دارد طی سالهای آتی اکوسیستمی مصنوعی بسازد که در آن با استفاده از خاک ماسهای بیابان halophyteها را پرورش دهند. این اکوسیستم از آب آلوده مزارع پرورش ماهی و میگو برای آبیاری گیاهان استفاده میکند.
این پروژه که امارات متحده ی عربی یکی از اعضای اصلی آن به شمار میرود در صورت موفقیت تاثیر جدی بر صنعت سوختهای زیستی خواهد داشت. 97 درصد سطح آب موجود در زمین در اقیانوس ها است و 20 درصد سطح زمین را نیز بیابانها به خود اختصاص داده اند که میتوانند برای کشت این گیاهان به کار روند.
گویا انرژی ساکنان زمین در آینده نیز از بیابانها تامین خواهد شد این بار نه در عمق خاک بلکه در سطح آن و به وسیله ی خود گیاهان!
